Hugues

Als ik zeg lang. Dan is hij lang. Dat is zo met alles bij mij. Tot 8 mei. Dààg!

Uit de krant:
“Binnenkort komt in België de Ilkone i800 op de markt. Deze gsm, die in het Midden-Oosten en Azië niet meer uit het straatbeeld weg te denken is, heeft speciale functies voor moslimgebruikers. Zo kan de Ilkone i800 waar ook ter wereld de juiste gebedsrichting naar Mekka aanwijzen. De Ilkone i800 werd ontwikkeld in het Midden-Oosten. De naam “Ilkone” komt oorspronkelijk van het Arabische woord: “Universum”. Het toestelletje biedt onder andere de mogelijkheid om de complete tekst van de Koran mét Engelse vertaling te lezen. De gebruikers kunnen de gsm ook zo instellen dat deze hen verwittigt wanneer het tijd is om te bidden. Tijdens het gebed schakelt de Ilkone i800 automatisch 40 minuten op trilfunctie. Het meest revolutionaire is de mogelijkheid om waar ook ter wereld de juiste richting van Mekka te bepalen.
Volgens Masira, het bedrijf dat de nieuwe gsm invoert, is de lancering van de Ilkone i800 “Het perfecte voorbeeld van hoe technologie en innovatie, de kracht en functionaliteit van een mobiele telefoon versterkt, inspelend op specifieke behoeften van de moslim.” In het Midden-Oosten en Azië zou de Ilkone al een onderdeel zijn van de hedendaagse islamitische lifestyle.

Deze week heb ik ‘de late’ en begin ik vandaag om 14 uur. Dat geeft me de gelegendheid om ‘s morgens allerlei klusjes af te werken die vorige week zijn blijven liggen. Zoals daar zijn: de was, een berg afwas, een andere berg strijk. Badkamer en keuken dweilen. De woonkamer en alle andere kamers stofzuigen. Leuke dingen voor de mensen. Haha. Niet dus: ik heb er een gruwelijke hekel aan en het moet dan ook zo snel mogelijk gebeuren. Ohwja: het koekies -en sigarettenpeukenmonster heeft toegeslaan boven mijn keyboard dit weekend! Wat doen we daarmee?
Om het me gemakkelijk te maken ga ik met de stofzuigermond over mijn keyboard… Zuigt het ding tochwél mijn ‘backspace’, ‘ctrl’ en ‘F10′ -toets mee zeker?! Gat-ver-dam-me! Het heeft me een halfuur gekost om ze terug uit de zak te vinden. Nog een kwartier om de rommel op te ruimen en 20 minuten om die klote-toetsen met ‘superkol’ terug vast te plakken. Zo metéén moet ik naar mijn werk, ik ben nog niet gewassen en geschoren en buiten regent het… *Zucht*… Happy mondays!

Pfft, vorige week had ik de nacht. Dat wil zeggen: werken van 22 tot 06 uur ‘s morgens. Toen ik eergisteren vrijdagmorgen in bed wou kruipen kwamen de nieuwe buren onderaan mijn appartement op het (zeg maar: schitterend, tof, wried de max) idee om hun oude ijzeren ramen uit te breken en te vervangen door pvc-sponningen met dubbel glas. (Je moet niet denken dat ze dat eens op voorhand zouden laten weten, natuurlijk…) Er zat voor mij niets anders op dan wakker te blijven. (Ik had ook op hotel kunnen gaan maar dat leek me te dolletjes…) Met desastreuze gevolgen. Ik vrees dat ik me een beetje laten gaan heb op mijn blogje en in de reageerdozen. Waarvoor mijn excuses. Ik zal het nooit meer doen, het is beloofd. Na 48 uur als een zombie te hebben rondgelopen heb ik ondertussen alweer een nieuw record gebroken: 18 uur aan één stuk geslapen. Maar het gaat beter. Dank U. En die ramen? Die zien er proper uit.

Print het desnoods uit en lees het dan een keer. Ik schrijf mijn dingens, lees het eerst, haal de fouten eruit, print het uit, haal nog fouten eruit en gooi het dan op het www. En dan nog zijn er mensen die mijn schrijfsels helemaal anders interpreteren dan dat ik het gedacht had. Tsja. Dan vraagt ge U (ik) me af. Waar ben ik mee bezig ? Ondertussen kan het me geen kl*ten schelen. U doet maar. Uiteindelijk zijn reacties altijd leuk. Hoe stom ze ook zijn. Uiteindelijk zal ik op mijn blog altijd het laatste woord hebben, nah ! Na-na-nana-na…

De dag van de Aarde zal De-Dag-Van-De-Aarde zijn als alle mensen erop met al hun hypocriete ideologieën, geloofsovertuigingen en andere brol eindelijk zullen verdwenen zijn. Die dag komt er ooit wel, maar het zal zéker niet vandaag zijn.
Ondertussen moorden we maar door, zitten we oorlogen uit te vechten, zeehondjes dood te knuppelen, zeldzame dieren af te knallen of te vergiftigen, de atmosfeer te verpesten met van alles en nog wat, als krankzinnigen in een file naar Brussel te zitten, zure regen, … Bossen sterven massaal af. Kinderen krijgen de vreemdste allergieën, kankersterftes zijn nu alomtegenwoordig. (We leren er niets van, blijkbaar) Maar wel lekker de grond te bevuilen met de meest onmogenlijke dingen. De zee vol te dumpen met de grootste smeerlapperij die je je maar kan indenken. En dat allemaal in naam van de vooruitgang. We gaan erop vooruit, jaja.

Zoals Chris Rea ooit zong: We are on the road to hell.

Stood still on a highway
I saw a woman
By the side of the road
With a face that I knew like my own
Reflected in my window
Well she walked up to my quarterlight
And she bent down real slow
A fearful pressure paralysed me in my shadow
She said ‘son what are you doing here
My fear for you has turned me in my grave’
I said ‘mama I come to the valley of the rich
Myself to sell’
She said ‘son this is the road to hell’

And all the roads jam up with credit
And there’s nothing you can do
It’s all just bits of paper flying away from you
Oh look out world, take a good look
What comes down here
You must learn this lesson fast and learn it well
This ain’t no upwardly mobile freeway
Oh no, this is the road
Said this is the road
This is the road to hell

Moest ik ooit nog koters (kunnen) hebben (ghoh, ja, graag!) dan zou ik ze zeggen: “Kijk naar de sterren, en vraag je af wat ze doen voor jou. Waarom de zon schijnt voor jou.” En voor de rest zou ik ze willen zeggen dat macht, prestige, geld, aanzien, reputatie, een dikke auto, een vet huis allemaal facade zijn. En eigenlijk geen rol spelen.
“Waarom niet ?”
“Omdat je er uiteindelijk niet gelukkig mee bent. Jij niet en vooral de Aarde niet.”
Is er ergens een rem op de vooruitgang ? Gaat er eens iemand op die rem duwen ? Natuurlijk niet. We rijden ons te pletter in ons materialisme waarvan we denken dat dat ons gelukkig zal maken.

Dag van de Aarde ? Kus nu eens mijn ballen, ja ?
Zeg eerder: Dààg Aarde !

P.S.: Call me a loser. Ik zeg: zoals we nu bezig zijn, zijn we allemaal losers.

Ik heb op mijn bijna 10-jaar oude HP-Vectra rammelbak (98SE, tot hiertoe perfect en zonder problemen draaiend) een klein, onnozel maar wel vervelend probleemje. In IE (6.05) staan er op de meest onverwachte momenten een boel ‘favorites’ bij, die meestal uit één of twee letters bestaan. Ik durf op die dingen niet te klikken, wie weet breekt dan helemaal de hel los…

Ik heb er al vanalles op zitten uitproberen: AntiVir, AdAware, Ccleaner, SpyBotkiller, de Startup in msconfig zitten uitspitten… Enfin, noem maar op. Het enige wat AntiVir kon vinden was een trojan. Toen was het een dag of twee goed en daarnét was het alweer prijs. Knettergek word ik ervan. Voor de rest loopt het ding zoals het hoort maar het idee alleen al dat er een ‘smet’ op mijn teergeliefde pc kleeft maakt me, euhm, bijzonder kregelig. Iemand een idee wat het zou kunnen zijn? Google levert geen antwoorden op. Alvast bedankt.

(En niet afkomen met: “Installeer FF” hé. Heb ik al gedaan en ik heb een hekel aan al die toeters en bellen die je er zelf moet gaan bijzetten en -zoeken. Dat is net zoiets als dat spul van Thorvald. Als je dat op je pc wou laten draaien moest je gewoon een übergeek zijn. Het was wachten op RedHat (versie zoveel, 5.5 dacht ik) om min of meer deftig dat programma op je pc aan de praat te krijgen. Heel die opensource shit, oh, ze kunnen de pot op. Manman, ik heb die pinguïn ooit eens op een test pc-tje willen zetten (en dat is me na uren, dagen, nachten uiteindelijk ook gelukt) maar ik dacht dat ik stiepelstapelzot werd. Voor iedere stomme peripheral die je aan je pc wou hangen was je alweer ùren zoet met het 1) vinden van de juiste drivers, 2) het dan uiteindelijk nog doen draaien ook… Aarrg, zo een die-hard nerd ben ik nu ook niet. Daarbij… FF is gewoon een anti-MS-IE-Bill G taartengooierij hype. Leuk voor achtienjarigen, die net het marxistische zelotisme hebben ontdekt en zich nog een houding moeten aanmeten. Hypes, zoals er al zoveel zijn en en zoals er nog zoveel gaan komen. Wat iedereen daarbij vergeet is dat een groot deel van de mensen hun eerste stapjes op de pc hebben kunnen en durven zetten dankzij de heren uit Redmond. Ik in ieder geval wel. En ik verdien er nu ook mijn geld mee. Enige dankbaarheid door ze trouw te blijven lijkt me dan ook wel gepast. Maar deze laatste oprisping geheel terzijde…)

A Electrabel,
J’ai l’honneur d’accuser réception de votre lettre du 12 avril dernier par laquelle, pour la troisième fois, vous me réclamez le remboursement de l’argent que je vous dois. Sachez tout d’abord que je ne conteste nullement ma dette et que j’ai l’intention de vous rembourser aussi tôt que possible. Mais d’autre part, je vous signale que j’ai encore beaucoup d’autres créanciers, tous aussi honorables que vous, et que je souhaite rembourser aussi. C’est pourquoi, chaque mois, je mets tous les noms de mes créanciers dans un chapeau et en tire un au hasard que je m’empresse de rembourser immédiatement. J’ose espérer que votre nom sortira bientôt. Entre-temps, je vous prie d’agréer, monsieur, l’assurance de mes sentiments distingués.
>signature
P.S. : Vu le ton fort peu courtois de votre dernier courrier, je vous informe que vous ne participerez pas aux 2 prochains tirages.

Voilà pourquoi c’est merveilleux d’être un homme :
- Les conversations au téléphone durent 30 secondes.
- Des vacances de 7 jours ne requièrent qu’une seule valise.
- Tes vieux potes s’en fichent de savoir si tu as pris ou perdu du poids.
- Tu ne dois pas trimballer partout un sac plein de conneries.
- Tu gardes ton nom de famille.
- Tu peux te doucher et te préparer en 10 minutes.
- Tes sous-vêtements coûtent 5 Euro le pack de trois.
- Aucun de tes collègues de travail n’est capable de te faire pleurer.
- Tu ne dois pas te raser des pieds au cou.
- Si tu as 34 ans et que tu es célibataire, tout le monde s’en fout.
- Tu peux enlever ton T-shirt quand il fait chaud.
- Les garagistes ne te mentent pas.
- Tu t’en fiches si on remarque ou pas ta nouvelle coupe de cheveux.
- Tu connais 10 façons d’ouvrir une bière.
- Tu peux t’asseoir les jambes écartées sans penser à ce que tu portes.
- Pour le même travail…, tu gagnes plus !!!
- Tu peux garder les cheveux blancs et les rides.
- Tu est seul maître de la télécommande.
- Personne ne regarde ta poitrine pendant que tu parles.
- Un jour, tu pourras être un vieux dégueulasse.
- Si quelqu’un se présente à une fête avec le même pull que le tien, tu peux t’en faire un ami. (Die vind ik de beste)
- Tu n’as pas mal avec des chaussures neuves…

Bwha, we moeten geen schrik hebben: “Il ne porte pas la petite moustache qui avait fait fureur dans le temps!”

…anders hadden we het vanaf nu kunnen hebben over: “De Ratzinger van Hamelen”.
Okey, flauw. Ik kon niet zo meteen iets beters verzinnen…

Le nouveau nom du Pape sera I éCu.
Cela sera le papier-cul.

..met het gejammer en geween. Hehe, ik zal het wel altijd zitten ‘vlaggen’ hebben zo vlak voor de zomer begint. Enfin, vooruit! Het leven gaat verder. Circulez, ya rien à voir!

Ondertussen heb ik ergens gelezen dat er al zwarte rook was in Rome. Mmm… luchtvervuiling.Waarom geen zwarte of witte vlag? Het zou veel duidelijker zijn.

Tekst: door Gerdi Esh.
Biche,
We waren zusters in de ziel. We deelden levens en liefdes, jeugd en ouder worden, boeken en fascinaties, nicotine en wijn, werk en genot, ervaring en verwondering, verantwoordelijkheid en anarchie. We waren samen jong en trouwden. Kregen kinderen, een zoon en een dochter, in die volgorde. We scheidden, eerst ik dan jij. Ik ging in de journalistiek, dan jij. We hadden minnaars, we waren eenzaam, we lachten we huilden, maar nooit waren we alleen. Jij altijd exhuberant en uiterlijk extrovert, ik stiller en introvert, mekaar complementair. Jij vurig, ik een stil water, jij scherp, ik te zacht, samen zelfzeker en bewust van ons zijn.
Jij was trots op jezelf. En terecht. Je wist wat je wou en toch liet je je gaan in je werk in je liefdes, maar dat is net mooi. Je was een mens van vlees en bloed.
We hebben niet de ultieme afscheidswoorden gesproken. Alsof je die wou uitstellen, niet wou geloven ook al kende je de waarheid. Maar misschien hoeven die ultieme woorden ook niet als je steeds hebt gezegd wat moest gezegd worden, zodat een relatie steeds bijgesteld werd en klaar was met wat was, met wat kwam.
Ik zal je steeds een bijzondere vrouw vinden Biche. Ik zal steeds dankbaar zijn omdat ik met jou het grootste eind van dit leven heb mogen gaan.
Ik zal van je kinderen blijven houden, alsof jij er nog altijd was.
Ik zal je vrienden koesteren die ik via jou heb mogen ontmoeten.
Ik zal kracht blijven putten uit de energie die je me gaf en ik zal je blijvend herinneren. Als ik met Annemie en Hugo praat of aan hen denk. Als ik naar Venetie ga, zal ik zoeken naar de Fondamenta Degli Incurabili, en in Zurich zal ik het graf zoeken van James Joyce waar je een roos legde, enkele maanden voor je dood.
Op zondag, enkele dagen voor je stierf heb ik nog met jou een lint
uitgekozen voor een borduurwerkje voor Pierre, ik heb nog boeken gekocht voor vrienden die je wou bedanken: Fatale Vrouwen voor Nicole en iets over mode voor Carole. Je bleef zo onwaarschijnlijk attent, alsof het leven gewoon verder ging.
Ik zal nooit het moment vergeten Biche, dat ik daar zat met jouw hand in de mijne, Hugo en Annemie en Isabelle en Axel, zo ontroerend droef en lief en aanwezig een hand op je schouder en een andere hand op je voeten, alsof we terug jong waren en lachten en lachten door onze tranen heen om wat is en wat was.
Ik zal nooit die glimlach van je vergeten, die laatste glimlach van je als van een Boedha.
En de foto¹s van je kinderen en van Michiel recht tegenover je bed.
En het huppelend konijntje in de wei toen ik vertrok en wist dat ik je nooit meer levend zou terugzien.
Biche, mijn laatste woorden voor jou zijn woorden van een schrijver, John Berger in Sering en Vlag: “Het leven is zo dun als een gewet lemmet. De rest is God”
Omdat schrijvers en dichters ons steeds schoonheid en troost hebben gebracht.
Gerdi

Ghoh, ik zit hier naar de begrafenis te kijken en moest lachen omdat ik het zo een groteske show vond.
Tot ik Stefanie zag wenen.
Toen kreeg ik tochwel een dikke krop in mijn keel en tranen in mijn ogen zeker?
Oh, erg. Trut.

Pfft, ik ben een beetje beschaamd zeg. Ik heb me gisteren gewoon laten gaan in melancholisch zelfbeklag en gejammer en geween. Huh, zo onnozel. Ik zou graag die vorige drie posts weghalen, maar er zijn al reacties op gekomen en die deden me wel deugd. Merci. Een beetje last van midlife-crisis, zoiets… Huh, sorry, liet me ff gaan. Het gaat beter. Dank U.

We gaan wel moeten voortdoen zeker he ? Met wie ?
Met nieuwe vrienden ? Opnieuw investeren in vriendschap ? Waarom ?
Om ze weer kwijt te zijn na een tijd ?
Ik heb zoveel vrienden zien doodgaan.
Aan AIDS.
Die stomme kloten zaten te neuken zonder.
Hah, wat een geluk dat mijn sexbeleving zich beperkt tot strelen en rukken anders was ik er ook niet meer.
Maar wat een merde zeg. Zo toffe gasten. Allemaal dood. Fini. Gedaan.
Op de duur kon ik de begravingen niet meer bijhouden.
Ze zijn allemaal dood, mijn maten, en als het niet aan AIDS was, dan was het wel aan kanker.
Leuk, tof, Ha. De max.

Wat doe ik hier nog ?

“Ah nee, zo ni, hé maat.
Eerst iedereen melancholisch/depressief maken met uw (prachtige) jaren ’80 foto’s, toen we allemaal jong en mooi waren en het eeuwige leven hadden, en dan uw schup afkuisen, zekerst.
Tenandere, tzijn seffens weer gentse feesten. Ik heb mensen voor minder kankers weten overwinnen, op wonderbaarlijke wijze ledematen weer zien rechtenen en druipers laten opdrogen.
Vooruit !”

Ewel Bertha. Ik zie het eventjes niet meer zitten.
Mijn beste, allerliefste vriendin zei me met kerst twee jaar geleden:
“Tiens? Ik heb hier zo een bolleke in mijne nek zitten wat zou dat zijn ?”
Zes maand nadien… ZES MAAND !!! Was het over en out. Chemo en al die brol enzo… hebben niets geholpen. Ze is gestorven een week voor de Genste Feesten. Kanker. Ik huil nu dat ik dit aan het schrijven ben. Ik huil. Toemme, merde, merde. Ik ben er nog altijd niet goed van. Ik kan niet beschrijven hoe erg ik ze nog steeds mis. Ach…

Ik geraak maar niet door Secretum. Het ligt sinds twee maanden op mijn nachtkastje en de laatste tijden ik kijk er niet naar. Stom eigenlijk nu met die pausverkiezingen. Het boek gaat er ook over. Een kwestie van indigestie misschien ? Muf. Ik weet het niet. Lezen gaat bij mij in golven. Dan lees ik vier boeken uit in een week tijd, en dat weken, -maanden aan een stuk. En nu valt ineens alles stil. Mmm, raar. Ik koop zelfs mijn dagelijkse krant niet meer. Op het wc lees ik, traditioneel, de Humo, maar echt ‘erbij’ zijn ben ik niet.
Mmmm, lettermoe ?
Ik heb zo de indruk dat ik het allemaal wel al gelezen en gezien heb.
Tsss, waar is het touw ? Lentemoe ? Depressietje ?

Ik wil gaan duiken.

En nooit meer bovenkomen.

Dat wil zeggen dat ik om zes uur ‘s morgens fris en monter op mijn werk moet verschijnen.
En d.w. ook z. dat ik ten laatste om 20:00 uur in mijn bed moet liggen om aan mijn acht uur slaap te komen die ik broodnodig heb.
Lukt me nooit.
Ik ben een nachtmens. Voor middernacht en ver erna doe ik geen oog dicht.
Deze week gaat de wekker alle dagen onbarmhartig af om 04:10.
Trein naar Brussel om 04:51
Wéén, huil, snif , gatver, merde, klote, mmmjaa… ik ga opstaan. Het moet.
Ik moet NU gaan slapen. Hoe laat is het?
22:18
Mèrde.
Tegenteindevandeweek ben ik een wrak.
Alweer.
Ah, gut. Wat verlang ik naar ‘de nacht’. (Volgende week.)

Wat doe je als je aan de rand van de Sahara en aan de rand van de wereld je schroef kapot vaart en je dus niet meer verder reizen kan? Hoe komt het dat iemand die over de oceanen rond de wereld zeilt in een woestijn in een zandstorm terecht komt? Leeft er een rastafari met dreadlocks en een ganja-smile in Port Soedan? Zouden er mensen gek genoeg zijn om hun zinnen te zetten op de ruïne van het douanegebouw in Suakin en te denken dat ze daar een hotel van kunnen maken? En vooral: kénnen we die mensen niet ergens van? Je vindt de antwoorden hierop (en veel meer) op www.landinzicht.be.

Tom Boonen is de nieuwe paus!

Ik liep deze middag door de Veldstraat en zag daar een dame aan wie ik bijna spontaan een handtekening wou vragen. Ik was er zéker van dat ze een BV was.
U kent het vast wel: een ’star-strucked’ moment. (meer…)

Het leek eerder op een voetbalmatch. Vlaggen, applaus, spreekkoren en hysterische oproepen tot heiligverklaring. Zeer ingetogen was het allemaal niet. Nog een beetje en ze hadden ‘cup-gewijs’ met de kist nog een paar rondjes om het Sint-Pietersplein gemaakt. Reli-hooligans!

Om Sharpreader te gebruiken moest ik wel .NET installeren op mijn pc. Dus ben ik wat verder gaan spitten en kijk: dit lijkt me een leuk linkje voor de nerdies onder ons. Graag gedaan.
Please note: 1.3 GB of available space is required for installing a full Express product. Noumoe!

“Bij de begrafenis van Rainier zullen alle kerkgangers de heilige hostie in chocolade krijgen.”
“Aha?”
“Puisque l’enterrement va ce ferrero rocher.”
Mijn franstalige collega’s zijn on-klop-baar als het om woordspelingen gaat.

Oh! Ik ga anders (bijna) nooit maar dan moet ik vandaag zéker nog naar een Quick of een McDo. Dat pakje sigaretten m-o-e-t volledig op. En de scheten vliegen hier lustig in de ronde. Deze avond was ik me niet, ik vind het nu al jammer dat ik deze morgen onder de douche gestaan heb. Zo, nu nog een fles Stoly versieren en een grote zak chips. Burps! (En waar zijn die naalden alweer…?)

Crowded House: Four Seasons In One Day

De Paus stijgt ten hemel.
C’est un Papillon!

Un nouveau Pape est appelé à règner…

Huwelijk Charles en Camilla voor onbepaalde tijd uitgesteld…