Huug & Druug

Vandaag is het mijn laatste vakantiedag.
Ik wil het niet weten.
Pfft, twee weekjes fun, zo voorbij.
Sh*t !

Vandaag is het mijn verjaardag.
Ik wil het ook niet weten.
Pfft…
F*ck !

“What was that?/that was your life, mate/oh…that was quick…
can I get another one?”
John Cleese filosofeert erop los in Fawlty Towers. (1976)

Sinds een tijdje, bij het openen van mijn blogje, heb ik onderaan de browser een uitroepteken met gele achtergrond die me zegt : “Done, but with errors on page.”
Nochtans zie ik de pagina zoals ik ze bedoeld heb. Hunh ?

Na een tijdje Googlen vond ik volgende link: Markup Validation Service.
Als ik dan mijn pagina erdoor draai dan krijg ik dit.
Jéémpie, er is dus nog werk aan de winkel. En nog véél te leren.

Enkele leuke dingetjes gelezen van ‘Crachàt’:

“Waarom moet ik eigenlijk enkel vòòr stemmen?? Waarom kan men niet tégen een partij stemmen? Diezelfde Moderne Tijd, voor wie veel ingewikkelds een makkie is, kan dan netjes de pro’s en de contra’s berekenen, zodat we een veel beter beeld krijgen van wat een bevolking wenst en nièt wenst…”
“In Moderne Tijden als deze, waar het lichtscherm die gezellig grote vellen papier ten stemhokke vervangen heeft, zou het een makkie moeten zijn de participant een heel eenvoudig setje vragen te laten beantwoorden, alvorens hijzij de stem kan uitbrengen.
Iets als pakweg: -Wie is de eerste minister? -Wat is een staatssecretaris? -Welk land is nu Europees voorzitter?, en deze voorbeelden knusjes met multiple-choice saus geserveerd. 3x raak? Gefeliciteerd, u kent de spelregels van het systeem waar u in leeft. Niet gelukt? Spijtig, zoek een niet-democratie op, of doe volgende verkiezing beter.”

Meer lezen bij Sargasso.

En sla vooral de comments niet over:
Grobbo schreef:
“Hehehe, de techniek staat voor niets. Sterker nog, dat principe kun je toepassen op veel meer zaken: Wat dacht u van snelwegen, waar dan ineens een slagboom naar beneden komt als er een niet-stemmer komt aangescheurd?
Of rioleringen die zich automatisch afsluiten als een niet-stemmer doortrekt?”

Here are some similarities between “Blade Runner” and “2001″:

1. As Sebastian (William Sanderson) and Roy Batty (Rutger
Hauer) and Pris (Daryl Hannah) are going up to see Dr.
Tyrell (Joe Turkel) in the elevator, Sebastian announces
his move (which is really Batty’s move), saying: “Queen
to Bishop six, check.” This is how HAL “should” have
announced his forced mate (except without check).

2. When Dr. Tyrell hears this, he first says, “Nonsense.”
As he gets out of bed to go over to check the board, he
then says, “Just a moment.”
HAL says, “Just a moment”
right before he predicts a fault in the AE-35 unit.

3. Batty, the machine, defeats Tyrell, the man, at chess,
just as HAL defeats Poole. Machines kill men right up
to the end in both films.

4. Tyrell is played by Joe Turkel, a Kubrick “regular”
(“The Killing,” “Paths of Glory,” “The Shining”; the
last was Turkel’s last film before “Blade Runner”).

5. Choosing “The Immortal Game” seems quite appropriate
for a film that deals with issues of mortality and
immortality; “2001″ deals with these same issues.

6. Eyes play a prominent role in both films, single eyes
as well as pairs:

The theme of immortality, evident throughout the picture, is sometimes worked into scenes in very subtle ways. For example, when we are introduced to Chew, we see a container conspicuously marked with the Chinese character for eternity. Following an ancient tradition among Chinese artisans, this solitary character symbolizes Chew’s hope that the recipient of his eyes will see and understand more clearly, that they will figuratively see into eternity.” Later in the film, there is a chess game which Roy uses to help him gain entry (via Tyrell’s chess partner, Sebastian) into Tyrell’s bedroom. This is a famous game between Anderssen and Kieseritzky, which took place in London in 1851, and is universally known as ‘The Immortal Game’. The historical game concluded exactly as in the film.

Next move: g5 – f7

Holala, ik wist niet dat een kater zo hardnekkig lang kon aanhouden.
Warm en koud heb ik gehad vandaag.
Gelukkig is het nog vakantie. Ik heb de ‘werken’ maar eventjes gelaten voor wat ze waren en een héérlijke tijd in bed en bad doorgebracht met Alexandre Dumas. Was mijn dag niet helemaal om zeep.

Ik drink nooit nog saké… zo straf spul! Achteraf.
Aan Dr. Chandra: next move staat ergens weggestoken op jouw site.

Ik wou jullie wat foto’s van de gay-parade van gisteren tonen, helaas, hoera voor anderen…, kan ik hier niets laten zien want mijn foto-hoster ligt eruit voor ‘ne grote entretien’. Tsja, moet ook gebeuren.
Enfin, no worry, ik heb het er gisteren op een gigantiesch zuipen gezet.
Samen met vriend Daniël hebben we al de cafés van Brussel onveilig gemaakt.
Met Daniël in de ‘Passage du Nord’ op een oesterbarretje gevallen, we heben alles opgefret. Ik had 24 oesters binnen. Gloeps !
Een uur daarna nog Japanse rauwe vis zitten eten aan de Beurs, ergens.
Hmm, lekker.
So what, het moest eens een keertje.

Mezelf alweer een dikke schop onder mijn kont moeten geven.
Gedaan met dat zelfmedelijden!
(Ik had het gisteren weer eens erg zitten, sorry, beste en liefste lezertjes…)
Komaan, buttplugje in, veer achter mijn oor :
naar de gay-parade!
Brussels, here I cum come!

(Dit is wel wreed therapeutisch dit blog hier, mmm)

Het is op mijn werk niet mogenlijk om naar de radio te luisteren.
Vandaag begonnen aan mijn parket (afschuren).
Met de radio aan. Voor mij is dat dus: ‘nieuw’.
Kijk! Dat ze muziek draaien tot daar.
Dat er wetenschappelijk geneuzel is op de achtergrond zoals op de BBC daar kan ik in komen. Werkt wel op de zenuwen op den duur.
Maar dat ze de luisteraars aan het woord laten is me een stap teveel.
Die domme kwissen waar je het antwoord al op voorhand in de strot geramd krijgt, en die domme praat en de groeten aan mémé.

Give me a break.
Aan Q dinges, 4FM , Radio 2 , StuBru, j’en passe:
Wat een oeverloos gelul door die muziek heen.
Hou eens gvd die klep dicht!
En dan die reclame… aarrgh

Vandaag allerlei spullen gaan opsnorren die ik allang nodig had maar in de categorie vielen: ‘als ik ooit eens veel tijd heb, ga ik die halen’.
Vermits het vandaag te mooi was om aan het parket te beginnen ben ik op de tram gesprongen richting centrum.
Eerst naar ‘De Gouden Pluim’ op de Vrijdagsmarkt. Het glas van de binnendeuren tussen de woonkamer en de hall hebben grijze doffe plekken omdat de vorige huurder ze tien jaar in de kelder heeft laten staan. Die plekken gingen er tot mijn ergernis en allerlei probeersels maar niet uit. Laatste redmiddel in dit geval is: ‘De Gouden Pluim’. En ja hoor, ze kenden het probleem: “Met dit product zijn die plekken weg, garantie !” Dan even snel een natuurwinkel binnen op het Groot Kanonplein om te vragen naar Sarsaparilla tegen mijn psoriasis. Volgens mij heeft Bruno me in het ootje genomen. (Alte story) Grrr…
Daarna, langs de Kraanlei bij Temmerman om een halve kilo snoep, het Huis van Alijn bezocht (wou ik al jàren doen), naar de Hema om ondergoed. Een stukje teruglopen bij Mornie om ‘espadrillen’.
Vleeshuis bezocht.
Plantje gekocht. (Citronella, tegen de muggen.)

Pauze op de Korenmarkt. Terrasje.
En toen, en toen. Kreeg ik ineens last van weemoed.
Jaren geleden was dit mijn favoriete plekje.
Ik was toen ‘garçon’ in de ‘Forum’ en na mijn werktijd heb ik er uren, dagen, nachten versleten met kletsen en zeveren en lollen met klanten, vrienden, met patron ‘Bokseur’ Daniël, ‘Den Duuzjardin’, die meer op het terras zat dan achter zijn kassa.
Zaten we te lachen en ‘punten’ te geven aan de boerkens van den buiten die voorbijkwamen, draaide daar mijn eerste tong.
Was daar voor de eerste keer strontzat. Dan gingen we met heel de bende onze kater wegeten in café-hotel Du Progrés. Tijdens de Gentse Feesten poen geschept, ohlala, op tien dagen had wel je 100-duust muken binnen. Na de feesten gingen we dan met al het horecapersoneel van de markt het zwijn uithangen in het (toen) nieuwe Novotel om de hoek. Allemaal met kleren en al het zwembad in en daarna verder feesten in één van de kamers, (“We pakken de suite!”) wakker worden met een wildvreemde in je armen.
Had daar voor de eerste keer een gebroken hart. Bolde daar mijn eerste frietzak en snoof mijn eerste lijn. Wist toen waar de beste toiletten waren om ze ‘deftig te kunne leggen’.
Kwam zatte Frans de schoon maagdekens verleiden en Tsjoeleboele een danske doen.
Walter De Buck kwam zijn beklag maken bij ons omdat hij niet binnen mocht in het Vliegend Peerd op ‘t Klein Turkije. “En zhen hier alles aan mij te danken!”.
Toen nog de Chinees in vlammen zien opgaan, een razzia in het Dambert meegemaakt, een stoelengevecht tussen de linksen van het Dambert en de rechtsen van de Platte Beurs.
(“Zouden we niet eens de flieken bellen, Daniël, het ziet er serieus uit!”
“Joengne, nie zoage, ge ziet toch wel dat die ulder oant amuseren zijn, woar ?)
De café van Gloria in de fik zien gaan, iedereen wist dat het voor de verzekeringen was want het hele personeel, de kok en madame pippi stonden al een halfuur voordien bij ons aan de toog zich te bezatten.
Toen mocht je nog parkeren op de Korenmarkt. Ik had toen een Citroën DS. Dat was toen volledig ‘in’ en een ongeloofelijke ‘attout’ om gasten en wijven binnen te draaien.
Als ik kwam werken stond die altijd pal voor de Forum.
Ik was toen 19 jaar, ging gaan werken om mijn studies te betalen en had er de tijd van mijn leven.
King of the Korenmarkt. All seemed limitless.

En nu ? En nu is alles weg, de Forum bestaat niet meer, den ‘Duuzje’ is na talloze faillisementen (volgens het laatse wat ik gehoord heb) taxichauffeur geworden. Franske is dood en Tsjoeleboele waarschijnlijk ook. Veel vrienden zijn niet meer. Tsja, ééntje heeft zich opgehangen, die snuif moet je niet blijven doen. In het Dambert ruikt het nu zelfs fris, daarbij: van die jointen viel ik toch altijd in slaap, no miss. Nu is er nog alleen maar een onpersoonlijke bediening op het terras (cola? verdien je niets aan) en gejaagde mensen die voorbijlopen, ik zou ze zelfs geen ‘punten’ meer willen geven.

Das het leven zeker ?

Gisterenavond ben ik begonnen aan ‘Geheime Kamers’ een boek van Jeroen Brouwers.
Een roman over geheime liefdes, huwelijksbedrog en -bederf, hypocrisie en verraad gevolgd door vergelding.
Een prima aansluiting op ‘Les Liaisons Dangereuses’ dacht ik toen ik in de FNAC aan het neuzen was.
Na pagina 54 heb ik het opgegeven, wat een sof.
Goede literatuur maakt kijkgaatjes in de menselijke beerput, waaruit de kak langzaam naar buiten sijpelt of dat dreigt te doen.
In Geheime kamers gebeurt dat, zij het iets te nadrukkelijk.
De ontwikkeling van het verhaal is tergend traag en de onheilspellende vooruitwijzingen die in het begin spanning zouden moeten oproepen, beginnen te ergeren: je ziet meteen waar het verhaal naartoe gaat. De structuur is nogal braaf: de schrijver pakt je bij de hand en neemt je mee, stapje voor stapje. Vreselijk, net alsof ik terug op de schoolbanken zat, alles duidelijk structureren en alles drie keer vertellen.
Ik hou er niet van om als lezer als een klein kind behandeld te worden.
Boos als ik was om mijn ‘verloren tijd’ vloog het boek ineens door de slaapkamer.
Eruit, Brouwers, met je kutboek ! Ik kan dit boek zelfs aan mijn ergste vijand niet cadeau doen, gelukkig heb ik nog een open haard…

Om af te koelen ben ik dan maar begonnen aan ‘De Zwarte Tulp’ van Dumas.
Uit de reeks ‘verboden boeken’ van De Morgen.
Mmm, ziet er véél beter uit !

Oplettende lezertjes zullen het wellicht al gemerkt hebben, ik ben sinds een tijdje aan het schaken via mijn blog met ene zekere mysterieuze Dr. Chandra. Vermits mijn tegenstrever ooit eens het verwijt kreeg dat hij een ‘alien’ zou zijn, dacht ik van hem H.A.L. 9000 te noemen. Maar dan zou ik Frank Poole zijn, en die verliest het spelletje (in de film), zie transcript:

- Frank: “(Clears throat) Mmm…anyway, queen takes pawn, huh…OK?”
- Hal: “(Immediately) Bishop takes knight’s pawn.”
- Frank: “Uh, lovely move…er – rook to king one.”
- Hal: “I’m sorry, Frank, I think you missed it. Queen to bishop three, bishop takes queen, knight takes bishop, mate.”
- Frank: “Uh. Yeh, looks like you’re right. I resign.”
- Hal: “Thank you for a very enjoyable game.”
- Frank: “Yeh, thank you.”

Dus is het Dr. Chandra geworden. Het zou ook Guust Flater en Jules De Chez Smith En Face kunnen geweest zijn want die schaken tot ontzetting van Kwabbernoot de hele kantoortijd vol op kosten van de Uitgeverij Dupuis via de telefoon.

Ik mocht beginnen en ondertussen hebben we volgende ‘moves’ gemaakt:

e2 e4 – e7 e6
f1 d3 – f8 b4
g1 f4 – c7 c5

@ Dr. Chandra. My next move is:
a2 a3

don’t ride the White Horse.
(The Gap Band)

G1 to position F3.

Vandaag vroeg op (9uur !) want er valt een boel te doen: naar de Kouter achter plantjes voor mijn bloembakken.
Daarna noa ‘t zeitje een frisse neus halen en een visrestaurantje opsnorren waar volgens een collega heérlijke ‘Plateau de fruits de mer’ te vinden is.
In Blankenberghe off all places, maar voor zo een ‘Plateau’ doe ik alles, laatst nog een piepklein restaurantje ontdekt in Wiemereux in Noord Frankrijk, na urenlang rijden.

Ondertussen TV1 aangezet, kwestie van wat gezelschap te hebben.
Tot mijn ontzetting begon net de Geilige Mis.
Nog erger: de misdienaartjes hadden allemaal ‘basketbalsloefkens’ onder hun pij aan !
Ze kwamen zo te zien fris gewassen vanuit de laatste after-party weggelopen.
Of zou het van de wierrook zijn dat ze een glazige blik in de ogen hadden.
De ouderen keken al wat geiler uit hun ooghoeken, spichtig op zoek naar de camera’s.
Spreken ze binnen 25 jaar nog van.
Oh, en wat een kleffe bedoening is dat nog steeds zeg !
En dan verbaasd dat de kerken leeglopen. O tempora, O mores.
Gauw die tv afgezet, beuàrks.

The Bush family dog passed away recently. Over the weekend, Bush buried the animal in his Texas ranch’s backyard, next to the missing Al Gore ballots.

-David Letterman-

Méér Quotes.

Het heeft een dagje of twee de tijd gekost maar, erhum, tot mijn grote paniek vond ik de flop met mijn originele template op niet terug.
Enfin, eind goed, algoed. Het is gelukt.
Ondertussen heb ik nog steeds mijn ‘Achterhuis-Site’.
Wie weet komt die nog van pas.

Vanaf vandaag heb ik twee weken congé tot 1 juni.
Posten zal dus wat onregelmatiger gebeuren.
Thuis moet ik namelijk overal het parket afschuren dan beitsen en opboenen.
Pfft, ik zie ertegenop.
Maar dan mag de fotograaf van ‘Marie Clarie Wonen’ gerust langskomen !

And…in the death – as the last few corpses
lay rotting on the slimy thoroughfare – the shutters
lifted in inches in Temperance Building – high
on Poachers Hill and red mutant eyes gazed
down on Hunger City – no more big wheels -
fleas the size of rats sucked on rats the
size of cats and ten thousand peoploids split into
small tribes coveting the highest of the sterile
skyscrapers – like packs of dogs assaulting the
glass fronts of Love Me Avenue – ripping and
re-wrapping mink and shiny silver fox -
now leg warmers – family badge of shappire
and cracked emerald – and day now -
the year of the Diamond Dogs
“This ain’t Rock’n Roll -
this is Genocide.”

David Bowie, Diamond Dogs, 1974

Because this is what it will be.

Begin maar alvast te wennen aan een Vlaanderen waar je elke stap zal moeten verantwoorden , je post gaat onderschept worden , je buren je gaan verklikken voor het minste, je niet zomaar met gelijk wie door de straat gaat kunnen lopen, geen ‘vrijzinnige’ gesprekken meer op café, geen ‘verboden’ boeken meer uitlenen in de bib, geen kritiek op het systeem, geen vakbonden, controle op je in- en uitgaven en allemaal braaf in de pas !
Laat staan dat je nog een blog erop zal kunnen nahouden.
Ahh, vroeger was alles beter, vooral tussen 40 en 45. Toen waren er geen ‘vreemden’.

Wat is dat hier zég in Vlaanderen ?
We hebben het toch goed ?
Een sociale zekerheid uit de duizenden, mooie steden, een goed werkend openbaar vervoer,
als ik in de trein zit en bekijk hoeveel huizen en villa’s er zijn dan val ik omver als ik dat vergelijk met een treinrit in Egypte of Turkije (waar ik onlangs geweest ben).
Nee hoor, altijd maar zagen en klagen en alle kleine en grote ongemakken schuiven op de rug van de ‘vreemden’.
“GE ZOU MOETEN BESCHAAMD ZIJN !”
Zou mijn vader zeggen en mijn grootvader nog meer en mijn overgrootvader nog méér.

En vooral, Vlaanderen , 20 % van jullie gaat stemmen op een partij die wel de vinger op de wonde legt (voor sommige dingen) maar dan: hebben ze een antwoord ?
Neen , driewerf neen. Het is niet door die ‘vreemden’ buiten te gooien dat het probleem zal opgelost zijn. Het is ook geen oplossing om te kiezen voor het ‘negatieve’.
Afbreken is gemakkelijk. Opbouwen daarintegen kost tijd en moeite.
Neem de tijd voor reflectie, neem de tijd voor bezinning, en kies voor het positieve.
Maakt niet uit voor welke partij maar niet voor een partij die op termijn alles kapot gaat maken.

Het is nog niet te laat !

Wat ik niet snap is: als je nu iets doet dat niet door de beugel kan, (whatever) en er worden daar foto’s of een video van genomen. Dan kan je er toch donder op zeggen dat die op een of andere dag uitkomen en tégen je gebruikt gaan worden?
Ik zie nu die Amerikaanse ‘recruit’ (die we allemaal kennen door een foto waarop ze staat met een man aan een leiband) op tv vertellen dat ze dat moest doen en dat dat “Part of the tactics” was. Vernederen. Intimideren.
Dacht ze nu echt dat de CIA vakantiekiekjes aan het maken waren die ze op borrelfeestjes na hun pensioen eens gingen bovenhalen ? Als je in zo een situatie voor een camera gaat staan dan gaat er toch een lichtje branden in zo een geval nee ?
(En neen, daarmee bedoel ik niet de het flitslampje.) Dan moet je toch met je boerenverstand aanvoelen dat er iets niet pluis is ? Zelfs al heb je nog nooit van de verklaring van Genève gehoord, dan heb je toch minstens in het snotje dat het niet helemaal ok is wat je aan het doen bent ? Ik bedoel: die grijns op de fotograaf zijn gezicht zegt toch alles ?

Verder, wat ze zei: “Part of the tactics”. Toen ik nog uitging als ik achttien jaar was wist ik donders goed dat ik Ahmed’s en Tahib’s trots niet moest krenken of mijn rapen waren de week daarop nog niet gaar. De hele familie zou ik op mijn dak krijgen. En toen ik bij Mohammed thuis op bezoek ging, alles mocht uitvreten maar wel met mijn zwijnenfikken van de Koran afblijven die daar op de kast lag want dat was Heilig. En daar bleef ik dan ook af. Even goede vrienden en evenveel respect.

De doos van Pandora is open. Na de koude oorlog krijgen we dit. En dit, my dear American Friends, is, als we de Arabieren in hun trots gaan blijven krenken, something that can be worse than the Cold War. Wedden dat we (Europa) de brol gaan mogen opkuisen?

Lees verder ook op Sargasso:

Ik maak mij grote zorgen over het Amerikaanse debat over Irak op dit moment. Intellectuelen zijn monddood gemaakt in de discussie, de boventoon wordt gevoerd door een gepolitiseerde politiek waarin argumenten alleen gelden als bevestiging van het eigen gelijk, een media die polariseert, een intellectuele klasse die niet gehoord wordt. Er vind op dit moment, absoluut geen kritische reflectie plaats in het debat in de VS, laat staan dat er een nieuwsgierigheid is naar de opinie van andere partijen. Het huidige Amerikaanse publieke debat is narcistisch en pathologisch tot op het bot. Als Europa zich niet harder opstelt ten aanzien van de VS en de VS pacificeert ten gunste van een alliantie die voor Amerika al lang niet meer relevant is, behalve dat zij de interne politieke agenda van de diverse kandidaten dient, zie ik de VS alleen nog maar verder afglijden.

Het is misschien politiek niet gewoon, maar Europa moet een publiekelijk standpunt innemen en alleen een dergelijk publiek signaal, dat de VS met de neus op de feiten drukt, kan het tij nog enigszins keren. Dat zal moeten plaatsvinden voor de verkiezingen van November in de VS, want Kerry is met zijn genuanceerde en intellectueler imago, een twijfelachtig karakter in een tijd van oorlog. De pyschologie van de oorlog en de propaganda van de Bush campagne hebben Europa nu op sleeptouw, en de koers is regelrecht naar het oog van de orkaan. Europa moet nu de lijnen doorkappen en het initiatief nemen. Het is geen tijd en situatie om nog langer achter de VS aan te lopen, als we regelrecht op een ravijn af stevenen.

Wat is dat toch met de tijd ?
Als ik ‘s nachts moet werken dan kruipt ze gewoon t-e-r-g-e-n-d langzaam voorbij.
Als ik niet moet werken dan kijk ik naar een filmpje, interneteer wat, krantje in badje lees en huppa ! Voor je het weet is het alwéér dag.
Nu heb ik daarnet de ‘nacht’ gehad, heb daarna ff in de rapte een website ineengeflanst voor een vriend van me, bij de bakker om de hoek verse croissants gaan halen en ontbeten, nogwat zitten bloggen en blogjes lezen, en ràts ! Het is alweer middag !
En hoe ouder ik word hoe erger het aan het worden is.
Dat doet me eraan denken dat het binnenkort alwéér mijn verjaardag is.
Pfft. Als er iets is waar ik tegenop zie is het dat wel.

Nu ook: Peter Pan’s Fashion Pages!
Een echt schatje, toch ?

Via Liegebeest ben ik erachter gekomen dat je nu ook ‘comments’ kan posten via Blogger.
Ik heb het bij Liegebeest eens getest en het werkt langs geen kanten.
Ten eerste moet je om een comment te kunnen plaatsen inloggen met een Blogger Account.
Nu heb ik er wel één maar iemand die een raprap of in een opwelling wil reageren moet dan door al die ‘inschrijvingstroep’ heen. Gloeiende hekel aan.
Je kan altijd reageren maar dan wel anoniem, jeah, da’s ook stom.
Je kan geen URL naar jouw site achterlaten, tenzij je verder doorklikt en er een persoonlijk profielpagina komt opzetten.
Daar heb ik nu ook géén zin in om al mijn persoonlijke gegevens op het web te pleuren. Wat is dit hier ? Toch geen datingsite ?
Verder duurt het eeuwen alvorens jouw comment te zien is en als het er eenmaal staat kom je in een venster terecht die lijkt op het éérste venster wat verwarrend is om dat je dan denkt dat je terug op de homepage staat.
Als je dan door wil lezen ben je helemaal de weg kwijt.
Ik krijg er wat van.
Waarom dingen veranderen die goed zijn ?

Tekst die volgt is van Matthias :
“Gisteren was er op de BBC een programma waar men enkele families volgde die wilden emigreren naar landen zoals Australië, Frankrijk, de USA, Nieuw-Zeeland, etc. daarbij werd er nagegaan of ze aan alle voorwaarden voldeden. Een bataljon professionals gaf hun mening en uiteindelijk werd beslist wie in aanmerking kwam om te emigreren. Dat leverde direct stof voor discussie op: naar welk land zouden we willen emigreren?? Charlotte ziet Engeland of Canada wel zitten. Ik heb het meer voor iets zuiders.
Stel dat je mag emigreren, naar welk land zou jij dan willen verkassen??”

Ik reageerde op zijn blog met: Disneyland !
Maar het liefst van al zou ik terug willen verkassen naar Berlijn.
Het Berlijn van net na de val van de Muur.
Ik heb er twee jaar gewoond.
Zo een toffe stad.
Mooi, groen, groot, groots, interessant, heerlijk tolerant, geschiedenis, musea, uitgaan.
Héérlijk. Ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld als toen.
Onbeschrijflijk.
Heb ik echt wel heimwee naar.

Jongens wat een dagje, en het is nog maar pas begonnen.
Om zes uur deze morgen shiftwissel. All systems ‘up and running’.
Om zes uur, twee minuten, gingen alle servers één voor één down.
Voor mijn ogen, het was net als in een film.
Niets ging meer.
Alle informatie die we op intranet zetten en raadplegen ‘in case of emergency’ was onbereikbaar.
We zaten hier in een teletijdmachine richting jaren 70.
Manuals werden uit bestofte kasten gehaald.
Zalen vol servers heb ik afgelopen om te zoeken wat ‘down’ was.
Niet moeilijk, ze stonden allemaal rood. Nog een beetje en ik dacht dat er een atoombom op Brussel was gevallen en we de enige overlevenden waren hier in onze bunker, hart Geldfabriekje.
Omstreeks 8 uur stond de telefoon roodgloeiend. Niemand kon inloggen, niets ging nog. Paniek.
De hele handel lag plat. Het enige wat nog draaide was de mainframe. Good old IBM system, mvs talking.

Om negen uur (net voor de opening van de ‘winkels’) kwam alles weer ‘up’.
Als bij wonder.
Een stomme dns server legde de hele mik plat.
Hier gaan koppen rollen.
“Goed voor mijn carriere” , zei een collega.
Ik had het eerst niet door.
Ach ja, er komen plaatsen vrij…
Pfft.

Ik krijg zo de indruk dat iedereen zich neerlegt bij de gedachte dat het VB een monsterscore gaat halen.
Ik weet dat ze dat gaan doen.
En dan ? Wat gaan we erna doen ?
Toen ik vier jaar geleden (na tien jaar in het buitenland te hebben gewoond) terug naar België kwam, was ik aan het twijfelen. Antwerpen, Brussel of Gent ? Gent, omdat ik Gentenaar ben en mijn ouders er wonen, die worden ook oud en dan kan ik ze helpen als het moet. Antwerpen, toffe stad, veel vrienden, helaas 1 op de 4 stemde toen voor het VB. Brussel is het geworden, ook al omdat ik een goedkope studio had gevonden in ’1000′ Brussel, omdat ik perfect tweetalig ben, omdat ik daarvoor in Amsterdam en Berlijn heb gewoond en een hoofdstad me wel aanstond, en omdat mijn werk op 10 minuutjes wandelen van mijn deur was.
Nu schrijf ik dit niet graag maar ik woonde in Brussel op de Stalingradlaan (mijn huisbaas was Pierre Wynants van de ‘Comme Chez Soi’ om de hoek) maar in die drie jaar dat ik er woonde is er toen drie keer ingebroken. Ik had
toen een firmawagen waarin wekelijks werd ingebroken. Na een nachtje uit, naar huis, had ik het altijd aan mijn rekker. En nu komt het: het waren altijd… vul maar in.
En nog véél meer, ik kan je vertellen over die ‘Kerk’ in een zijstraat naast mijn deur (aan de kant waar mijn slaapkamer was) waar iedere dag van ‘s morgens vroeg tot nachtenlaat ‘Missen’ werden gehouden met Drum & vooral Bass.
Iedere oproep aan de flikken van de 4e wijk werd afgewimpelt met: “Daar houden we ons niet mee bezig, nachtlawaai is geen prioriteit.”
Een stap buiten de deur en daar stonden ze alweer: “Une cigarette, un petit geste sympa ?”
Bedelaars, en als je niets gaf , agressie.
Compleet gedegouteerd ben ik naar Gent verhuisd anderhalf jaar geleden, wat een verademing.
Ga ik nu op het VB stemmen ? Natuurlijk niet !
Het enige dat ze willen is macht en macht om te onderwerpen, controleren. Het einde van de vrije meningsuiting is hun doel, brave werkende arbeiders, geen kritiek , geen homo’s, lesbiennes, andersdenkenden, Brave New World. Gatver ! Hebben de mensen hier dan nog niets geleerd uit 1933 ?
We are surrounded by dumbo’s. Wat er bij mij niet in kan is dat de mensen bang zijn om na te denken, daar is toch niets mis mee ? Blijkbaar wel. Niet dat ik van mezelf vind dat ik slim ben , integendeel , ik kan zelfs nog geen tekst schrijven zonder dt fouten . Ik ben zelfs helemaal niet slim, ik ben een domme kloot.
Hoe meer ik lees over dingen , hoe meer ik weet dat ik niets weet. Dat is mijn grootste frustratie, ik zie wel wat ‘ok’ is , maar ik kan het niet benaderen. Ik weet wél hoe het komt: ik ben lui.
Anyway.
Waar niet op gekeken word, is dat er een levensgroot probleem aan het broeien is in Brussel en andere steden zoals Antwerpen. Wat ik de ‘democratische’ partijen verwijt is dat ze doen alsof dat probleem niet bestaat.
Lees de Humo en lees de lezersbrieven van vorige week en deze week. Deze week is er alweer een lezer ,onnozelaar, die alles met de mantel der liefde wil bedekken. Kak ! Schijt, shit.
Het is vijf na twaalf.
En wat gaan we doen na de verkiezingen met het VB aan de macht ?
Alles kapotmaken.
Waar blijft de redenlijkheid ?
Vooral: waar blijft de gemoedelijkheid, de liefde ?
En dan: we hebben al die poen.
Een kruimeltje kan er toch wel af zeker ?

(Update 7 mei)
Een copy/paste van mijn postje van op 2 maart, dat eigenlijk net hetzelfde vertelt:

Vierde wereld
Vandaag nadat het werk erop zat om 14 uur naar de Metroshop geweest onder het Brouckèreplein.
Een pot verf gaan halen voor mijn radiators. Vijftien f*cking Euro voor een kwart liter verf !
Je ziet die pot niet eens staan.
Daarna een tram genomen naar het Fontainasplein. Een tram vol met haveloze mensen.
Op het pleintje heb je de beste coiffeur van België: smerig, vuil maar: je moet er nooit wachten, op vijf minuten ben je geknipt, het is zeer goed gedaan, gene zever en geen geld. Marcel is van Bastogne, ver over zijn pensioenleeftijd maar heeft geen geld om terug naar zijn geliefde geboortestad terug te gaan en heeft nog enkel zijn salonnetje.
‘Jusque a ma mort fieux, quoi d’autre ? Avec ma pension de 400 Euro ?’.
Het knippen kost 6.5. Ik geef altijd 10 en zeg: “C’est bon. C’est pour ta villa à Bastogne”.
Marcel lacht zijn rotte tanden bloot.
Verder, te voet via de Stalingradlaan naar het Zuidstation.
Op de ‘Stalin’ heb ik 3 jaar gewoond.
Mijn huisbaas was de patron van de ‘Comme chez Soi’ om de hoek. Wel grappig, het verste dat ik ben geraakt in zijn keuken was aan de wasbak waar ik mijn huishuur kwam afgeven.
Ondertussen kon ik naar binnen gluren en me vergapen aan ‘De Rijken en Machtigen Der Aarde’.
Tenminste, zij die ervoor willen doorgaan.
Michel, de ‘voiturier’, goeiendag gezegd alsof ik daar alle dagen klant ben.
Bij Ibrahim die nog steeds met veel moeite een krantenwinkel onder mijn vorige woonst heeft een klapke doen en kijken of er nog verdwaalde post ligt.
Zijn zoon, Tarik, een jaar afgestudeerd als burgerlijk Ing. staat naast hem aan de kassa.
“Neen, helaas, nog steeds geen werk. Ik kan wel een onbetaalde stage volgen bij het Geldfabriekje, bedankt voor de tip.”
Onderweg vijf keer aangeklampt geweest voor: “Un petit geste sympa, une cigarette, de l’argent”.
Twee moeders met een slapend kind op schoot, in lompen, gehurkt, met een bedelhand.
Drie slapende mensen op de stoep aan de ingang van Midi.
Brussel is een tijdbom.
Deze avond zal Michel alweer veel werk hebben om de Daimlers en Jaguars een plaatsje te kunnen geven op het Rouppeplein.
En ze zullen wegrijden zonder iets te zien door hun geblindeerde en gefumeerde ruiten.
Ik zat me druk te maken over de prijs van een pot verf.
Ik heb een wrange smaak in de mond.