Hugues

Poll in De Standaard Online, resultaten tot hiertoe:

In welke stad zou u het liefste wonen?
- Parijs 27,65%
- Madrid 22,35%
- Londen 16,47%
- Brussel 15,00%
- Amsterdam 9,71%
- Berlijn 8,82%

Pummels. Parijs is onbetaalbaar. In Frankrijk iets organiseren of afspreken met de locals is pure horror, quoi. Madrid is leuk, maar Barcelona véél leuker. Hierbij hetzelfde als in Frankrijk maar dan nog erger: manjana, manjana… London is zéker niet te betalen, daarbij: ik heb een jaar in Glasgow gewoond en ik kan je verzekeren dat het Britse klassesysteem nog steeds springlevend is. Als je niet van adel bent of steenrijk en een gewone low-middle-class worker bent (zoals ik) dan ben je een ordinaire ‘punter’ (Scharrelaar). Ze laten daarbij geen gelegenheid liggen om je het je te laten merken. Ooit had ik de Strathclyde Metropolitan Police aan mijn deur wegens muziek te luid bij een fuifje. Voor één keer was het goed maar: “Remember that you are still a guest in this country!” En één keer was ik bijna het land uitgezet omdat ik ‘Her Majesty’s Properties’ zwaar aan het bevuilen was en dit een belediging was aan het adres van de kroon. (Ik kon na een nachtje stappen onderweg naar huis niet zo gauw een urinoir vinden, dus liet ik alles -héél discreet, in een donker hoekje lopen maar dat was zonder het alziend oog van ‘Strathies’ gerekend.) My ass, zeg! Amsterdam’s imago van tolerante stad is overroepen en is eigenlijk een klein dorp waar iedereen, iedereen kent die in de -peperdure- grachtengordel woont. Daarbuiten tel je niet mee. Huisvesting trekt op niets en je hebt er ook nog die arrogante, bekrompen Nederlanders (4 jaar gewoond). Brussel (3 jaar gewoond) is een vuile, smerige stad waar ik me na 22 uur niet op mijn gemak voel op straat. De sociaal-culturele mix is niet echt geslaagd te noemen. Als je niet bij het elitaire Euro-trash clubje hoort en problemen hebt met de buren of na de zoveelste inbraak in je auto naar de politie gaat kan je het helemaal schudden.
Berlijn (2 jaar gewoond) is z-a-l-i-g, niet duur (destijds midden jaren ’90), een zee van ruimte, groen, super-vriendelijke mensen, er zijn té gekke dingen te beleven op cultureel gebied en het uitgangsleven bruist er zoals nergens. Daar is er tenminste nog lucht. Niet voor niets ‘Berliner Luft’ genoemd. Wat zijn die polls eigenlijk waard? Dikke bull, ja. Het heeft me 10 jaar gekost maar nu weet ik het zeker: geef mij maar Ghent International! Of Berlijn. Ik heb daar trouwens nog een koffer staan…

Druk, druk, druk. Niet veel tijd voor een volledig verslag dus ga ik me beperken tot wat ik daar het leukste vond: de f-o-r-m-i-d-a-b-e-l-e Rock’n Roller Coaster! Als je denkt dat Disneyland enkel voor mietjes is (…euh, dan heb je gelijk, nog nooit zoveel gay personeel bij elkaar gezien, maar dit terzijde) dan moet je in ieder geval deze coaster uitproberen: ik was volledig van mijn sokken geblazen, in één woord: Wwwoawww!!

Guests travel through the Disneyland Resort and make their way towards a wildly colored building in the distance. Once inside, they are blasted by Aerosmith songs through the impressive sound system that is located within the ride. Restraints are secured and the train is blasted out of the station reaching a maximum speed of 57-mph.

Bijna 100 km/uur in minder dan 3 seconden! Iiieeewww!!! Een reuzenhand plakt je tegen je stoeltje aan, naar het schijnt is dit wat piloten meemaken die in een straaljager van een vliegdekschip worden afgeschoten. Het gevoel is fenomenaal! 3 tot 5 g-force heb ik ergens gelezen. Lang geleden dat ik nog eens uit pure schrik en opwinding gebruld heb en bijna een pamper nodig had op het einde van de rit, dit is echt niet de gezapige ‘Montagne-Russe’ van op de halfvastenfoor meer… (Cecil: “Jij bent een ‘roeperke’ hé?” Grmblll…)

The train soars down the launch and immediately speed up into the sea serpent loop combo, flipping over with a half-vertical loop, two half-corkscrew-type inversions, and then a final half-loop. The train full of passengers speeds up into a steep curve turning the course around and swooping down towards water below. Climbing again and continuing to curve to the right, the limo enters a brief straightaway and then dive back down to curve in the opposite direction. After a 180-degree curve, thrillseekers enter the Rock N’ Roller Coaster’s third inversion, the corkscrew, and through 450 degrees of rightwards curvature encircling the corkscrew. After another brief straightaway, the track dives in a left-handed banked curve and then curve around, completing several hops en route to the final brake run. Once the ride comes to a complete stop, the riders exit the limo, they exit and then have the option of taking the wild ride again.

Wat we dan ook prompt gedaan hebben. Er was die dag ongelooflijk weinig volk en we moesten helemaal niet wachten op de volgende rit, drie keer zijn we erop geweest! Veel leuker dan de Space Mountain (waar we ook twee keer op gezeten hebben). Helemaal niets mis de Space Mountain maar minder adrenaline-rush dan op de Rock’n Roll Coaster.
By the way, op zoek naar de ultieme gids, iemand die je a-l-l-e-s kan vertellen wat er voor (officieel) en achter (niet officieel, veel leuker) de coulissen gebeurd van zo een enorm themapark, die bij wijze van spreken iedere ontbrekende vijs van elke attractie weet liggen? Eén persoon: Cecil. Aan Cecil, Bart en Ann: hartelijk bedankt voor deze fijne dag en hopenlijk tot gauw nog eens!