Hugues

God ja ? Voor zo een oude vent met een baard van in Mozes zijn dagen en met alleen maar een t-shirtje aan (zonder merk, zeker geen Bikkendinges, haha) en dan nog in MIJN stad, je zou al minder smelten. Anders zeg ik vierkant neen.
“Veur wad ist ? Toch nie om eu te goan bezuipen zekerkst ?”
“Nient, just veur ne kaffee te goan drinken.”
Ik, wantrouwig natuurlijk. Bullshitfactor number one was vollen bak aan het draaien.
“Ah, ewel , als het voor een koffietje is, dan ga ik mee want dat wil ik ook wel.”
Die mens gaat mee. Ik ook. In het prachtig stationsbuffet van Gent. We drinken koffie. Hij heeft een legerbroek aan, geen kousen, afgetrapte schoenen met gaten in en een dunne t-shirt. En het is steenkoud. Hij is bijna 60, heeft een baard zoals ik als ik zei (van Mozes) die dan nog bruin is van de sigaretten, maar hij stinkt niet en is heel voorkomend. Hij vertelt me héél zijn leven: over dat hij nog lyno’s zat te tiepen bij het ‘Volksken’ in de Forelstraat, en dat hij twee kinders heeft, en dat die hem neutniemeer willen zien en zo voort en zo voort, enfin, U kent het verhaaltje wel. Na twee koffies ga ik zogezegd naar het wc, en naar het politiekantoor, omdat ik die mens wil helpen, iets ocmw’achtigs ofzo, ik ging bijna mijn pull aan die mens afgeven, verdorie.
Zeggen me bij de flikken: “De Jos ? Maar die zit hier alle dagen !”
Ah ? Ben ik nu een stomme kloot ?

Anderzijds. Moest ik ooit in zo een situatie terecht geraken? Niet dat ik me zo heilig voel, maar ik ben blij dat ik diene mens ‘twie kappe kaffee hé kunnen offreren.’

Ik woonde toen in Brussel. Door omstandigheden kon ik er niet altijd zijn in het UZ in Gent. Ik neem me dat nog steeds kwalijk. Ik dacht, “Ze is er nog door geraakt met die vorige chemo. En daarbij: ze is/was dan ook een sterke vrouw, dus , hein ?” Pfft, wist ik veel.
Op het laatste droeg ze een leuk mutsje op haar hoofd want al haar mooi haar was uitgevallen. Ik ben de laatste keer bij haar geweest samen met een vriend. We zaten daar aan haar bed. Ze had een ontzettend dikke arm van die rommel die ze in haar lijf spoten en door dat infuus met, (wat ik achteraf pas wist) pure morfine, of zoiets. Ze geloofde er nog altijd in, tenminste, dat gaf ze ons te tonen. Serge, die vriend van me, nam haar hand hand vast en zei: “Je gaat toch nog een boek over ons schrijven ?” (Moet je weten: Serge, Hugo (haar zoon) en ik zijn dé drie mannen in haar leven, ondermeer, maarja de rest ga ik niemand wijsmaken.) Toen ik in de gang naar de verpleegster vroeg hoe het was met de patiënt wist ze me onverholen te vertellen hoe de zaken er voor stonden: terminaal.
(Geen slecht woord over het verplegend personeel van het UZ, intgendeel!) … Euh. Euh, gotverr, gatverdomme. Dan sta je daar in de gang, je tranen inhoudend, terug naar die kamer met een big smile: alles goed hoor! En dan neem je afscheid. Dag Biche, tot ziens, hug, hug, ku us, kus !

Op weg naar de parking ben ik ingestort. Ik heb toen tegen Serge gezegd: “Is dat nu een manier om te sterven ?”

Twee dagen later was Biche dood.

Gelukkig is er nog Bowie, die me kan troosten.
Moest ik een been geven voor vijf jaar langer van haar leven dan zou ik er niet over twijfelen.

Days
Hold me tight
Keep me cool
Going mad
Don’t know what to do
Do I need a friend?
Well, I need one now

All the days of my life
All the days of my life
All the days I owe you

All I’ve done
I’ve done for me
All you gave
You gave for free
I gave nothing in return
And there’s little left of me
All the days of my life
All the days of my life
All the days I owe you

In red-eyed pain I’m knocking on your door again
My crazy brain in tangles
Pleading for your gentle voice. Those storms keep pounding through my head and heart
I pray you’ll soothe my sorry soul

All the days of my life
All the days of my life
All the days I owe you

Doeme toch, doeme toch, ze zal vast wel zeggen dat ik me niet zo moet aanstellen. De schat. Wass solls ? Het moest er eens uit.

Regisseur, auteur en televisiemaker

Theo Van Gogh was van vele markten thuis. Hij was columnist voor vele Nederlandse kranten en opiniebladen, schreef boeken als ‘Engel’ en ‘Sla Ik Mijn Vrouw Wel Hard Genoeg?’. Omdat sommige van zijn columns geweigerd werden, besloot Theo zijn eigen website op te richten: De gezonder roker.

Van Gogh was ook een succesvol regisseur. Hij maakte een 20-tal films, onder meer ’0605’ over de moord op Pim Fortuyn. Momenteel was hij bezig met de opnames van ’Cool’, een film waarin onder meer politicus Gerrit Zalm en Katja Schuurman meespelen. Hij kreeg voor een aantal van zijn films nominaties op het Nederlands filmfestival. Zowel 0605 als Blind Date werden onderscheiden met een Gouden Kalf, onder meer voor beste regie. In het Belang van de Staat ontving een Gouden Kalf voor het beste tv-drama.

Collega’s geschokt

Gijs van de Westelaken, de producent van Theo van Gogh, is verbijsterd over de dood van de filmmaker. ,,Hier zijn geen woorden voor”, zei hij in een eerste reactie. Ook schrijver Ronald Giphart, die van Gogh het script leverde voor de roadmovie ’Bad’, kan de moord niet begrijpen. ,,Ik kan er niet bij”, zei hij op de Nederlandse radiozender Radio 1. Hij roept alle Nederlandse kunstenaars op om actie te voeren tegen de moord op Theo van Gogh en die op Pim Fortuyn, ruim twee jaar geleden. ,,Als het waar is dat van Gogh omwille van zijn mening is vermoord, dan vind ik Nederland geen leuk land meer’’, stelde de Utrechtse schrijver.

Theo van Gogh schuwde controversiële meningen niet. Zo liet hij zich geregeld zeer negatief uit over de islam en conservatieve moslims. Hij haalde zich onder meer de woede van de moslimgemeenschap op de hals met de film ’Submission’, die hij met VVD-Kamerlid Hirsi Ali maakte. In die film figureren vier mishandelde vrouwen in een doorschijnend gewaad, waarbij hun borsten zichtbaar zijn. Op hun lichamen zijn vermeend vrouwonvriendelijke koranfragmenten in het Arabisch gekalligrafeerd

WAT EEN BEKROMPEN ZIELEN!!!
Ik ben razend!!! Eerst Pim, (onlangs Willem Oltmans, gelukkig op natuurlijke wijze maar toch te vroeg) nu: Theo wiens weblog ik graag mocht lezen al was ik niet altijd eens met wat hij schreef, maar hij zette je wel aan het denken. Dat mag dus blijkbaar niet in Nederland. Denken. Wat een achterlijk kutland is dat daar geworden zeg! Ik zet er geen voet meer binnen.

,,Het mag niet kunnen dat binnen zo’n korte tijd twee mensen worden vermoord omdat ze zeggen wat ze vinden’’, zei Giphart over Van Gogh en Fortuyn. ,,Deze dag is een zware nederlaag voor de vertegenwoordigers van het vrije woord’’, aldus de schrijver. Hij zag Theo van Gogh als ,,een moedig, aimabel en humoristisch mens’’.

—+—

Bij de weg: PDW heeft alweer eens een schitterend stukje geschreven.