Hugues

In mijn Inbox vandaag:
Goede reis! Pas op voor Tchi-Tchi! De collega’s.
Tchi-Tchi ???

(Klik op prentje voor groter beeld. Begin van links.)

Zo. De langverwachte dag is aangebroken, ik kan stoppen met aftellen.
Nog een laatste check. Zwembroek? Check! Tandenborstel? Check! Boeken? Check! (Twee van Tom Sharpe, de laatste nieuwe van Umberto Eco en de eerste van Dan Brown -ja, shoot me, Michel ‘Spinnemans’ V.) Méér heeft een mens niet nodig, hup, die valies kan dicht. Wat ik echter ook wou meesleuren was een woordenboek Arabisch. Het is nu al de derde keer dat ik naar Egypte ga, elementaire beleefdheid vereist toch wel dat ik de mensen daar zou kunnen aanspreken in hun eigen taal, al is het maar ‘goede morgen’ zeggen. Stom, bedenk ik nu: er lopen in ons land mensen rond die ook Arabisch spreken, het moet dus een fluitje van een cent zijn om wat elementaire woordjes van hun te leren. Ga ik werk van maken als ik terug ben. Anyway, de laatste keer dat ik er was had ik een nogal diepzinnige discussie met een taxichauffeur over ‘het geloof’. Altijd doen met taxichauffeurs, die kerels wéten alles! Hij vroeg me (retorisch): “So, you are Christian, are you?” Hmm, lastige vraag. Nu weet ik uit ervaring dat je best niet zegt dat je agnost of (hemel beware, nog erger) een atheïst bent want dat gaat er bij hun niet in. Onmogenlijk! Enfin, ik heb hem dat héél voorzichtig in zijn ‘soupe’ willen doen, helemaal geloven deed hij me niet, dat merkte ik wel omdat hij ineens een stuk minder op zijn gemak was. Deze keer ga ik zeggen, (een beetje mysterieus): “There is only one God, but He has many names…” En wijselijk in het midden laten dat mijn God ‘Athon’ is. Wat wél leuk is, is dat je véél leukere gesprekken kan hebben met de mensen daar ter plaatse over dat onderwerp dan hier in België. Veel relaxter en veel minder fanatiek. Nu ja, moest ik een moslim zijn en hier wonen dan zou ik ook fanatiek worden met die kleffe stinkadem van het VB in mijn nek, maar dit terzijde.
Nu heb ik toch nog een lijstje gevonden op ‘t internet die ik tijdens de heenvlucht ga proberen uit het hoofd te leren:

Usefull phrases and words.

Meat: Lahm
Beef: Lahm bagar
Chicken: Firakh
Lamb: Lahm dani
Mutton: Kharoof
Pork: Khanzeer
Steak: Filay
Fruits: Fawakeeh
Apples: Tufaah
Bananas: Mawz
Dates: Balah
Figs: Teen
Pineapples: Anaanaas
Watermelons: Bateekh

Ik sta te popelen om het uit te proberen! Tot binnen twee weken. A salaam aleikum!

Natuurlijk vind ik het leuk dat ik erin sta maar anderzijds ook weer niet. Ik ben deze blog (bijna een jaar geleden, *boink*, nu zie ik het pas) begonnen omdat ik op zoek was naar een lief. Het zit zo: twee jaar geleden stond bij het Geldfabriekje een interne vacature open: men zocht mensen voor shiftwerk. Een week ‘de nacht’, een week ‘de late’ en een week ‘de vroege’. Tsja, IT draait hier 24 op 24. Het zag er rooskleurig uit: vrij als anderen werken, extra vakantiedagen, veel recup en veel geld (nouja, alles is relatief …) Na een jaar wist ik het wel. Mijn sociaal leven is nul geworden, nougabollen. Inderdaad: vrij als anderen werken maar ook werken als anderen vrij zijn. Na zes maanden bolde mijn toenmalig lief het af: “Onmogenlijk om je ritme bij te houden!” Na een jaar waren mijn vrienden het beu om steeds een ‘njet’ van mijn kant te moeten horen als ik werd uitgenodigd voor een feest, cinema, uitje, borrel, whatever. Of ik moet werken of ik lig in bed. Ik neem ze niets kwalijk, hoe zou ik zelf zijn? Dus besloot ik er iets aan te doen. Wat? … Dingdong! Een weblog. Ondertussen is er nog geen nieuw lief komen aanwaaien ( buiten wat gescharrel in de marge…) maar het scheelt niet veel. Wél heb ik ondertussen een pak nieuwe en leuke mensen leren kennen, zowel virtueel als ‘in het echt’. Mij hoor je niet klagen. Verder is zo een blog leuk omdat het me ‘leren schrijven’ heeft. Mijn schrijsels zijn ver van perfect (en dat is ook de bedoeling niet) maar door ‘het’ bijna dagelijks te doen kreeg ik het gaandeweg meer in de vingers. Waar ik vroeger een halfuur over deed om twee zinnen op het scherm te krijgen, rolt dit postje dat U nu aan het lezen bent bijna moeiteloos uit mijn klavier. Which is nice. Nog leuker aan zo een blog is dat ik er vanalles op kwijt kan: eventjes schijten op Bush? Met een rothumeur opgestaan? De dt-neukers uitmaken voor rotte vis? Vlinders in mijn buik? Geen probleem, ik kan het allemaal kwijt op mijn therapeutische blog, wat een fantastisch ding! De perfecte uitlaatklep. Stress? Punchball Blog staat steeds voor je klaar, dag en nacht.
Nu zijn er pipo’s (waarschijnlijk managers) die dat allemaal in een (s)Hitparade willen willen gieten. Dat was dus niet de bedoeling en het zal verder aan mijn reet roesten. Ze doen maar. Ik ga er me niet druk om maken. Daarbij, hier gaan de boeken voor twee weken dicht, ik vertrek morgen op vakantie. Dà-àg.
P.S.: Daarnet stelde ik tot mijn verbazing vast dat Huug & Druug op 26 februari jarig is: één kaars al! 400 postjes en 60.000 woorden ongeveer. Pfiew! Wie had dat gedacht ? Dat ga ik volgende week toch vieren. Misschien een glaasje champers op -30 meter ? Tsjin-tsjin.