Huug & Druug

Zijn zweetvoeten irriteerden hem al een paar weken mateloos. Telkens als hij ergens naartoe ging bevloog hem de angst dat een ander ze zou ruiken. En die angst was alles behalve ongegrond. Binnen drie minuten stonk namelijk de hele stadsbus naar zijn voeten, in de squashkleedkamer verspreidde de geur zich zelfs nóg een fractie sneller en op het openbare toilet overtroefde zijn ondraaglijke zweetvoetengeur elk ander aanwezig aroma.
Hoe hij aan die plotselinge stank was gekomen wist hij niet. Hij droeg bijvoorbeeld bijna nooit oude, stinkende schoenen. En op die spaarzame momenten dat hij dan toch zijn afgedragen sneakers droeg, spoot hij een overdreven hoeveelheid deodorant in beide schoenen waarmee hij het onaangename luchtje vrij gemakkelijk verdoezelde. Ook haalde hij wekelijks zorgvuldig het vuil onder zijn teennagels vandaan met het uitschuifvijltje van een klein nagelschaartje. We-ke-lijks. Dus ook daar kon het niet aan liggen. Toch had zich op onverklaarbare wijze en binnen een mum van tijd, een troepenmacht aan geurige bacteriën op zijn beide voeten genesteld. Tot overmaat van ramp leek dit leger zich ook nog eens voort te planten want de geur werd met de dag erger. Wat kon hij hier in zijn eentje tegen beginnen? Hij was ten einde raad.

Een goede vriend schoot te hulp en adviseerde hem toen om elke dag zijn voeten tijdens het douchen grondig met shampoo te wassen.
‘En dan best niet die shampoo voor in je haren maar juist die shampoo voor op je huid’ had hij er nadrukkelijk bijgezegd. ‘Als je namelijk haarshampoo op je voeten smeert dan ga je haren op je voeten krijgen want die shampoo’s verstevigen je haarwortels en stimuleren een natuurlijke gezonde groei daarvan.’ ‘Levensgevaarlijk dus om dat spul zomaar ergens op je lichaam te gebruiken’. ‘Vandaar dus die mannen met haargroei op hun rug’.
Het bleek een gouden tip te zijn, ook al vond hij het een listig uitvoerbare opdracht om telkens zo onder de douche zijn voeten te boenen: hij voelde zich soms net een flamingo. Maar tot zijn grote genoegen merkte hij dat het wassen effect had, en dat de putlucht tussen zijn tenen aan het verdwijnen was. Door het drastisch afnemen van deze eens zo kwellende geur, kreeg zijn zelfvertrouwen een enorme opkikker en begon hij bovendien wat nonchalante trekjes te vertonen tijdens het wassen van zijn voeten.

Op dertien juni stond hij wederom met zijn ene been omhoog in de kleine douchecabine. De geur van zijn nieuwe rozemarijn shampoo bezorgde hem een gelukzalig gevoel. Hij neuriëde een van zijn lievelingsnummers: ‘Wanhoop niet’ van rockband De Dijk. Alles ging prima totdat… Even stopte de muziek. Een paar tellen later klonk er een kermend geluid. De nieuwe shampoo bleek te glad. Te glad voor het douchen op één been.

Na anderhalve maand mocht het gips eraf. En de zweetlucht die dáárbij vrij kwam…
Hulla heeft twee jaar gespaard en heeft eindelijk een bad. (Nu dat haar nog…)

With all the news on TV lately about the extreme weather conditions affecting the East Coast of the US, the mud slides in the Middle East and South America, the flood that made it’s mark on Southern England, along with the dire predictions made by such films as The Day After Tomorrow, we shouldn’t forget that Sweden has its share of devastating weather too.
I’ve attached a photo illustrating the damage caused to my home from a storm that passed through the south of Sweden last week. It really makes you cherish what you have, and reminds us not to take things for granted!

(See attached file: damage2.jpg) Via Retecool.

Ja liefste lezertjes, ik had het vaste voornemen om het te doen. Ik was er hélemààl klaar voor. Door een of andere reden (en een zwaar dipje) was ik deze blog (en nog het één en ‘t ander) grondig kotsbeu… Ik stond deze nacht dan ook op het punt om in de ‘Blogger-dashboard’ op de knop “Delete This Blog” te drukken… en toen, ik geef het toe, en toen… Ik kon het niet, het ging niet. (Snik, snif, neuhhh…)

Ik had eventjes daarvoor de blogstek van de onvolprezen pdw her-ontdekt en zat nog na te hikken van de lach toen ik dacht: “What the heck, laat dit ding nog eventjes staan en bekijk het terug binnen een weekje of drie, vier…”
Bij deze draai ik Huug & Druug nog nét niet de strot om maar doe ik het wat kalmer aan, zo af en toe zal ik U verblijden met mijn ‘Keek Op De Week’ and that’s it, voorlopig. En dat dankzij de schitterende humor van Patrick die o.m. schreef:

“Toen ik vernam dat het Vlaams Blok zinnens is om van naam te veranderen, sprong deze ouwe bak opnieuw in mijn gedachten:
“Een man stapt op een vliegtuig. Het toestel zit tjokvol. Enkel de plaats vlak naast hem is nog onbezet. Plots wandelt een bloedmooie vrouw over het gangpad, ze gaat op de lege plek naast de man zitten. Geheel geboulverseerd probeert hij een gesprek aan te knopen: ‘gaat u ook met vakantie?’. ‘Nee’, zegt ze, ‘ik ben seksuologe, op weg naar een congres. Er bestaan heel wat mythes over seks, weet u… Wist u dat niet de zwarten maar de Amerikaanse Indianen de grootste penissen hebben? En dat niet de Italianen maar wel de Grieken de beste minnaars ter wereld zijn?’
De man kijkt haar met grote ogen aan. ‘Neem me niet kwalijk’, zegt ze, ‘ik vergeet soms mijn manieren, ik vertel u dit zomaar en ik heb me nog niet eens fatsoenlijk voorgesteld….Teresa Jones, aangenaam’
‘Winnetou’, zegt de man, ‘Winnetou Theodorakis’.
‘Winnetou Theodorakis’, vanaf nu mijn gok in de grote pronostiek ‘Wat Wordt De Nieuwe Naam Van Het Blok?’.

Kijk, van zo een humor gaat een mens wéér opleven! Bedankt, PDW!
En hou U vooral niet in om ook Uw fijne vondsten door te sturen. De beste komen on-line! Doen!

Gute Nacht, Freunde, es wird Zeit für micht zu gehn.
Was ich noch zu sagen hätte, dauert eine Zigarette
und ein letztes Glas im Stehn.

Für den Tag, für die Nacht unter eurem Dach. Habt Dank
für den Platz an euren Tisch, für jedes Glas, das ich trank,
für den Teller, den ihr mir zu den euren stellt,
als sei selbstverständlicher nichts auf der Welt.

Gute Nacht . . .

Habt Dank für die Zeit, die ich mit euch verplaudert hab’
und für eure Geduld, wenn’s mehr als eine Meinung gab.
Dafür, daß ihr nie fragt, wann ich komm’ oder geh’,
für die stets offene Tür, in der ich jetzt steh’.

Gute Nacht . . .

Für die Freiheit, die als steter Gast bei euch wohnt.
Habt Dank, daß ihr nie fragt, was es bringt, ob es lohnt.
Vielleicht liegt es daran, daß man von draußen meint,
daß in euren Fenstern das Licht wärmer scheint.

Gute Nacht . . .

Ik méén het. Nog tot het einde van deze maand kan U noch terecht op Huug en Druug en daarna is het gedaan. Dan druk ik op de knop: Do you want to delete this blog ?
Ik ben eraan begonnen om een lief te vinden en dat is niet gelukt, so..
Ander en beter. U zal me nog lezen op reageerdingdozen, maar hier niet meer .
Adé, liefste lezers, tot ziens.

Ik stop ermee. Dag, doei, bedankt om langs te komen.
Ik ben er nog, maar niet alle dagen meer. Tot nog eens.
Kusjes allemaal,
Hugues

.. dat wil zeggen: gisteren en morgen.
Bij het Geldfabriekje in shiften werken heeft zijn voor- en nadelen. De nadelen zijn de onregelmatige uren en het totale gebrek aan sociaal leven. De voordelen is dat je om de drie weken een dag ‘recup’ hebt, die je kan opsparen en plakken aan je congé. Dat maakt wel eventjes ongeveer 14 dagen verlof bij, op jaarbasis. “Niet slecht” ; dacht ik zo, toen ik het contract tekende twee jaar geleden. Sociaal leven is inderdaad onder zero geworden, als je ‘vrij’ bent zijn alle anderen aan het werken. Puh. Waarom doe ik het nog?
Voor de poen natuurlijk. In mijn vorig leven had ik jobkes waar ik de kloten van mijn lijf moest werken en hooguit met *****(Bfr) in de maand naar huis kwam, nu is dat het driedubbele. Joepie zou je zeggen. Ewel, neen.
Geld maakt inderdaad niet gelukkig en die extra vrije tijd kunen ze in hun hol steken. Ik ben hier helemaal zot aan het worden. Ik ben alleen. Een eenzaat. Geestige witsen bedenken achter mijn computer als ik thuiskom en de enige mensen die ik nog zie zijn de links hier aan de linkerkant. Pfft.
Ik ben het beu. Langs de andere kant… Als je in de Delhaize rondloopt en niet moet kijken wat het kost is ook wel kostelijk. Aargh, wat moet ik doen?

- Bij een inval in de gebouwen van DHL waar verscheide leden van de ondernemingsraad reeds drie weken gegijzeld werden door het personeel is helaas een dode gevallen.
Na vier weken staking waarbij op de laatste dag tussen vechtende arbeiders en de oproerpolitie één dode en meerdere gewonden vallen beslist de directie van het koerierbedrijf DHL het Europees centrum in Brussel onmiddelijk te sluiten en de activiteiten over te plaatsen naar Leipzig, Duitsland.
- Twee dagen later valt Verhofstadt II. Eindeloos gekibbel de tussen Vlaamse en Waalse partijen over wie de verantwoordelijkheid draagt voor het DHL débacle doet de regering de das om.
- De directie van DHL zegt in een verklaring dat het standpunt van de regering eeuwig op zich liet wachten, er nooit klare taal werd gesproken over de -voor het bedrijf- levensnoodzakelijke en onvermijdelijke uitbreiding van de nachtvluchten. Het bedrijf verwijt de regering dat, toen het nog kon, niet resoluut koos voor werkgelegenheid maar integendeel de bevolking en DHL in het ongewisse liet met vage en verwarende verklaringen over het wel of niet spreiden van vluchten. Een spreiding die mogenlijk zou geweest zijn door de inzet van minder lawaaierige toestellen, door beperkingen op het vlak van ruimtelijke ordening en door een vastberaden regering met duidelijke standpunten en ballen aan haar lijf.
- De regering schrijft vervroegde verkiezingen uit.
- Zowel in het noorden als het zuiden van het land behalen extreem-rechtse partijen een nog nooit eerder geziene monsterscore.

(Cc: Moderne Heiden)

Chers amis,
Je ne résiste pas au plaisir de vous faire tenir copie du courriel que j’ai adressé ce matin à notre Confrère et ami Philippe Grollet, suite à la visite du Barbu :
“Mon cher Philippe,
Un ami bien informé vient de me narrer une anecdote qui permet de résoudre scientifiquement l’un des plus grands mystères de ces deux derniers millénaires.
Une jeune femme de bonne famille aristocratique et catholique se présente à la garde d’un hôpital universitaire bruxellois en se plaignant de douleurs abdominales. Le médecin de garde pratique quelques examens, qui révèlent que la jeune femme est enceinte. Celle-ci se récrie : “c’est impossible, je suis vierge”.
Un examen complémentaire confirme ce fait; il confirme également qu’elle ne s’est pas fait faire un nouvel hymen. Le mystère reste entier, jusqu’à ce que le médecin pratique une rectoscopie, qui révèle une fistule recto-vaginale. Explication : selon toute vraisemblance, la fistule a été provoquée par des sodomies répétées, pratiquées par un jeune homme particulièrement favorisé par la Nature. Les éjaculations de ce derniers étant abondantes, le sperme a pu s’écouler par le canal fistulaire et, ainsi, permettre la fécondation.
Cette anecdote, parfaitement authentique, permet de conclure :
- que la casuistique fait plus de dégâts encore qu’on ne le croit généralement;
- que, nonobstant ses gésines, la virginité de Marie est vraisemblable et explicable par le fait qu’elle se faisait sodomiser par un Joseph que l’on peut supposer monté comme un mulet. Si nous étions mauvais esprits – ce qu’à Dieu ne plaise – nous pourrions conclure plus avant à la parfaite exactitude de la doctrine catholique au sujet de Marie, de laquelle il faudrait déduire qu’elle et son époux étaient des sodomites patentés.
Formulé plus abruptement : “le dogme de l’Immaculé Conception a pour corollaire nécessaire que Marie prenait dans le cul.” C’EST SCIENTIFIQUE!

Il n’est pas encore midi et ma journée est déjà une réussite.

This one’s for Piglet:

Social worker: “So where’s your baby, Vicky?”
Vicky: “Yeh, but no, but no, but Carly found a pube in her lasagne, and Darren said he was gonna go to third base with Amber but that was RUBBAAASH and don’t listen to Amber. I like Amber but she ain’t my friend so you better talk to Amber but I dont know her. Anyway, I dont know nuffin’ so SHUT AAP!”
Social worker: “All I want to know Vicky, is where your baby is…?”
Vicky: “Oh, I swapped it for a Westlife CD.”
Social worker: “OH MY GOD! HOW COULD YOU?!”
Vicky: “I know…. they’re RUBBAAASH!”

Little Britain. G-rr-reat!

Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Deze keer heb ik “Een Venetiaans Geheim” mee naar huis genomen. De recensies gaan van laaiend goed tot barslecht maar dat gaat me niet tegenhouden. Mmm, eigenlijk zou ik willen dat het alweer winter is, boekje, wijntje en haarvuurtje erbij…

Vandaag ga ik op reis. Er ligt een hele stapel brochures op mijn bureau en die ga ik van A tot Z doornemen. De beslissing is al lang gevallen, het zal terug Sharm worden. Niet zozeer voor het bordkartonnen decor maar eerder voor het echte leven onder water. In november is het zover maar ondertussen ga ik alvast naar de prentjes kijken en al op voorhand zitten dromen en genieten.

—-+—-

Huyschmededeling: de bloemenwinkel is gesloten. (Ze geraakten niet verkocht, snif.)

Gisteren op het strand oude Knack’s liggen lezen en in slaap gevallen.
Wat ik me nog herinner is een vraagje in Knack Weekend aan Dirk Torfs: “Houdt U van fastfood?”
Antwoord: “Ik heb ooit weleens kreeft heel snel opgegeten…” Ha, goeie.
Vandaag ben ik kreeft. Zonneslag.

—-+—-

Huyschmededeling:
1) Er staat een nieuwe aflevering van de avonturen van Thomas Siffer online. In zijn zeiltocht rond de wereld vertelt hij over zijn avonturen tussen Bali en Singapore. Top!
2) Wat is dat met die reageerdozen, kunnen ze de tel niet bijhouden? Haloscan is alweer eens van slag.

Geen oog dicht gedaan deze nacht. Niet wegens mijn ‘jet-lag’ maar wegens een dagvaarding van ene zekere ‘Fresco’ die me aanklaagt voor valse concurrentie en oneerlijke handelspraktijken i.v.m. het extragratis uitdelen van een tweede g-mail account aan de geïnteresseerden. En ik ken die mens niet eens! Hij laat niet na van dan nog eens te dreigen: ‘Be afraid, be very afraid!’ (sic). Wat is dat nu? Jaloerse pik! Omdat ik béter mijn zaakjes in handen heb, pùh.
Maar dat is nog niet alles. Ik ben bedolven onder anonieme mails van mensen die zich benadeeld voelen omdat ze naast zo een account gegrepen hebben. Ik had er maar geen twee tegelijk moeten weggeven volgens sommigen. Regelrechte fysieke bedreigingen! Ja hallo, het leven is voor ‘de rappe’ zeg ik altijd maar. (Lamstralen!)
On top of the bill heb ik dan nog eens een mailtje van de firma van Mr. Google himself gekregen met de vermelding dat mijn account ingetrokken is omdat ik hun goede naam en faam besmeurd heb op ‘t internet. Met erbij een forse schadeclaim. Val nu omver!
“Gelukkig zijn mijn reclameinkomsten zo hoog dat ik er een goed advocatenkantoor mee kan betalen.” Dacht ik nog. Vergeet het; in een tweede mail stond te lezen dat mijn inkomsten ‘bevroren’ worden tot nader onderzoek zal uitmaken of ik al dan niet niet frauduleus hoge opbrengsten zou gemaakt hebben door er zélf op te klikken. Ja zeg! Je moet die dingen toch eens testen! En wat moet ik nu met al die bloemen in huis?
En wat willen ze allemaal zeggen met CU in ‘t kort? Ik kan toch geen rok aandoen voor de rechtbank?

Na twee weken nachtwerk kon ik enkel nog voor tv liggen deze avond en verder ‘lam’ wezen. Vermits ik de afgelopen 14 dagen nauwelijk nieuwsbeelden gezien heb dacht ik mijn schade in te halen bij De Nieuwste Kwis met Bruno Wyndaele.
Wat een sof. Zo’n slappe kost, helemaal niet spannend. Bijna in slaap gevallen. *Langgerekte geeuw*.
Behalve toen geile, sexy lips, Jelle Cleymans in beeld kwam kreeg ik nog een lodderoog open. Mmm, yummie! Wat is dat met die jongen zijn lippen zeg? Zijn die opgespoten? En Bea Van der maat? Wat is daarmee gebeurd? Met heur haar in een ‘droogzwierder’ blijven steken? Een echte vogelverschrikker is die geworden, misschien kan ze nog meezingen bij The Cure! Enfin, dat was het dan alweer voor mijn maandelijkse portie treurbuis.
Ik kruip in bad, en daarna in bed, met Patricia Cornwell en Kay Scarpetta.
Lijkt me leuker, alhoewel… Jelle mag me steeds komen wakker maken…

Nog niet zolang geleden zou je van sommige mensen alles gedaan kunnen krijgen als je met een g-mail account voor hun neus stond te zwaaien. Je kon gemakkelijker een kilo Boliviaans ‘poedersuiker’ in bezit krijgen dan aan g-mail. Nu geraak je ze nauwelijks aan de straatstenen kwijt. Okey, here’s the deal: als je er eentje wil dan moet je er de tweede extragratis bijnemen! En, haal Uw grief bij een erkende dealer mensen! Smint, Fresco en BaVada hebben namaak in huis, laat U niet in de luren leggen! (Uit zéér betrouwbare bron vernomen -de buurvrouw haar lief zijne maat heeft een kennis die een jongen kent enz…- dat hun zelfgemaakte stuff Uw pc doet crashen, tsk…oplichters!)
Mailen dus, naar het gekende adres.

*Ben curieus wie hierin trapt…*

Uit een courriel van een collega uit het zuiden des Lands:

La scène se passe dans un temple Shaolin.
Le disciple:
“Très sage et très honorable Maître, pourriez-vous m’enseigner quelle est la différence entre une perle et une femme?”
Le Maître:
“La différence, humble petit scarabée, c’est que tu peux enfiler une perle des deux côtés, et une femme, seulement d’un côté.”
Le disciple (confus):
“Mais maître, honte à moi de vouloir contredire votre himalayenne sagesse, mais j’ai entendu dire que certaines femmes se laissaient enfiler des deux côtés!”
Le Maître (avec un mince sourire):
“Alors, ce n’est pas une femme, c’est une perle.”

“En? Oewast? Niet te veel traantjes?”
“Ghoh, neen jong, fantastisch, volgende week heb ik congé en ga ik hem alle dagen naar school brengen!”
“Ah?”
“Ja zeg, al die mooie mama’s aan de poort!”
Ik w-i-s-t dat er een vlieg opzat, ik wist het.

—-+—-

Ik ben in mijn nopjes dat ik van ploeg veranderd ben want de gemiddelde leeftijd is met tien jaar gezakt (eindelijk ben ik van dat oeverloos uitgebluste oude-zakken gezwam over het pre-pensioen en de midlifecrisissen af) en er is een nieuwe collega X bijgekomen die ik met plezier mag opleiden en wegwijs maken in de soms ondoorgrondelijke procedures van het Geldfabriekje. Een kolfje naar mijn hand.
Om middernacht werden plots alle lichten in de zaal gedimd en kwamen er twee ‘anciens’ hand in hand met elk een bolletjeszakdoek in hun kontzak en slappe handjes ‘kontjesbonkend’ de zaal binnen. Met een piepstemmetje tegen X: “Ewel schatteke, heb je je pyjamaatje nog niet aan? Want om twaalf uur gaan we gaan slapen hoor! Toe-de-loe, slaapwhél. De baarden slapen bij de baarden, de snorren bij de snorren en de ‘nieuwkes’ mogen kiezen!”
X wist eerst niet wat hem overkwam en eerlijk gezegd, ik ook niet. Drie seconden later zat de hele zaal te bulderen van het lachen. Daarna volgde een ‘drink’ ter ere van de twee ‘nieuwkes’. Héérlijk. Ik heb eindelijk mijn motivatie terug. Wat verandering van werkomgeving (in dit geval andere collega’s) allemaal kan doen. ‘Little-moi’ die dacht dat computernerds saaie ‘pieten’ zijn is dringend zijn mening aan het herzien.

Deze week heb ik nachtwerk in een nieuwe ploeg. Vorige nacht is een collega vroeger naar huis gegaan omdat hij zijn zoontje naar school wou brengen.
“Jaja, het is de allereerste keer en daar wil ik persé bij zijn.” Hoe lief.
“En, is de kleine niet te zenuwachtig?”
“Hij niet, ik wél!” Hij kreeg zowaar een krop in de keel.
Ik smolt helemaal weg. Het begint goed, die zit alvast bij mij in de bovenste schuif.

1 september, dat betekent het einde van komkommertijd, snif snif.
Als uitsmijter enige bedenkingen bij een artikel van Hans Vandeweghe dat ik gisteren in De Morgen las:
(…) “Maar dat de Hongaren Fazekas en Annus hun toevlucht namen tot een machinerie die volgens sterke geruchten deels operatief in het lichaam was aangebracht, zegt genoeg over hoe ver atleten en hun begeleiders willen gaan. Dat was de reden waarom het IOC ineens ook Annus wilde controleren, nadat ze bij Fazekas een katheterconstructie hadden ontdekt. Beide krachtsporters hadden dezelfde coach en wellicht dezelfde chirurg. Bij Fazekas ging er toch iets mis, want de dopingcontroleurs vonden het bijzonder verdacht dat hij zo hard op zijn buik stond te duwen om te plassen. De discuswerper had net goud gewonnen in de discus en was van plan zijn gesofisticeerde apparatuur in werking te zetten om cleane urine te produceren, toen hij vaststelde dat de klep niet werkte. De rest is geschiedenis.”
Verder lees ik ook in The New York Times: “Fazekas was stripped of his medal after Olympic authorities said he failed to provide enough urine for drug test. Doping control officials suspected that Fazekas may have tried to beat the test by using a catheter to inject ‘clean’ urine into his bladder – a method used by some athletes in the past.”

Aha! Nu zat ik me af te vragen hoe dat nu eigenlijk precies in zijn werk gaat. Na wat ‘ge-google’ ben ik ondertussen veel wijzer geworden. Had ik verdorie geweten op hoeveel manieren je een urinetest kan vervalsen dan had ik waarschijnlijk nooit die verdomde legerdienst moeten uitzitten. Helaas, toen bestond het Internet (zoals we het nu kennen) nog niet. Die suikerklontjes in het potje smolten destijds niet snel genoeg, wat voor de nodige hilariteit zorgde bij de verpleegster die het plasje kwam ophalen, tsk… those were the days…
Anderzijds. Je moet wel een lul (en zenuwen) uit staal hebben om er zomaar fluks een buis in te rammen tot in je blaas. Ik kan me inbeelden dat Fazekas niet echt al de tijd heeft gehad om die buis op zijn gemak in te brengen zoals in de procedure beschreven staat. (“Do not rush the procedure. It is important to completely empty the bladder. Slowly rotate the catheter as you remove it from the bladder.” Et cetera…)
Jongens, als ik mijn klepel te enthousiast inzeep onder de douche, reken maar dat het daar brand als in de hel, meisjes. Nu zit ik me nog steeds af te vragen wat Hans Vandeweghe wil zeggen met: “..gesofisticeerde apparatuur..” en “..een machinerie die volgens sterke geruchten deels operatief in het lichaam was aangebracht..”. Daarover heb ik niets gevonden, het blijft zo te zien nog steeds redelijk eenvoudig ‘beenhouwerswerk’ dat hele gedoe. Volgens mij heeft Hans teveel James Bond boekjes gelezen. Of moest hij nog afkicken van komkommertijd ?