02 apr 2005
It’s a blog’s life.
Keryma schreef op haar blog een interessant stukje. Ik wil erop inpikken en zeggen dat voor mij, mijn blog natuurlijk ook niet alles zegt over wie ik ben en wat ik denk. Daarvoor ontbreekt het me de tijd. Ik heb dan ook geen goesting om alle diepste roerselen die me bezig houden op het www te pleuren. Alhoewel. Ik ben dit ding begonnen omdat ik op zoek was (ben) naar een lief. Ik was vroeger een zéér gekend persoon in het (zeer beperkt) homo-uitgaanwereldje in Gent waarvan de meerderheid ondertussen de pijp heeft gegeven aan de welbekende ziekte met de 4 ‘buchstaben’. Helaas. We zullen maar zeggen dat ik ‘chance’ gehad heb. En daarbij… die zware sekstoestanden zijn nooit iets voor mij geweest; ik ben eerder een kus-en-streel-type. Nadat ik na 10 jaar in het buitenland mijn geluk heb zitten zoeken ben ik nu terug in Gent. Alles is anders. De mensen die ik vroeger tegenkwam in café’s zijn er niet meer. Getrouwd, kindjes, huis afbetalen of (in het slechste geval: aids) Ik dacht dat deze blog dé manier was om me terug te laten kennnen aan de buitenwereld. Waarom ? Door mijn werk. Ik werk in shiften: ga slapen als andere mensen opstaan en ga werken als anderen gaan slapen. Uitgaan? Forget it, en daarbij: de cafépraat ben ik ondertussen al zo langzamerhand een beetje beu geworden. Mijn blog is mijn uitlaatklep geworden, mijn ‘lifeline’ naar de buitenwereld. Tot hiertoe mag ik niet klagen: ik heb er een pak (en ook irl) nieuwe mensen door leren kennen: Hulla, Piglet, Melissa, the Dykes, Ilse en ik vergeet er nog een paar, sorry.
Zodus, een blog. Why not hé? Ik hou het luchtig. LVB, bijvoorbeeld maakt er een doorvrochte dinges van. So what? Waarom niet? Iedereen zit te kakken dat hij zogezegd te ‘rechts’ zou zijn en pattatie et pattata… Mensen, aub, laat die gast toch doen! Misschien is hij ook op zoek naar een lief?
