Hugues

Deze week heb ik ‘de nacht’. Behalve het feit dat ik Bruno deze morgen om 10 voor 7 op de Albertlaan 5 seconden IRL heb gezien valt er niets te melden. Soms is dat ook eens leuk.

Zijn doodskreet weerklonk in 114 films. Pas vorige week ontdekte een journalist van The Times de persoon achter ‘Aaaaaaarrrrrgggggghhhh!’. Tweederangsacteur Sheb Wooley is -in stilte- in 2003 thuis gestorven, maar slaakte postuum nog eens zijn gil in de nieuwste Star Wars-film. Zijn stemgeluid werd 54 jaar geleden opgenomen. Vreemd… als ik snak naar een sigaret dan klink mijn gegil net eender…

‘k Heb nochtans maar een klein duwken gegeven…

Fantastisch, nog nooit gezien! Op minder dan twee dagen tijd zijn er zomaar eventjes drie verse afleveringen verschenen op wat je zonder twijfel de aller-leukste/eerste ‘Real Life Soap’-groepsblog van Vlaanderen kan noemen. Allen daarheen!

Aaarg! Daarnet lag ik bijna onder mijn bureau te kronkelen van de goesting naar een sigaret. Ik ben evengoed op mijn stoel blijven zitten en heb wat ‘rare’ bewegingen gemaakt in de hoop dat mijn collega’s het niet in de gaten zouden hebben. Raar hoor. Ik heb sinds een dag of twee tintelingen in mijn benen die aanvoelen zoals destijds als ik ‘in de groei’ zat. Verder moet ik meer dan anders het kleine kamertje gaan opzoeken en heb ik een verhoogde productie van flatulentie. Ontzettend vervelend als er een collega naast me komt te staan net nadat ik alweer een ontzettende wind heb moeten laten. Ohlala… Ik probeer dan ook, met een dossiertje als waaier – Karel Lagerfeld gewijs – de kwalijkriekende dampen zo discreet mogenlijk te verdrijven en troost me met de gedachte dat iemand die sigaretten rookt eigenlijk nog harder stinkt. Enfin, volgens de bijeengegoogelde informatie over de symptomen die bij het stoppen met roken horen, zouden die ongemakjes van tijdelijke aard zijn. Ik hoop het. Wat ik minder leuk vind was de stand van de wijzer op mijn weegschaal deze morgen. Op nog geen twee weken zijn er twee kilootjes bij gekomen. Mmm, zo is het altijd wat. Een probleem weg en een ander erbij. Misschien ga ik dan toch eens aan sport moeten doen. Fietsen? Zwemmen? Hmm, daar moet ik eens een nachtje over slapen. In ieder geval: prettig weekend. Ik ben de pist in!

Het nadeel van de vroege is dat ik om 6 uur moet beginnen. Het voordeel van de vroege is dat ik om 14 uur gedaan heb en binnen een halfuur ergens op een terras zit in de zon. Huzzah!

Gisteren ook TerZake gezien? Ze duwden Philippe Moureaux van de PS het artikel uit Humo met Johan Vande Lanotte onder zijn neus. Behalve wat flauw weerwerk en de traditionele politieke communautaire prietpraat kon je duidelijk merken dat de boodschap nog steeds niet is overgekomen aan de andere kant van de taalgrens. Maar nog belachelijker was de ‘troon’ waar de Rode Baron zich dagelijks op neerzet: zowaar met een groot ‘M’ van Moureaux monogram uitgefreesd in het houtwerk en een groot kroontje bovenop de rugleuning van zijn bureaustoel. Een stoel die verder veel weghad van zo een houten geval waar ze in de US of A de ter dood veroordeelden op bakken en braden. Om je te bescheuren! Ook opgevallen: de gasten moeten zich tevreden stellen met kleinere en minder comfortabele stoelen en er is anno 2005 geen enkele pc te bespeuren op de heer Senators koninklijke werkplek. Alles gaat daar nog met de ouderwetse fichebak en bergen papieren dossiers. Geen wonder dat ze daar hopenloos ten achter lopen…
Update 12:00 uur. Ook in de franstalige pers komen ze met tegenargumenten die niets meer zijn als gebakken lucht. Lees in La Libre Belgique van vandaag.

In De Standaard Online staat alweer een zéér verhelderende poll:
VLD-voorzitter Bart Somers smeekte om eensgezindheid, maar de vete tussen Karel De Gucht en Jean-Marie Dedecker overschaduwde het partijcongres van de liberalen. Naar wie gaat uw voorkeur uit?
De resultaten:
- Jean-Marie Dedecker 62,33%
- Karel De Gucht 37,67%
[Aantal stemmen : 300] (Gestart op 23/05/2005)

Wie hier in dit land het luidste roept, mooi praat en zever verkoopt is dé man. Altijd al geweten dat DS lezers heeft die dat alleen maar doen voor de show. Hoe anders kan men verklaren dat 2/3 van hun lezerspubliek een platte populist verkiest. Okey, 300 stemmen is niet echt representatief maar het geeft toch een indicatie. Niemand leest je analyses écht denk ik dan. Of zijn het allemaal Espresso-lezers die gestemd hebben? *Besmuikt lachje…*

Update 13:00 uur
- Populist 57,17%
- Ijskonijn 42,83%
[Aantal stemmen : 1200]
Blijkbaar worden de meeste lezers pas wakker na de middag…

Zo. Vandaag is het precies een week geleden dat ik nog een sigaret opgestoken heb. Gisteren was het eventjes spannend toen ik bij Baloo & Co op bezoek ging (bijna allemaal zaten ze daar te paffen als een stoomboot) om wat lekker bij te kletsen en ‘en passant’ naar de uitslag van Eurosong te kijken maar ik heb de vuurproef glansrijk doorstaan. Wat zeg ik? Met brio! Geen centje pijn, zelfs niet eens iemand aangevallen of saffie uit de mond gerukt. Eén keer die avond, en dat zijn de gevaarlijkste momenten, kreeg ik een soort ‘onweerstaanbare drang’. De kunst is om dan op je tanden te bijten en niet toe te geven. Ik ben toen heel tactisch naar het toilet gelopen anders had ik het pakje dat op tafel lag vastgenomen en er eentje opgestoken. Er zijn dus wel degenlijk truken die voorkomen dat je er terug aan begint. Volgens welingelichte bronnen zou het ergste na drie weken voorbij zijn. Hmm, dan ben ik nu zowat halfweg. Op naar de andere helft! Bedankt iedereen tot hiertoe voor de aanmoedigingen, alle beetjes helpen!

Vandaag in DS: “BRUSSEL – De zogenaamde Monstertrilogie van schrijver Tom Lanoye zal worden verfilmd door productiehuis MMG, maker van onder meer De zaak Alzheimer en Flikken. MMG wil zeer binnenkort beginnen met de adaptatie van de boeken voor bioscoop of televisie.”
Mmm, als ze nog acteurs zoeken (of stand-ins)? Ik zie die sauna-scene tussen de twee broers volledig zitten!

Het is niet omdat de tentoonstelling die doorging in het Hotel d’Haene Steenhuyze over verdwenen handelszaken (en foto’s) in de Veldstraat gedaan is dat wij hier op Gent.blogt ook stoppen met foto’s uit de oude doos te publiceren. Wel integendeel, liefste lezers. Vorig weekend schoof ik (zoals ieder weekend) mijn benen onder tafel bij mijn ouders thuis. Na het eten kwam mijn moeder met een dik, oud plakboek op de proppen waar ik enkele pareltjes ontdekt heb die ik U niet wil onthouden. Meer…
P.S.: Dag 5. Rook en geurloos! Joepie!

Nu begin ik af te zien, ohlala. Tot gisteren heb ik gedacht: “Oh, is het dat maar? Fluitje van een cent, geen bal aan…” Vandaag gaat het wat minder. Ik loop al de hele namiddag met een doffe pijn in mijn voorhoofd. Ik heb anders n-o-o-i-t koppijn. En ik heb me al verschillende keren vandaag geestelijk moeten vastbinden aan mijn bureaustoel om niet toe te geven aan de drang om naar het rooklokaal te spurten en daar van iemand een sigaret af te bietsen. Jongens, ambetant dat ik dan ben. Dat duurt dan zo een minuut of vijf en dan gaat het over… tot de volgende ‘aanval’. Dit is een echte cold turkey. Ik had moeten weten dat dit niet zomaar zonder moeite ging gaan. Nuja, na twintig jaar iedere dag een pak gerookt te hebben valt het eigenlijk nogal mee: ik sta nog niet te dansen op mijn desk en heb mijn chef nog niet in elkaar geramd. Maar wat niet is kan nog komen…

Ik was deze morgen in het belastingkantoor bij de ontvanger. Ik mag het bedrag dat ik aan de staat moet in termijnen betalen. Hehe, wat een opluchting. Eigenlijk ben ik achteraf gezien ontzettend blij met die aanslag. Omdat ik het vertik om nog langer mijn geld te zien verdwijnen in de bodemloze put die men ‘de staatkas’ noemt, heb ik drie dagen geleden beslist om te stoppen met roken. Dat maakt alvast een pak accijnzen minder op jaarbasis en het is nog gezond ook! Ha, revenge! De auto heb ik drie jaar geleden al de deur uitgedaan en mijn kabeldistributie betaal ik niet meer want dat is ook een verkapte vorm van belasting. De pot op met Mixt-ICS! Als ik het nieuws wil zien dan doe ik dat wel via ‘t internet. En voor al die andere debiele crap programma’s die ze uitzenden heb ik het er echt niet meer voor over. Ik lees liever een goed boek. Verder: morgen heb ik een afspraak bij mijn bankverzekeraar. Ik ga het maximum bedrag inzetten die ik maandelijks kan/mag opzijzetten op een lange termijnspaarrekening (een Pension Invest Plan) waarmee ik het maximum bedrag kan inbrengen als belastingsvermindering.
The Empire Strikes Back. En zeggen dat ik daar niet eerder aan gedacht heb, stom. Ondertussen ben ik aan mijn derde rookvrije dag bezig. Het gaat. Soms moeilijk. Geen lichaamlijke neveneffecten maar ik zit wel om de vijf minuten te verlangen naar een sigaret. Blèrgh. Niet toegeven is de boodschap. Arrrg, waar zijn die chikeletten?

Laat me niet lachen.
Gegevens op mijn router om 21:30. Belgacom VDSL. Data Rate:
Actual Data Rate: Up Stream: 498 (Kbps.) Down Stream: 4320 (Kbps.)
Na-na-nana-na…

Gut, gisteren een boek gevonden die ik nog wou lezen tijdens mijn laatste vakantie maar waar ik nooit aan toe ben gekomen. Heb ik dus vorige nacht maar gedaan ‘in de rapte’. Ben Elton is lekker op dreef in ‘High Society‘. Toen ik het uit had heb ik mezelf beloofd om te stoppen met roken. Tot hiertoe lukt het. Reeds twee dagen rookvrij, heerlijk. Ik vraag me af hoelang ik het zal volhouden.

Er zijn zo van die boeken waar je tijdens het lezen ineens voelt: “Hier moet, kan ik niet anders dan doorlezen en wel tot aan het einde. Nu stoppen zou zonde zijn.”
Dan tegensputteren. “Oei, nog ruim tweehonderd bladzijden, het gaat veel te laat worden… Allez, nog een hoofdstuk, ééntje maar…”
Tevergeefs, een pagina teveel en je bent meegesleurd tot aan de ‘Grand Finale’ of je het nu wilt of niet. Hoe laat het zal worden zal je een rotzorg wezen.
Zo ook met dit boek van Umberto Eco. Kot in de nacht, na een marathonlees- sessie, totaal verdoofd door het gebrek aan slaap moest ik zeer tegen mijn goesting en met dichtgeknepen keel van de emotie en ontroering de laatste pagina van dit boek omslaan. “Krr, krr..” Ik moest wat schrapen, het deed echt pijn aan mijn strot en liet me helemaal gaan. Zo-een-triestig-einde-en-zo-een-mooi-verhaal. Je zit te lachen en te huilen, een beetje zoals met Guido Orefice in La vita é Bella Schitterend! Nu ben ik compleet uitgeput, dus een bespreking zit er niet in maar een mooie recensie heb ik hier gevonden en ik pluk er de beste stukken uit: (Opgelet, spoilers ahead)

Le dernier Umberto Ecco “La mystérieuse flamme de la reine Loana” pétille d’intelligence, d’érudition, d’humour, de nostalgie, d’émotions. Giambattista Bodoni, Yambo pour les intimes. Collectionneur de citations sur le brouillard, Yambo va lentement faire émerger de sa mémoire les souvenirs d’enfance et d’adolescence disparus à la suite d’un accident cérébral foudroyant.
Il a perdu la mémoire autobiographique alors que sa “mémoire de papier”, elle, est restée intacte. Il est capable de citer Saint-Augustin, Rimbaud, Proust, Kafka… de retrouver des repères historiques mais rien de ce qui le touche de près ne lui revient. Il décide sur les conseils de Paola, sa femme, de séjourner à Solara, le petit village piémontais où il a passé son enfance à l’époque de l’Italie fasciste.
En tremblant, il va par tâtonnements investir les pièces : la cuisine, les pièces de réception, les chambres enfin le grenier à la recherche des pièces du puzzle qui lui font défaut. Très adroitement et c’est ce qui donne au roman tout son côté nostalgique, Ecco a inséré des reproductions de bandes dessinées, de timbres, de pochettes de disques, de photographies que nous découvrons en même temps que le personnage amnésique. Fantomas, Fred Astaire, les soldats de plomb, les images d’Epinal … et la silhouette de la mystérieuse reine Loana qui lui a procuré ses premiers émois.
Toutes ces silhouettes convoquées auxquelles il faut rajouter celle d’un amour de jeunesse déçu vont se fondre en une folle apothéose, un maelström délirant mêlant fiction, réalité, bribes d’enfance, héros de papier, airs mythiques et la veste jaune de la jeune fille rêvée, hommage peut-être au petit pan de mur jaune de Proust autre explorateur de la mémoire. “Mais c’est en même temps comme l’annonce d’un orgasme, dans mon cerveau les corps caverneux se remplissent de sang, quelque chose est sur le point d’exploser – ou d’éclore.”

In het boek staan talloze citaten naar andere boeken en dichtbundels ondermeer van Cesare Pavese waar ik dringend meer van wil ontdekken:

Ik ben alleen, geleund in de mist
tegen een boom in een laan…
en heb niets in mijn hart
dan de herinnering aan jou
verbleekt, immens
verloren in het kille licht, ver weg
overal tussen de bomen

Helemaal op het einde, als Yambo (het hoofdpersonage) eindelijk op het punt staat om zijn lang verloren geliefde terug te zien maakt Eco het af met de volgende drie zinnen:

“Maar een licht, muisgrijs fumifugium verspreidt zich boven aan de trap en versluiert de ingang.
Ik voel een koude tocht, kijk op.
Waarom wordt de zon zwart?”

Onherroepelijk gingen bij mij de sluizen open en kneep een bankschroef mijn keel helemaal dicht. Mooi, zeer mooi. Eco’s intiemste boek tot hiertoe.

Liggen klaar op het nachtkastje: ‘De Quincunx‘ van Charles Palliser en ‘Het Boek Van Violet En Dood‘ van Gerard Reve. (Reve als tussendoortje, want reeds -lang geleden, gelezen.) Maar nu: slapen!

Grmbl. Gisteren viel ‘de aanslag’ in mijn bus. Ik ben erbij gaan zitten. Ik werd onpasselijk. Het scheelde niet veel of ik moest kotsen. 2150 flappen moet ik bijbetalen. Te weinig bedrijfsvoorheffing afgetrokken door mijn werkgever in 2003. Amehoela! Als ik alles zit na te rekenen dan blijkt dat ik al 15.000 bedrijfsvoorheffing betaald heb. Okey, dat nachtwerk tikt aardig aan en op het einde van de maand hoor je me niet klagen maar mijn bloed begint te koken als ik besef dat ik er 45% netto aan overhou. De rest? Naar vadertje staat. Hoe meer je werkt, hoe meer er binnenkomt en hoe meer ze van je afpakken. Uiteindelijk schiet er niets over, net zoals vroeger toen ik geen nagel had om aan mijn gat te krabben.
Wie hier fulltime werkt, zitten ze fulltime uit te kleden. Moest ik zelfstandige zijn dan werkte ik me te pletter in het zwart. Vooral als je ziet hoe men zo schandalig zit te morsen met ons geld. Het is hier eigenlijk de omgekeerde wereld. Doe géén klop en je krijgt een beloning. Nu bekruipt me echt de goesting om alles te laten schieten, mijn valies te pakken en adé te zeggen aan dit klote-land. Of een jaartje ziek. Verzuring? Gisteren en vandaag wel, ja. Uitzuigers! Gangsters!

B-H-V begraven.
Mwhoehaha. *Vette lach* Alweer een weddenschap gewonnen! En zeggen dat Guy daarvoor zijn portie kaviaar in Moskou heeft laten staan. Jammer toch. Alle truken van de foor uit de kast halen om toch maar aan de macht te kunnen blijven. Bij de VLD zijn ze zich echt wel compleet de vernieling aan het inrijden. En wie loopt er fluitend mee weg? De sossen. Had ik het niet gedacht.

Gisteren las ik bij Michel: Comments by proxy. Dus was ik nieuwsgierig en ging ik zelf eens kijken. En ja hoor, bij PDW staat er een totaal off-topic reactie:
” Anonymous said…
Ik wens via deze blog te laten weten dat een kritische posting op LVB.net zonet is weggehaald. Censuur dus! Ik had het oa over zijn open deur intrappen met zijn uitnodigende vraag aan Jurgen Verstrepen (die ik DE STREEP noemde) bij het topic ‘the simpsons ‘ , waarin ik een manoeuvre zie om zijn neo-liberale standpunten wat aan te spekken. Het is boeiend om te zien hoe hij zijn onderwerpen selecteert voor zijn blog die iedere keer weer zijn discours dienen. Hij noemde in een eerder topic, waarin Bart Hollevoet hem gericht het vuur aan de schenen legde, zijn tolerantie jegens het rechtse schoelje dat hun gal daar komt braken een vorm van dialoog aangaan met VB-aanhangers… It stinks!”

Waarop ik schreef:
“Huug said…
Ik geloof er niets van dat LVB een comment zou weggehaald hebben, dat is helemaal niet zijn stijl: hij heeft het bij mijn weten nog niet gedaan. Verder vind ik het nogal flauw van anonymous (nnyro) om hier bij nonkel pdw op schoot te komen uithuilen. Wat verwacht anonymous van ons? Dat we op ons paard springen en die stoute LVB eens een lesje gaan leren? Tss, klein kind.”

Waarop ik een antwoord kreeg in mijn reactiedoos van gisteren:
“Beste Huug
sorry dat ik u dit hier moet melden , maar u weet waarover ik het heb , het gaat om uw antwoord via het blog van de witte : het is geen kwestie van uithuilen , ik heb een vraag gericht aan lvb om duidelijk te antwoorden op de verwijdering van mijn posting , en die is er tot op heden niet gekomen (zoals je ook hebt kunnen lezen).Dat wijst toch op het feit dat hij niet ontkent , als het nhiet waar zou zijn wat ik heb gemeld . Hij heeft effectief de commentaar mordicus gewist (het was echt geen scheldproza ,maar wel recht in zijn rapen aangaande de topickeuze en welke vuurtjes hij er telkens mee wil aanstoken … en bovendien een vraag richten aan die Verstrepen … ) Ik heb het op de blog van patrick laten weten om dat daar ook mensen zitten met maatschappijkritische geest , die ook het blog van van braeckel frequenteren. nnyro”

Waarop mijn antwoord is:
“Het lijkt me heel sterk dat LVB zoiets zou doen, het druist heel sterk in tegen zijn liberale opvattingen. Als je ziet dat er bij LVB posts zijn met meer dan 200 reacties waar er behoorlijke ‘scheldproza’ op staat en er nog steeds staan, dan vraag ik me af of LVB zich gaat amuzeren om, net voor die ene keer, net jouw reactie te gaan weghalen. En daarbij: stel dat hij het wél zou gedaan hebben, het is nog steeds zijn blog en hij doet ermee wat hij wil. Onmiddelijk moord en brand en over censuur beginnen kelen (op andere fora) is me wat overtrokken en in het verkeerde keelgat geschoten. Als er een weblog is die verdomd interessant is (LVB is een persbureau op zijn eentje!), waar iedereen tot hiertoe zijn mening mag geven (zowel links als rechts) dan is het dat toch van Luc Van Braekel zeker! En bij nader weten is hij nog steeds een liberaal en geen Vlaams behanger. Wat me brengt tot wat me reeds een tijdje stoort: blijkbaar kan men ‘ten linkerzijde’ niet goed verdragen dat er iemand goed doortimmerde en zelfs kritische artikels over het VB op zijn blog zet. Het zou beginnen tijd worden dat de ‘linksen’ eens die balk uit hun oog halen en merken dat LVB op een subtiele en zelf humoristische manier het VB volledig te kakken zet. Daarom laat hij die zwartbruine reacties op zijn blog staan. Omdat ze zichzelf keer op keer ontmaskeren. Beweren dat hij daardoor een forum schept voor dat schoelje is niet tussen de lijntjes kunnen lezen. Censuur op LVB.net? Nogmaals: ik geloof er geen reet van. En als het voor die éne keer wel zo zou zijn? Ja, dan heb ik me zwaar vergist, kom dan maar af met pek en veren…

Oei! Morgen ‘moederkensdag’ en ik heb nog niets. Niet moeilijk, ik lig hier al bijna vier dagen in bad/bed.
Enfin, ik heb me maar gesleept naar de bakker, de slager (ahja, mijn koelkast begon er schrikbarend leeg uit te zien) en de gazetten -brolwinkel om de hoek. Gelukkig heb ik daar een leuk cadeautje gevonden. Een boek van de stand-up komiek Raf Coppens: “Vrouw, zwijg!”
Mmm, achteraf bekeken. Misschien zou ik toch beter iets anders gaan zoeken…

Eén van de voordelen van een lumbago is dat ik lekker in bed kan/mag/moet blijven liggen en ik eindelijk door mijn lectuur aan het geraken ben die op het nachtkastje begon pot te schieten. Hehe, Secretum is eindelijk uit en ik moet zeggen: wat een fantastisch boek. Zo een boek die je op het einde met tegenzin terug in de kast legt.
In Secretum wordt de heiligverklaring van een paus (Innocentius XII) ter discussie gesteld. Monaldi & Sorti laten op basis van historische feiten zien welke gemene (politieke) spelletjes er gespeeld werden bij de benoeming van een nieuwe paus. De ontknoping, en dus het geheim achter de intriges, is geniaal. Het bleef me twee maand bezighouden. Zelfs de legitimiteit van een koninklijke huis, die thans nog bestaat, wordt ter discussie gesteld. Een aanrader!
Enfin, niet getreurd. Ondertussen ben ik aan de nieuwste van Umberto Eco begonnen en die is ook niet mis. In “De mysterieuze vlam van koningin Loana” haalt Eco herinneringen op aan zijn eigen jeugd en aan die van een hele generatie. Het is een ontroerende roman geworden over de universele eenzaamheid van mensen én over het belang van het geschreven woord en hoe daarmee om te gaan. Ik denk zelfs dat het Eco’s ontroerendste roman is, terwijl hij geen enkele concessie doet: hij blijft zijn verbluffende eruditie tentoonspreiden. Yummie, smullen!

Toemme, verdoemme! Jaja, dat komt ervan. Dag in dag uit op een stoel zitten op je werk. Een week verlof en ervan gebruik maken om overal in huis de muren een lik verf te geven. Daarbij allerlei bewegingen maken die ik niet gewoon bent.
Zoals: over de wc-pot hangen en daarbij omgerold zijwaars op mijn rug met gestrekte armen de verfbortsel hanteren om toch maar aan de muur te geraken aan de achterkant van de spoelbak – ziet u het een beetje? Krak.
Deze morgen stap ik uit mijn bed en ik wist meteen: ik heb het zitten! Lumbago. Twee stapjes en onmiddelijk terug in bed gedoken. Ondraaglijke pijn. Uiteindelijk toch nog bij het farmaciekastje geraakt waar ik meteen twee Ibuprofens naar binnen gekletst heb. Doorgespoeld met kraantjeswater. (Op mijn knieën over de rand van het bad, ik kon me niet bukken aan de wasbak zo pijnlijk was het, arrg.) Terug op handen en voeten het bed in. Dagje platte rust. Nu gaat het wat beter maar ik vrees het ergste voor morgenvroeg.
Verdikke toch, en ik wil nu zaterdag zo graag naar de G-parade in Brussel gaan kijken. Oe-wéén, snif, snotter. Mmm, nog één dag. Dan moet het toch voorbij zijn? Duimen.

Op dinsdag, 8 februari schreef ik het volgende:

In mijn woonkamer heb ik twee lichtschakelaars, zogenaamde ‘hotelschakelaars’ of wisselschakelaars. Daarmee kan ik één plafondlamp op twee plekken aan en -uitschakelen.
Het licht is echter te fel en zou ik willen dimmen. Moet ik nu de twee schakelaars vervangen of heb ik met één dimmerschakelaar genoeg? Wat moet ik kopen? Bij Brico kost zo een ‘inbouwdimmer’ (allebei dezelfde mogenlijkheden en vermogen) 15 tot 89 Euro, vanwaar komt dat groot prijsverschil? Verder heb ik iets op het web gevonden dat hélemaal de bom is: een bikkel! Een electronische dimmer die je gewoon op de fasedraad van de lamp plaatst en klaar! Alleen: ik heb me sufgezocht, dat spul is nergens te koop, grrr.. Behalve via het web, maar in dit geval wil ik er toch eerst eens aan ruiken en voelen. In mijn (antiek, oud & versleten appartement uit de jaren vijftig) komen er in de wisselschakelaars drie draden binnen. Nuldraad, fase en aarding. Hoe kan ik nu weten welke draad wat is: ze hebben allemaal dezelfde kleur: zwart. Begin er maar eens aan. Straks kom ik thuis en gaapt er een groot zwart smeulend gat in de plaats, brr… Mischien zou ik beter lampjes met een lager wattage in mijn ‘luster’ hangen, duh…

Poeh, fluitje van een cent. (Pas op! Stoef-mode in werking.) Die derde draad was geen aarding maar de doorloop naar de andere wisselschakelaar. Ik heb me gewoon een wisselschakelaardimmer gekocht, (de duurste), aangesloten en klaar. Op die dimmer waren er drie aansluitingen voorzien: eentje voor de fase en twee voor de nuldraad: de doorloop. Alles werkt zoals het hoort. Het kot is nog niet afgebrand, hehe. Waarom zo duur? Goedkope dimmers zoemen. Allez, iemand een elektricien nodig? Eén adres!

Van een vriendin, die ik al vijftien (15!) jaar uit het oog verloren was, kreeg ik vandaag een lange mail met nieuws. Ze heeft mij teruggevonden door mijn ‘schrijfsels’ op Gent.blogt en de link gelegd naar deze blog. Het ding is dan toch nog voor iets goed… (en te zeggen dat ik dat bloggen rotbeu aan het worden was, vandaar de ‘radiostilte’ van de laatste paar dagen).
Ze woont nu in het zuiden van Frankrijk en stuurde me deze foto op die ik jullie allen met dit pokkenweer niet wil onthouden:
@Veronique: ik schrijf je zogauw mogenlijk terug maar nu eerst aan het werk! Ik heb weliswaar een weekje vakantie maar ben heel mijn appartement aan het herschilderen, duh. (Gelukkig regent het buiten, mwhoeha…)