Hugues

Ons moe, ons ma, mams, mama
Altijd weer moet ik haar, soms tegen mijn goesting, gelijk geven.
Altijd wilde plannen, die ik niet en dan soms ook wel heb uitgevoerd.
Als een huilende hond kom ik terug als het (alweer) eens niet gelukt is.
Altijd staat ze daar om me te troosten.
“Ewel, domme kloot ! Nog niet geleerd ?”
“Ja mam, nu wel, het is de laatste keer, beloofd !”
Een paar tijden nadien was ik mijn belofte natuurlijk al lang vergeten.
Om krek daarna alweer aan haar deur te staan.

Zouden de bommenleggers naar hun ma hebben geluisterd alvorens zo een stommiteit te begaan ?
Volgens mij niet.

Alle moeders aan de macht !

Zat de bekende vijand, het Baskische ETA, achter de serie aanslagen op Madrileense treinstations? Had het islamistische terreurnetwerk Al-Qaeda de hand in de slachting? Een vreselijke gedachte, maar ik hoop dat het de ETA was.
Als uit het onderzoek mocht blijken dat niet de ETA, maar moslimfundamentalisten verantwoordelijk zijn voor de bommen, dan staat de Europa voor een uitdaging waarop ze niet is voorbereid, kon je in de kranten lezen.
Als we hier echter een soortgelijke strijd tegen terreur gaan krijgen die de Amerikaanse president Bush ontketende na 11 september 2001 dan hou ik mijn hart vast en zitten we dik in de pattaten.

De hele strategie van waarschuwingen voor aanslagen, angst zaaien en het volk in permanente staat van paraatheid houden, reisbeperkingen, verhoogde paspoortcontroles, voor de minste verdachte handelingen opgepakt worden…

En ondertussen gaat extreemrechts er slapend op vooruit. Want het is toch allemaal de schuld van de Arabieren, nietwaar ? Bloednijdig word ik ervan. Want een ding is me duidelijk: zo een aanslag is een aanslag die we allemaal direct of indirect gaan moeten bekopen met een beknotting van onze vrijheden. Daarom (ook) wens ik de daders, wie ze ook zijn, dat ze rotten in de hel.

De dienst waar ik werk is 24/24 bemand.
Ik heb niet echt een eigen desk maar neem de boel over van een collega die er al 8 uur heeft gezeten.
Daarvoor was ook een shift, enzovoort.
Bezuinigingen alom, ook hier in het Geldfabriekje. Dat wil zeggen dat er één keer per dag iemand komt om de bureaus te poetsen, roef-roef, snel-snel, en dat is het zo een beetje.
Ooit heeft er iemand een literfles aceton gekocht omdat hij dacht dat je daarmee het best de toetsenborden kon reinigen.
Bij de aanvang van mijn shift ben ik dan ook altijd een minuut of vijf bezig om met water en zeep de vuiligheid van mijn voorganger op te kuisen. Vermits het hier allemaal ‘male chauvinist pigs’ zijn kreeg ik algauw de bijnaam: ‘Monsieur Propre’.
“Hij is wéér bezig zen, is het proper genoeg ? Harder frotten!”
Grmbl…
Welnu de heren collega’s hebben allemaal deze link in hun mailbox ontvangen.

Héhé, die fles aceton die al maanden in de dossierkast lag te verstoffen gaat ineens lekker rond.

Ik vroeg me eergisteren af, wat is er toch met die ’11′ ?
11 maart: de Boedha bombings door de Taliban in Afghanistan.
11 september: de Twin Towers, NY
11 maart: aanslag in Madrid
Complottheorieën zijn er overal maar deze site slaat ècht alles !