Hugues

Ik zit er nu al een paar weken op te letten, elke keer als ik uit mijn bad/douche stap ligt het vol plukken haar. Als ik mijn scheerspiegel met veel moeite achter mijn hoofd maneuvreer kan ik het duidelijk zien. Mijn ‘ster’ begint langzaam maar zeker van een bosrijke omgeving te veranderen in een pittoresk maanlandschap. Ik heb al een tijdlang ‘tramsporen’ maar dat kon me niet zoveel schelen. Liet ik het vooraan wat langer groeien en bedekte daarmee de kale zone’s. Maar nu, aarg. Ik begin er uit te zien als broeder Jos, nog een aureooltje en het is compleet. Die ster achteraan is volgens mij beginnen groeien sinds ik begonnen ben met het drieploegenstelsel anderhalf jaar geleden. Zou het zo zijn dat je na een tijd de fysionomie van je collega’s overneemt ? (Oei, dan komt er binnenkort nog een dikke pens bij. Oh, horror !)
Ja, ontegensprekelijk, ik word kaal. Bwoehoehoe, en ik vind het niet leuk.
De man die ooit de volkswijsheid ‘op hersens kan geen haar groeien’ verzon, was ongetwijfeld kaal. Want iedere man weet beter: mannelijkheid wordt bepaald door het volume van de haardos, zoals vrouwelijkheid naar de borstomvang. Primitief, maar ik heb de test gedaan. (Op vakantie, met een vriendin met een flink bos hout voor de deur.) Het is stuitend. Van de bijbelse bink Samson bleef een watje over nadat zijn golvende manen stiekem waren afgeknipt. Nu heb ik echt wel geen zin om me bezig te houden met zalfjes en sapjes en nog minder met drastische cosmetische ingrepen zoals inplantingen, laserbehandelingen enzo. Ja hallo, zo ijdel ben ik nu ook weer niet !
Alhoewel, (nu we toch in de bijbelse sferen zitten) volgens Prediker 1:2. is ‘Vanitas vanitatum et Omnia Vanitas.’ Vandaar dat ik overweeg om er helemaal tabula rasa van te maken. Volgende week de tondeuze erin, voorgoed. Gene zever. Millimetercoupe. Voor de insiders: kan ik in Brussel uitgaan naar de Belgica en de rest van de kaalkopjesclub vervoegen, bléh. Pfft, dan zie ik er uit als een skinhead, ook geen zicht. Een coupe a-la Karel Van Miert uitproberen… Ah, neen. Uitgesloten ! Een zijflap laten groeien en die dan over mijn kale knikker heen draperen? No way, dégeulasse! Grr, ik zit er maar mee. Moeilijk hoor.
Voordeel is wel : als het zo doorgaat kan ik mijn ‘haar’ kammen met een zeemvel.

“Krapuul, krapuul, krapuul, kluutzak !!!”
Zo ging het nog een tijdje door. Hysterisch luid. Haar stem sloeg over.
Ik kan ze horen brullen tot in mijn woonkamer door het plafond heen.
Mijn onderbuurvrouw.
Een vriendelijk besje in de herfst van haar leven.
Als ik haar zie in de lift: steeds excuses omdat ze plaats inneemt.
“Ik sta in de weg hé ?”
Alsof ze zich geneert dat ze nog in leven is. Ze zou mijn overgrootmoeder kunnen zijn.
Ik haat ongepaste sociale controle maar deze keer storm ik de trap af.
Inbrekers ? Zakkenrollers ? Valse politiemannen ?
Neen, de deur is niet open of ingetrapt.
Ik speel luistervink en hoor het middagnieuws op televisie.
Proces in Aarlen.

Met een bonzend hart kruip ik terug naar boven.
Lacherig en triest tegelijk.
Wat een domme reactie van me, zeg.
Het is echt wel een kluutzak.

Een homoseksuele negerjood.

Dat is het voordeel als je in ploegen werkt.
Deze morgen mijn “Sèf” gebeld:
“Zeg sèf, ik heb nog 65 uur recup staan, mag ik vandaag 8 uur nemen ?”
Geen probleem.
Heb de trein genomen in omgekeerde richting.
Naar de zee.
Joepie !

Zondagavond. Voor het slapengaan nog even zappeuh.
Blijven hangen op Nederland 2 bij ‘Da Ali G Show’.
Lang geleden dat ik nog zo goed heb gelachen, die show is super !

“The don’t use electricity only to power windmills but also to fry innocent gangsta’s.”
“Which kindo acid can you use to make you fly ?”

Plat, ik lag plat

Deze morgen vroeg ik me af of de democratische partijen mijn stem nog waard zijn
na hun oorverdovende nietszeggendheid van de laatste dagen.

Wel lachen.
Toen de Queen Mary 2 gisteren in New York aankwam schrokken de meeste passagiers zich een hoedje omdat ze (na een luxecruise van een weekje) moesten aanleggen aan een vies, vuil en smerig dok ergens in een achterbuurt van New York:
‘The car washes. The all-night check-cashing joint. And Larry Flynt’s Hustler Club, which beckons with a free lunch buffet, 35 topless showgirls and $20 lap dances.’
“After being at sea for a week, I think this will be the best thing they’ve ever seen,” said club manager Tom White, whose establishment sits across from where the luxury liner is docking.’

De pier waar de QM2 aanlegde is 70 jaar oud en is dringend aan renovatie toe:
“With just three days until the $800-million luxury ocean liner Queen Mary 2 docks for the first time on the Hudson River, jutting 132 feet beyond the pier, New York City was under pressure to commit to renovating its overcrowded and outmoded passenger ship facilities.
Speaking at the 70-year-old West Side Passenger Ship Terminal yesterday, Mayor Michael Bloomberg announced a broad plan to modernize the accommodations and build the first passenger ship berth and terminal in Brooklyn, either at Pier 7 or 12.”

“Het grootste passagiersschip ter wereld is na een stormachtige reis aangekomen in de haven van New york. De Queen Mary 2 vertrok vijf dagen geleden in het Britse Southampton en kwam ondanks twee zware stormen toch op het voorziene uur aan in de miljoenenstad. Toch zou niet al het porselein aan boord de stormachtige vaart hebben overleefd.
De Amerikaanse politie had de hoogste alarmfase afgekondigd voor de aankomst van de QM2. Er werden ook helikopters, scherpschutters en duikers ingezet. Het schip trok echter probleemloos langs het
vrijheidsbeeld en onder de Verrazanobrug.”

Hmm, gewèldig zo een aankomst.
Helemaal iets voor mij: met mijn smoking nog aan, jas- en broekzakken vol scheepsporselein,
rècht de goorste nachtkroeg binnen.

Twweet was er over aan het fluisteren en Bruno sprak erover op zijn site.
Kanker.
Mijn beste vriendin belde me vorig jaar voor een etentje.
“Ha, ik heb hier ineens zo een bolletje in mijn hals en voel me niet echt goed ermee.”
Zes maand later stond ik aan te schuiven aan haar kist.
Ik denk nog steeds, en alle dagen aan haar.
Bedankt Biche, voor al die mooie en toffe momenten, gesprekken.
Zo een mooie vrouw zal ik nooit vergeten.

(Soms zijn er momenten dat ik de muren aan stukken wil schoppen, het leven is oneerlijk.)

Ha, ik lach me een breuk met Thomas. Die gast is al een jaar of twee weg met vrouw en kind op een bootje de wereld aan het rondvaren. Hij zit nu ergens in Australië, de andere kant van de wereld.
Schrijft hij dit :
“De politiecommissaris van Kortrijk wil mensen die de zone 30-beperking aan hun banden lappen niet op de bon zetten omdàt de meeste mensen die regel overtreden en omdàt de meeste mensen er niet van houden. Prima. Volgens de debiele logica van dat kalf hoeven alle kinderen die niet graag naar school gaan dat vanaf vandaag niet meer te doen en wie geen belastingen wil betalen zal ook niet lastiggevallen worden.”

Vast een ‘Westfluter’. Maar hij heeft wel gelijk, ja.

I
dreamed
of you
crying
yourself
2sleep

Nog meer mooie dingen op: project-euh.

Cultivering van de dood als ultieme opoffering
Nietzsche werd door veel Duitse Nationaal-Socialisten als de filosoof van het ware Duitsland gezien. Niet in de laatste plaats vanwege Nietzsche’s theorie van vernieting als voorwaarde voor de schepping van de ware grootheid. De ‘filosoof met de hamer’ wordt zeer tegen zijn eigen zin nog steeds door velen hierom geidentificeerd met de Nazi’s. Het waren filosofen als Jacob Boehme die zijn ideeen zich eigen maakte in het motto ‘Stirbe und Werde’. Diezelfde cultivering van de dood als ultieme opoffering zien we terug bij radicale Islamieten die als hoogste ideaal het martelaarschap nastreven, wellicht niet in de laatste plaats vanwege de 122 maagden die hun bij aankomst in de nieuwe wereld te wachten staan.

Meer op Sargasso, zie post hieronder.

Kwoot:

“Mannelijke verbroedering als strijders
Er bestaat een eigenaardig verlangen naar mannelijke verbroedering in beide organisaties. Deze homo-erotische neiging van radicale Islamieten en rechts-radicalen heeft mij altijd enorm verbaasd, en ik ben niet goed in staat om haar te ontleden. Natuurlijk ontbreekt mij hiervoor ook de tijd, aangezien wij ons op Sargasso vooral met dikke tieten bezig houden.”

Meer op :
Sargasso

Ooit doe ik dit.
Alleen, als het moet. Duikbrevet is al binnen nu nog een boot vinden.
Zoals de grote Jacques.
Huug speelt nu: “Les Marquises”.

Klikkeuh!

Komen twee jeugdvrienden elkaar na 20 jaar weer tegen, zegt de een tegen de ander:
Naar de kapper geweest?

Moeilijk klikbare link voor de drankverstoorde motoriek met daarachter alle denkbare informatie over het Eeuwig Leven en de De Dood in het bijzonder.

.

Als het niet lukt kan je nog steeds hierop klikken.
(Idee gepikt van Dode Zielen)

Pfft, gisteren ff kes den auto van mijn ma mogen gebruiken.
Het was niet te doen. Vroeger kon je gewoon kriskras door Gent rijden, geen probleem.
Nu moet je opletten hoe rap of hoe traag je aan het rijden bent, aan de Delhaize moet je door een slagboom, als je ergens blijft staan moet je opletten of je niet moet betalen, gordel aan moeten, aarg nee , dat is nu weer ne sens uniek, terug, omrijden, verkeerssituatieplan, ik kon hier vroeger toch door ? Aan de Kouter file staan voor een file die naar de parking moet. God , wat een oplossing.
Niet dus… Moet dit, dat .
En al de mensen rijden zo stressy. Jongens toch, alsof hun leven er vanaf hangt.
Ahh , ben toch blij dat ik openbaar vervoergebruiker ben.

Okey, dat webcamproject is een stille dood gestorven, bedden vol zever.
Ik ga vanaf nu zware poen verdienen als toekomstvoorspeller.
Voor vandaag: voorspel ik gejuig, oerwoudskreten, dierlijk gehuil en andere vreugdeuitbartsingen ‘op de webacker’ van Bart Vandamme.

Ze blijven leuk,HM en BP.

The road to hell

Well I’m standing by a river
But the water doesn’t flow
It boils with every poison you can think of
And I’m underneath the streetlight
But the light of joy I know
Scared beyond belief way down in the shadows
And the perverted fear of violence
Chokes the smile on every face
And common sense is ringing out the bellc
This ain’t no technological breakdown
Oh no, this is the road to hell

And all the roads jam up with credit
And there’s nothing you can do
It’s all just bits of paper flying away from you
Oh look out world, take a good look
What comes down here
You must learn this lesson fast and learn it well
This ain’t no upwardly mobile freeway
Oh no, this is the road
Said this is the road
This is the road to hell

(Chris Rea)

Gisteren zat ik even in een dip, zeg maar dal. ‘Le Gouffre’, quoi.
Door het heugenlijke nieuws van de zwangerschap van mijn zus schoot ik ineens in een exiestentiebrolschokdingestoestand, allez, als je de Flair bij de tandarts leest dan weet je wel wat ik bedoel.
Ik zat ineens te fantaseren dat ik een zoon of een dochter zou hebben en zat me dan af te vragen hoe die persoon zou zijn. Leuk, niet leuk ? En uiteindelijk zal het zijn of haar leven zijn, wat zou ik erop moeten zeggen ? Ik zou veel te los zijn: het is jouw leven, doe er iets mee, ik ben hier niet om je te commanderen.
Terwijl je tot je achttiende, zoiets, toch altijd iemand nodig hebt om achter je vodden te zitten. Ik zou het niet kunnen.
En toch, en toch, stel dat het nu een zoon zou zijn. Zou hij slimmer zijn dan mij ? Zou het een knappe gast zijn, succes met de meisjes, jongens, of juist een dikke domme lul ? Zou ik er mee op zomernachten (op een terras) zoals met een vriend kunnen doorlullen over de vragen van het leven ? Zou ik een goede vader zijn, zou ik boel met hem hebben of zou hij me graag zien ? Zal ik hem graag zien ? Zal ik hem kunnen gelukkig maken ? Zou ik de confrontatie die ik met hem zal onwaarschijnlijk zal meemaken wel kunnen verdragen ?
Die vragen, en nog veel meer, zaten gisteren maar te malen in mijn kop.
Het lijkt me enorm moeilijk om ‘ouder’ te worden. En toch doen de mensen het zomaar alsof het niets is.
Respect.

Zouden de Alzheimertjes hun eitjes vandaag wel teruggevonden hebben ?

Aaah, vreselijk. De laatste twee dagen ben ik zo vaak naar het klein kamertje moeten spurten dat mijn ‘derrière’ aanvoelt alsof het door een hele kudde bronstige nijlpaarden langdurig gepenetreerd is geweest. Niet dat ik ervan kan meespreken, ik heb niets zo met beesten, maar nu heb ik toch vaagweg een idee.
Moest ik ooit een rasechte ‘Flandrien’ tegen het lijf lopen die net 260 kilometer koers over kasseien van de Kwaremont, de Koppenberg en de Muur van Geraardsbergen in de billen heeft, dan weet ik alvast waarover ik met hem een ‘klapke’ kan doen.
Enfin, het verteringsproces doet het alweer prima, dank U. Zelfs zo goed dat ik vandaag met verkrachte eenden terug naar het werk ben getrokken.
Dat was zonder het alziend oog van mijn dienstchef gerekend.
“Hier op je ziektebriefje staat er dat je tot vandaag afwezig bent en je de woonst niet mag verlaten.”

Mijn huisdokter had me drie dagen gegeven. Tot en met vandaag , woensdag.
“Ha ja, chef, nu ik me beter voel, wil ik liefst snel terug aan de slag want thuis komen de muren op me af.”
Van een beetje slijmen is nog niemand doodgegaan.
“Dat zal niet gaan. Dan moet je eerst een briefje van de dokter hebben waarop staat dat je voldoende geschikt bent voor de werkpost of activiteit, model 02N.”
Ik dacht dat ik het in Keulen hoorde donderen.
Belletje naar de personeelsdienst :
“Inderdaad, model 02N, als je vervroegd, dan anders vermeld op je ziektebriefje, terug het werk aanvat.”
Belletje naar mijn huisdokter :
“Maar dat is helemaal niet wettelijk. Waarschijnlijk een intern reglement. Neen, ik kan het je niet faxen, je moet dan maar nog eens langskomen.”
Verdikke, ik had het moeten weten !
Je kan merken dat dit hier nog niet zolang geleden een overheidsbedrijf was. Die moet je voederen met formulieren, correcte ingevulde papieren met liefst zoveel mogenlijk stempels op.
Maar dat wil ook zeggen: een bedrijfsgeneeskundige dienst !
Belletje naar de geneeskundige dienst :
“Ja hoor, géén probleem, U heeft een afspraak met de dokter binnen tien minuutjes.”
Bij de dokter. “Wat is het probleem ?”
“Het probleem is, dat er géén probleem is.”
Ik leg mijn geval uit. Zoiets hadden ze nog niet gezien.
Nog nooit was ik zo snel van een bezoek aan de dokter terug mét de nodige paperassen.
Volgende keer blijf ik mijn dagen thuis.
Als er nu iets is waar ik het sch… van krijg, dan is het wel die stomme papierwinkel.
Zo blijft een mens bezig.

Kan je het geloven ? De “Vloek van De Pharao’s” heeft me na een week dan toch te pakken gekregen.
“Jaha, dat kan een week liggen gisten en dan keihard toeslaan”: zei de dokter me gisteren.
Daarmee zit ik thuis.
Met groenachtige klei-drankjes dat ik om het uur moet opdrinken (bweuaarks!) en een stapel antibiotica.
En rollen wc-papier dat ik er hier al doorgedraaid heb, niet te tellen !

Merlina liet me weten dat ze geen foto’s (of niet alle foto’s) kan zien hier op mijn blogsite.
Op mijn werk heb ik er geen last van, thuis (adsl) duurt het een paar seconden langer en soms moet ik de pagina verversen (F5) alvorens alle foto’s geladen zijn.
Alles heeft een reden. Ik probeer het uit te leggen aan de digibeten onder ons.

Ten eerste kan je via Blogger redelijk snel een website in elkaar flansen, het nadeel is dat Blogger geen foto’s ‘host’. ‘Host’ is engels voor ‘gastheer’. Bij Blogger kan je je teksten kwijt, voor foto’s: trekt Uw plan, doen ze niet.
Dus moest ik op zoek naar een ‘host’ om mijn foto’s op te parkeren om dan van hieruit naar mijn foto’s te ‘linken’ die dan op mijn pagina geladen worden.
Iedereen nog mee ?

Nu zijn er bedrijven die geld vragen om je foto’s op hun server(s) te parkeren en andere die dat gratis doen. Bij de eerste kan je er (bijna) zeker van zijn dat ze 24/24 uurs service garanderen met beveiligde servers en goede overdrachttijden. (En nog veel meer geek-shit, maar dat sla ik nu eventjes over.) Ik heb echter nog geen idee hoe groot dit hier zal worden, het kan ook zijn dat ik er morgen de brui aan geef, dus kijk ik nog eventjes de kat uit de boom alvorens er geld in te stoppen.
Als ik het dan toch doe dan wil ik meteen het hele handeltje op Pivot of Nucleus doen draaien, Apache-stuff, php, and-so-on. (Geek-talk, voor de leken: sla over.)

Bij de andere is het een beetje goodwill. Als ze van de ene dag op de ander beslissen om ermee op te houden, of het ineens betalend maken, of geen backupserver draaien als de eerste crasht dan is de kans groot dat op een dag al je foto’s de ‘piste’ in zijn.

Goed.
De eerste gratis host waarvan ik gebruik maak is Skynet.be.
Hun service trekt echter op geen ‘vliegveld van Zürich’.
Om de haverklap veranderen ze hun gebruikersinterface.
De foto’s krijgen de meest onmogenlijk te onhouden stringnaam.
De hele aanmeld- en uploadprocedure is omslachtig en kost veel tijd.
Hun service is niet altijd toeganklijk en eigenlijk is hun dienst niet echt gemaakt met de bedoeling waar ik het voor gebruik. Het enige voordeel is dat de foto’s redelijk snel op je pagina worden ingeladen.

Daarnaast gebruik ik de gratis dienst van Photoblog.
No fuss, no hussle. Alles idiot-proof. Supergemakkelijk in gebruik. Inschrijven gaat snel en geen irritante reclame zoals op Skynet. De vraag is hoelang het nog zal duren want zalig zijn de armen van geest die in ‘gratis’ sprookjes geloven. Is het niet zo Mr. Stevaert ?
Het enige nadeel: beperkte opslagruimte, en de overdrachttijden zijn tergend langzaam, zeker als je over een trage verbinding beschikt.

Zodus Merlina, en ook U liefste lezertjes: geduld is een mooie zaak !
Tenzij de lokalen van Skynet of Photoblog onverhoopt afgebranden zouden de foto’s moeten blijven komen. Knock on wood…
Als iemand me een tip kan geven voor (nog) een andere gratis foto-host: altijd welkom !
Aan dit tempo zit ik bij Photoblog.be wel heel snel aan mijn limiet.

Anderhalf uur voor het verstrijken van de dag schiet het me ineens te binnen
dat het vandaag mijn naamdag was.
Vandaag was het de naamdag van de Heilige Hugues, Hugh, Hugo, Huug.
Enfin, ik heb er niets van gevoeld.
Zo (g)Heilig zal ik dus wel niet zijn.