Hugues

Deze avond met Tom Barman. Ik hou mijn hart vast voor Connie Palmen. Hopenlijk luistert ze nu naar de gast en en stelt ze niet meer zo van die ‘crappy’ vragen. Zoals PaulBrussel op het forum schreef:
“Dankzij Cees Nooteboom was het nog een beetje om aan te zien, hoewel het vrijwel nergens boeiend werd. De aflevering heb ik dan ook niet uitgezien. Palmen was vooral inhoudsloos en voegde werkelijk helemaal niets toe als ‘interviewer’. Ze interviewde eigenlijk helemaal niet, stelde geen enkele uitdagende vraag, en zorgde al helemaal niet voor een “gesprek” zoals ze dat van tevoren hoopte te kunnen bewerkstelligen.”
Nouja, met een spraakwaterval als Tom Barman kan dat mens misschien beter helemaal haar mond houden, niets verloren in dat geval. Jubbie schreef verder (op het forum):
“Als ze de uitzending met Barman verziekt, wis ik haar naam uit mijn geheugen.”
Zomergasten 2005: van 20.30 tot 23.30 op Nederland 3.

Update 22:00. Na een halfuur uitzending begon Barman met zijn vingers op de tafel te roffelen. Connie werkt duidelijk op zijn zenuwen en hij is helemaal niet op zijn gemak. Een tijdje later weten de kijkers waarom. Blijkbaar moet van tevoren een ‘rode draad in het verhaal’ zijn afgesproken maar is dat foorwijf het na 5 minuten al vergeten. Ineens schiet het haar te binnen (na een dik uur uitzending) en zegt ze met haar pedant, lijzig, irritant rookstemmetje: “U ging het hebben over de verschillende nationaliteiten die in de personnages huist die U ons laat zien…” (zoiets)
Waarop Barman haar (en bijna uit zijn vel springt) onderbreekt en toebijt: “Ik dacht dat U dat ging doen!” Nu gaat het met Barman beter en komt hij steeds meer op dreef. Bij de tweede uitzending blijkt ook de gast ijzersterk. Waarom nog een interviewer? Gooi dat pokkenwijf van de buis! Nu!

De Verborgen Geschiedenis. Gevonden en meegegrist uit mijn zus haar boekenrek. Schitterend. Op één nacht en een halve dag was het boek uit. Nog nooit zo gelachen met een begrafenis. Lezen die hap!

Planet X! Koel!

… om te bloggen. Gisteren ongemerkt een klein zonneslagske gekregen ook nog. Trr…

Bij de terugkeer was het warm en plakkerig in de auto. Haja, geen airco. Pufpuf. Ondanks de onweersvoorspellingen de hele dag het zonnetje gezien. Naar de CROSS geweest in Cap Gris-Nez. Indrukwekkend allemaal. Normaalgezien kan je van hieruit de krijtrotsen van Engeland zien maar er hing een dichte mist over het kanaal.
Soit. Na de Cap Gris-Nez en de Cap Blanc-Nez een g-i-g-a-n-t-i-s-c-h-e ‘Plateau’ aangevallen en daarna een uurtje op het strand ‘à l’embouchure de la Slack‘ liggen ‘burpen’. Mmm, héérlijk.
Daarna doorgereden naar Boulogne-sur-Mer waar we nog nét binnenmochten (om 18 uur gingen de deurtjes dicht – info op de site klopt niet, ‘t Is op zijn Frans: als de paster goesting heeft om zijn Pastis te gaan drinken en er is geen volk dan sluit hij gewoon, schitterend…) om de Basilique Notre-Dame te bezichtigen. Tsjonge. Toen ik naar boven keek onderaan de koepel kreeg ik zowaar ‘omgekeerd’ hoogtevrees. Fabuleus.
En dat op nog geen anderhalf uur rijden vanuit Gent. Moet ik nog doen.

Zo. Het is beslist. Morgenvroeg vertrek ik voor een lekker lang dagje uitwaaien in Boulogne-sur-Mer. Twee uurtjes rijden en je zit in een ander decor. Dat is wel het leuke aan ons land. Je bent er snel buiten. Mmm, ik kijk al uit naar een lekkere Plateau de fruits de mer. Jihaa!

Toemme zeg. Ik heb er één op mijn rug (hoe doen ze het, die beesten?) en dan nog op een plek waar ik nauwelijks aan kan. En jeuken, grmbl…

Oah! Ik zet nietsvermoedend mijn tv aan op EuroNews en nog geen minuut later zie ik de lancering van de Discovery in levende lijve. 5-4-3-2-1-aaand lift off! Zo s-p-a-n-n-e-u-h-d! Zweet in mijn handjes en adrenaline. En de hele tijd Charles Trenet in mijn hoofd: BOUM!
Nouja. Je verwacht niets anders. Toch?

De treurbuis kan me steeds minder en minder bekoren maar voor één programma blijf ik steevast thuis: Zomergasten. Steengoede uitzendingen zijn dat!
“VPRO’s Zomergasten is het avondvullend live interviewprogramma waarin bekende Nederlanders in de gelegenheid worden gesteld om hun favoriete televisieavond samen te stellen. Aan de hand van door henzelf gekozen beeldfragmenten wordt de gast drie uur lang geïnterviewd door Connie Palmen, de presentator van het achttiende seizoen van Zomergasten. Na afloop van iedere aflevering wordt, net als in 2004, een keuzefilm van de gast vertoond.
Zomergasten 2005: vanaf zondag 24 juli – 6 zondagen van 20.30 tot 23.30 op Nederland 3.
Deze avond als gast: Cees Nooteboom
Ik zit nu reeds een uurtje te kijken en ik erger me al te pletter op de manier waarop Connie Palmen haar vragen stelt en hoe ze spreekt. Wat een pedant mens zeg! Ofwel is ze doodzenuwachtig of stoned of beide. Gelukkig is Cees Nooteboom goed op dreef. Destijds was Adriaan Van Dis als interviewer toch onklopbaar. Destijds kwam bij Van Dis de schrijfster Kristien Hemmerechts in woord en beeld uitleggen hoe een vaginale vacuumpomp werkt. (Knipoog naar vorige post.) Memorabele uitzending was dat. Benieuwd wat het dit jaar zal worden. Volgende week als gast: Tom Barman. Kijken!

Afgelopen nacht kreeg ik (tot drie keer toe) de vraag naar de afmetingen van mijn, ahum, replicatie-apparatuur. Mijn fluit, piemel, penis, zeg maar. Geheel naar eer en geweten en vooral omdat ik me op dat gebied helemaal niets in tekort geschoten voel gaf ik steeds braaf en een eerlijk antwoord. Het eigenaardige van de zaak was dat de vraag me niet tijdens een jolige-aangeschoten-jongens-onder-elkaar situatie werd gesteld maar wel door 3 lesbiennes. Op 3 verschillende tijdstippen. Hmm. Eigenaardig allemaal. Ik viel helemaal lateraal van mijn Stokke design kuipstoel toen er me dan ook nog werd gevraagd of ik nu beschikte over: “Een vleeschpenis of een bloedpenis?”
“Euh, hij is in ieder geval niet van plastiek of rubber (wat jij zo graag hebt).” dacht ik toen. Maar ik zei: “Wat is dan het verschil?”
Tsja liefste lezers, als antwoord kreeg ik een hele les anatomie over de mannelijke Edele Delen waarvan ik in de verste verte geen vermoeden over had. Tsjonge, die lesbo’s weten meer over de venten dan je op het eerste zicht zou denken. Brrr…

Nieuws van de duikclub.

—–Original Message—–
From: Hugues
Sent: Saturday, July 23, 2005 1:27 PM
To: marc@wernerlau.com
Subject: Aanslagen

—–Returned Message—–
RE: Aanslagen
Dag Hugues,
bedankt voor het e-mailtje we houden de zaak hier recht en werken aan een goede afloop van de zaken, het nieuws is echt gruwelijk maar op sommige news zenders overdrijven ze voor het ogenblik. In ieder geval bedankt en tot in november.
Marc Nys

Oef! Klinkt goed.

Het mag ook eens om te lachen zijn… Uit DS-Online:
“Jackson krijgt foto’s van zijn penis niet terug. Michael Jackson zal zijn in beslag genomen spullen voor de recente rechtszaak tegen hem niet terugkrijgen. Daartoe heeft de rechtbank besloten. Het gaat om honderden items, waaronder foto’s van zijn edele delen.”

Binnenkort op tinternet overal te zien of te koop op eBay. Wedden?

‘t Is niet wààr hé! (DDT toontje)
Alwéér een kous spurlos verschwunden. Maar enfin! En dat op minder dan twee weken tijd. Knetter word ik ervan. Vroeger had ik dat nooit.
Overal gezocht. The Bureau Of Missing Socks geraadpleegd.
Gevonden. Ze hing gewoon bovenaan ‘vastgeplakt’ in de trommel van wasmachine. Trrr…
Zit je dan thuis en dan nog stress. Oah.

Welja, het is er eindelijk van gekomen. Ik wou die film al j-a-r-e-n zien en het is me gisteren en deze nacht gelukt. De Gentse Feesten konden me gestolen worden. Telefoonstekker eruit, gsm uit en huisbel af. Lekker heet badje genomen (uurtje of twee liggen soppen, weken en lezen). Daarna chips en cookies. Lekkere warme sofa, een grote pot thee, dekentje, kaarsjes en… (tadam) La Meglio Gioventù.
Vanaf nu met stip op één in de lijst van mijn favoriete films aller tijden.

Precies een jaar geleden schreef ik het volgende. Een open blog-brief aan de heer Daniël Termont. Ik kwam toen net van de Vlasmarkt. Nogal pissig. Omdat ik weet dat er toch geen kat doorklikt zet ik de tekst hier nog maar een keer:

Aan de schepen van Feestelijkheden
Geacht heer Termont,

Voor mij hoeft het niet meer.
Vroeger kwam ik nog eens vrienden of oude bekenden tegen en dat was juist de leute aan de feesten.
Kon je nog eens met tomaten naar Eddy Wally smijten of nog eens eens keer goed boel hebben met die vuile Turken van de Muie en daarna met hun een hapje gaan eten in hun Vaders restaurant. (Met Ataturk in de winkel enzo.. Natuurlijk moeste de wel altijd van ulder wijven blijven, maar ja, dat is nu nog altijd zo, dus sommige dingen veranderen nooit, dat weet ik ook wel, maar daar maakte we geen problemen van want die wijven waren in de tijd zo lelijk als de nacht, tenminste , die ze ons wouden laten zien…)

Maar buiten die schermutselingen zaten we op de Vlasmarkt te kakken op elkaar en niet zoals nu zoals gisteren om ZES UUR’S MORGENS toen er gisteren geen doorkomen meer aan was terwijl je vroeger van het ene terras naar het andere kon laveren van het één lief naar een ander (als het euw niet aanstond) met een ander zitten aanpappen terwijl je hoopte dat je Irish Coffee niet te koud werd aan de andere kant (want daar zat natuurlijk die derde te wachten om binnen te doen).
Pfft, die mensenmassa… Het lijkt wel …

Ik weet niet waarop het lijkt, het is in ieder geval niet leuk meer. Voor mij hoeft het ook niet meer.
Ik ben de ‘leute’ kwijt, het spontane, de lol. Voor mij zijn de Gentse Feesten niet meer van mij maar van de massa, de Pole Pole, de hamburgers, de commerce. Dat samenhokken omdat men eenmaal moet samenhokken en zijn burostress eens kwijt moet op De Feesten, Werchter, Dour, niet vier dagen maar tien..
Kus mijn kluten. Dit hoef ik als Gentenaar niet hebben.

En weet u waarom, omdat giel die lolle ons zogezegd geld zou opbrengen.
Ach ja, zeg mij dan eens een keer waaraan : en waarom de gemeentebelastingen zijn opgeslaan ?
En wie betaald er dat groot podium over de Graslei en wie betaald er die bussen dag en nacht ?
En waarom is een pakse frieten niet meer te betalen?

Met de meeste hoogachting,
Huug

Zeg nu nog eens dat ik geen profetische gaven heb, grmbl…

maar ik kan het niet laten.
Op 25 januari schreef ik dit. En een paar dagen later: dat. Voor de newbies onder ons: om dit en dat te lezen: klikkerdeklik!
Omdat ik thuis zit en toch niets omhanden heb (ahum) lees ik me te pletter. Boeken, blogs, tijdschriften en de krant(en) van a tot z.
I fellof my stokkestoel want wat lees ik -ergens diep weggefoefeld, op de site van DS-online?

“Espresso uit de rekken
Van onze hoofdredacteur Peter Vandermeersch 20/07/2005
BRUSSEL – De Standaard Espresso houdt op te bestaan. Het kleine broertje van De Standaard, dat eind januari gelanceerd werd, haalde niet de gewenste verkoopresultaten. Daarom besloot het management van de krant om deze compacte versie uit de markt te halen.”

Oh, wat ben ik een slecht mensch. Verder geen commentaar.
P.S.: Uh, ohwja… bijna vergeten. Prettige feestdag!
(Ik heb een tijdje geleden ook al eens geschreven dat Albert dit jaar nog ging aftreden… gni)

Doe de test.
(Beter niet, als je net van de Vlasmarkt komt, dat spreekt vanzelf…:-)

Pfoe. Ik dacht dat dit iets was voor mietjes maar blijkbaar kan het iedereen overkomen. Ik ben vandaag ontslaan uit het ziekenhuis waar ik een weekje samenzat met nog een heleboel andere uitgebrande zielen. Van alle leeftijden, rangen en standen. Ik heb ervan staan kijken hoeveel miserie er achter de ‘facades’ van mensen weggestopt worden. De verhalen die ik daar gehoord heb, tsjonge. Ik dacht dat ik er erg aan toe was (en dat was ook wel een beetje zo: zenuwachtig, stress, overwerkt, dagenlang niet geslapen, niet eten, -teveel- drinken, blijven drinken en op de duur paranoïa, psychotisch, – bijna) maar de verhalen die ik daar heb gehoord… Miljaar, daar zijn mijn sores klein bier tegen.
Enfin, op een dag slaan de stoppen door en wat doe je dan? De huisdokter bellen. En wat zegt die dokter: “Jij moet drrringend opgenomen worden.” Wat ik dan ook prompt laten doen heb. Ze hebben me daar gewoon platgespoten. Ik heb twee dagen en nachten aan een stuk geslapen en drie dagen aan verschillende infusen gelegen.
Verder: rust. En praten, veel praten met andere ‘lotgenoten’. Het heeft geholpen. Na een week mag ik zeggen dat ik terug op mijn benen sta. Gelukkig. Maar het was nipt.
Deze morgen had ik een EEG. Alles is goed, voorbeeldig zelfs, hèhè. Dus mocht ik naar huis. Joepie! Welkom terug in de grote boze wereld. Maar voorlopig doe ik een tijdje niet mee. Ik neem vakantie tot 1 augustus om alles wat te laten bezinken.
So long.

Spoedopname. Tsja.

Sinds Belgacom dit in zijn pakket heeft zitten ben ik v-e-r-s-l-a-a-f-d geworden.
Hele dagen staat dat aan. Als behang weliswaar. Maar toch nog beter dan de koers.

Il y a tant de vagues et de fumée
Qu’on arrive plus à distinguer
Le blanc du noir
Et l’énergie du désespoir
Le téléphone pourra sonner
Il n’y aura plus d’abonné
Et plus d’idée
Que le silence pour respirer
Recommencer là où le monde a commencé

Je m’en irai dormir dans le paradis blanc
Où les manchots s’amusent dès le soleil levant
Et jouent en nous montrant
Ce que c’est d’être vivant
Je m’en irai dormir dans le paradis blanc
Où l’air reste si pur
Qu’on se baigne dedans
A jouer avec le vent
Comme dans mes rêves d’enfant
Comme, comme, comme avant
Parler aux poissons
Et jouer avec le vent
Comme dans mes rêves d’enfant
Comme avant

Michel Berger

Ze boog zover vooroverdat ik bang was dat ze brak
en ze fluisterde heel zachtjes in m’n oor:
“De rook is hier te snijden, oh ik snak
zo naar frisse lucht.”
En ik ben met haar gevlucht.

Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
we schreeuwden als twee uitgelaten kinderen naar elkaar.
Zij is overal voor te vinden
en ik ben nergens tegen
de n die ziet ze vliegen en de ander houdt van haar.

Herman Van Veen

Het woord alleeen al! Daar ben ik zot van. Iemand strelen is voor mij het hoogste seksuele genot. Niet alleen strelen maar ook kijken. Een mooie rug die je wakker aan het worden streelt, is zo leuk. En zo geil. En dan die voetjes. Zo mooi. Dan lig je dan lepeltje, lepeltje en zit dan met je tenen met die teentjes te spelen.
(En al de rest van het vervolg kunnen jullie wel in de pornoboekjes lezen…) Of de Kamasutra. Of moet ik verderdoen?

Van Louis Armstrong. De tekst gaat zo:

We have all, the time in the world
Time ENOUGH for life
To UNFOLD
All the prescious things
Love has in store

Only love

Naar het schijnt zong hij dit terwijl dat hij wist dat hij kanker had en niet lang erna ging sterven.
Het staat hier wel al een dag op ‘repeat’. Ik denk niet dat mijn buren het zo ‘lovely’ gaan vinden. So what, ze hebben tot hiertoe niet aan mijn deur zitten bonken.

…’t Is nie moeilijk. Ik heb de gal. Al 2 dagen. Ohh, wanneer stopt die shit ooit eens? Uiteindelijk begin ik het wel lekker te vinden. Er zit een zoethout-anijs-smaakje in. Nouja. Het ergste is wel als je op de wc zit en Uw gat af zit te branden van het spul dat eruit komt en je dan ineens wéér moet gaan voor het spul dat erboven uitkomt. Ohh…

Ergens in het gras
staat een fiets
te wachten op een trein

Zelig.
“I have to council a group of chronic masturbators”, Zelig complains, “and if I’m late they’ll start without me.”

Yep! Huug, moi -dus, helemaal achteraan te bewonderen met de ‘D’ van Dirk Bikkenbergs op zijn smoel, tss..

Ik heb ze teruggevonden. Dankzij Pascal die me een zeer interessante link aan de voet hand deed: “The Bureau of Missing Socks.”
Waar lag ze nu? In de wasmand. Ze wou niet mee. O-v-e-r-a-l gekeken, behalve dààr natuurlijk. Tsk.