Hugues

Ik volg Tomas, Els en Luna op hun fabelachtig avontuur sinds hun oversteek van de Atlantische Oceaan.
Als er een site is die me de laatste twee jaar heeft doen lachen en huilen, (mwja, een klein beetje een dikke keel zo af en toe…) dan is het wel op Land In Zicht
Als je echt alles wil lezen van het begin tot nu dan ben je zoet voor een paar uren, wat zeg ik , dagenlang leespret.
Ik print iedere week een overzichtje voor mijn moeder. Nu ligt er een pak papier onder haar nachtkastje: wel drie telefoonboeken dik.

Ze zijn nu klaar voor de tweede helft van de reis maar hebben voor het ogenblik wel wat pech met stormwinden daar Down Under. Razend spannend.
Zelfs als je niets van zeilen kent is het verhaal héél leuk.
Niet in het minst omdat Thomas enorm met zijn eigen, soms hachelijke, situatie kan lachen.
En met de ‘woordjes’ die hij met Els heeft.
Twee jaar op elkaars lip op zo een kleine boot leven, en nog eens de wereld rondvaren,
je moet het maar doen.

Voor mijn part mogen ze nog lang onderweg zijn, goede vaart !

Je hebt het als jonge twintiger aan je ouders verteld.
(…)
“Ik vond het spannend iets te doen wat niet mocht, maar verder kon het me geen ene reet schelen of ze het ermee eens waren of niet. Toen later iedereen de homosexuelen ging doodknuffelen, had het helemaal geen zin meer om homosexueel te zijn. Dan kom je er ook langzaam achter dat je het misschien niet bent.”
(…)
“In de definitie van homosexualiteit zat een soort maatschappelijke onaangepastheid en religieus protest, een heidens element, en dat is er nu totaal uit weggeslagen.
Sindsdien interesseert het me niet meer er nog wat over te zeggen.
Al heeft het nu misschien wél weer zin, in verband met de nieuwe preutsheid en hypocrisie: al die pedofilieschandalen hebben de definitie van homosexualiteit niet onaangeroerd gelaten.”

In Humo 11/3314