Huug & Druug

En dan komt de dag dat je naar huis moet.
Met een dikke krop in de keel vaarwel gezegd aan al die vriendelijke mensen van de duikclub met de belofte dat ik dit jaar zeker terugkom. Wat ben ik toch een vreselijke emo-trut. Zat bijna te bleiten in de bus onderweg naar de luchthaven. Nu moet ik er wel bij vertellen dat dit mijn eerste toffe vakantie sinds jaren is geweest. Toen ik in het buitenland werkte was vakantie voor mij: België. Toch niet helemaal hetzelfde.

Op de tarmac van SSH Airport is het een drukte van jewelste. De vliegtuigen ‘rausen’ over het beton zoals de boten in de haven van Sharm: de totale chaos. In al de jaren dat ik op verschillende luchthavens in Europa heb gewerkt als Red Cap/Loadmaster heb ik véél gezien maar dit sloeg alles. Die gasten van Ground Control (de mannetjes die de vliegtuigen op de grond via radio aanwijzingen geven aan de piloten in de cockpit waar ze mogen/moeten rijden) hadden waarschijnlijk de avond ervoor een beetje te zwaar aan de Shisha gezeten. Onze bus naar het vliegtuig werd net niet omvergeblazen.

Er was geen plaatsje meer vrij. Alles volzet. Gezellig.

Zes uur later stond ik in Zaventem. Gelukkig scheen toen de zon of ik zou meteen teruggekeerd zijn.
Bye, bye Sharm… Tot binnen een paar maanden. Beloofd!

Flauwe mop vandaag in mijn Inbox:

“De Verenigde Staten vraagt de westerse wereld om zich te verenigen om samen het hoofd te bieden aan het opkomende terrorisme. Het is geweten dat de radicale islamieten zich verzetten tegen alcoholgebruik en het als een zonde beschouwen om naar een naakte vrouw te kijken die niet de hunne is. Om deze redenen lanceren we volgende oproep:
Volgende maandag, om 12 uur stipt, lopen de vrouwen naakt door het bureau en lopen de mannen er achter aan met een pint in de hand. Het zal ons helpen om de terroristen te ontmaskeren die zich in onze onderneming schuilhouden. Ook de Verenigde Staten zullen u voor deze inspanning dankbaar zijn.”

Mmm, en toch.

Er is iets van waar…
Zoals ik al schreef heb ik in Sharm geen enkele inlandse vrouw kunnen bespeuren.
Die godsdienst van hun creëert hele legers sexueel gefrustreerde mannen.
Geen wonder dat de meesten er nogal ‘explosief’ bijlopen.
Rondlopen op straat of een winkel binnenstappen samen met mijn instructrice van de duikschool was geen sinecure. Of een vrouw er nu aangekleed rondloopt of niet, ze kan er even goed naakt rondlopen, honderden begerige ogen kleden haar uit. De ogen van de ‘locals’ vielen uit geilheid zowaar uit hun kassen. Zonder ‘trukage’. Jim Carrey zou het niet beter kunnen doen.

Verder hebben de mannen daar de meest onhebbelijke gewoonte om ongegeneerd (door hun broek heen) aan hun ballen te ‘scharten’ (of hun stijve te masseren) terwijl je erop staat te kijken.
Nog weerzinwekkender zijn de ontzagwekkende fluimen die ze om de haverklap produceren.
Links en rechts hoorde je ieder moment van de dag een vette: “Rrr-kkk-ttt !!!” – Smash !
Alhoewel.
Na een tijdje werd het een ‘running gag’. Als je gaat duiken spuug je namelijk eerst in je duikmasker (daarna één keer spoelen) opdat die onder water niet zou aandampen. Daar hadden we natuurlijk metéén iets op gevonden:
“We zullen aan Ahmed vragen om hier in te rochelen, die kan dat zo goed. Kan hij nog wat bijverdienen.” “Hey, Ahmed ! Spit in my mask, will you ?”
Hij kon er nog mee lachen ook.

Arme drommels. Honderden keer hebben ze me gevraagd waar ik vandaan kwam om zo een verkoopspraatje te kunnen starten. Vreselijk irritant. Na een tijdje had ik het gevonden: “You want to know where I come from ? Okey. That’s 10 Dollar !” Hilariteit, die Belgen zijn nog zo zot niet. Meteen was het ijs gebroken en kon ik een ‘gewoon’ praatje met ze slaan. Hoe het komt dat ik nergens vrouwen zie werken in Sharm ? Zelfs de kamers worden gedaan door mannen. In geen velden heb ik er ‘inlandse’ vrouwen kunnen bespeuren. Ze zijn onzichtbaar. “It’s our religion, sir.” En de politiek ? Hosni Moebarak staat iedere dag op alle voorpagina’s van de kranten en komt steevast in het avondnieuws op tv. Hij moet blijkbaar zéér geliefd zijn? Zwijgen als een oester. Doodsbang voor de alomtegenwoordige politiemannen die je op alle hoeken van de straten ziet. “It’s for your safety, sir.” Zodra je een kleine teen buiten Sharm wil zetten is het eerste waar je op botst: controleposten. Gewone Egyptenaren komen er niet in, tenzij ze kunnen bewijzen dat ze werken in de ‘compound’. Money rules.
We stoppen ons geld erin en het gaat er weer uit naar de aandeelhouders in Europa en de States. Hilton, Marriot, Mövenpick, Novotel, ga zo maar door… De plaatselijke bevolking ? Nougabollen.

Enfin, na een dag had ik het wel bekeken. Ik heb toen alle morele bezwaren over de fakeness overboord gegooid en ben begonnen aan waarvoor ik gekomen was: de decadente stinkend rijke westerse ongelovige christenhond uithangen en vooral: duiken !

“It’s better down there”.
Toen ik de film voor het eerst zag was ik meteen verkocht. Ik had toen echter geen nagel om aan mijn gat te krabben en het is jarenlang een droom gebleven. Met het massatoerisme is alles wat betaalbaarder geworden (dat is dan een voordeel aan massa’s) en toen ik de prijzen bij Neckermann zag heb ik niet lang geaarzeld. Geef toe: 230 euro voor een vierdaagse PADI Open Water Diver cursus, verhuur van alle uitrusting inbegrepen en een extra dag duiken vanop de boot, ik vraag me af hoe ze het doen… De eerste vier dagen zit je afwisselend in de klas en in het water aan de rand van het strand. Dieper dan een meter of twee ga je niet en de meeste tijd gaat dan ook naar het simuleren van noodsituaties en oefenen wat je dan moet doen. Wat kan er zoal misgaan ?
Geen lucht meer, masker valt af, duikvest (ook wel: trimvest) komt los. Je duikfles gaat ervandoor (oeps, slecht vastgemaakt!), zinken, opstijgen, drijven.
Je loodgordel floept weg zodat je als een raket naar de oppervlakte schiet. Niet goed voor mogenlijke decompressieziekte en voor de trommelvliezen. Onder water oefen je dan hoe je die dingen kan uit en terug aandoen. (Oempffft, uitputtend!)
Het lastigste is dat duikpak aan- en uittrekken. Het is volledig gemaakt uit neopreen en moet als een handschoen aan je lijf plakken. (Sexy !) Zo een pak aantrekken is als een te klein condoom over een te gr… (Laat maar.) Daarna moet de loodgordel aan (13 kilo) dan een duikvest met daaraan een luchtfles van ongeveer twintig kilo goed vast op je rug. Vervolgens wandel je als een dronken eend (zwaar allemaal) het water in. Eenmaal in het water voel je helemaal niets meer van het gewicht.
Beter zelfs: je bent gewichtloos. Héérlijk!

Na vier dagen was het dan zover, mijn eerste duik in open zee, op 18 meter diepte. In de haven liggen ontelbare boten kriskras door elkaar. Het is er een hels gewriemel, bemanningen, klanten, flessen, duikmateriaal, catering, water, cola, bier worden tegelijk op alle boten aangevoerd. Alles met het nodige geroep en getier.

De President III Alexandria boot was er voor de happy few. Bemanning in nette pakjes. Pasje tonen voor het aanmonsteren en begroeting met champagne. Hoe je dan nog kan duiken is me een raadsel. Allemaal dronken Russische klanten. De nieuwe rijken laten het graag zien. Geen toegang voor het Europese plebs zoals wij.

Consternatie. Een boot vaart weg zonder duikers aan boord. “Allah akabah sharmallah !!!” Iets in die trant. Waarschijnlijk zware Arabische verwensingen van de kapitein die nog aan wal staat naar zijn bootsman die beteuterd allerlei armbewegingen aan het maken is. Alsof hij het schip aan een onzichtbare draad terug naar de pont wil trekken. Lachen.

Toet! Langs alle kanten. Vooruit, achteruit. Tegen elkaar. De complete chaos, quoi… Na 30 meter landuitwaarts kwam die terug naar de pont gevaren. Toet! Toet! Opzij! Vooruit, achteruit…

Achteruit. Voorzichtig. Knal! Uiteindelijk kon iedereen instappen. Volle kracht vooruit. Het scheelde geen haartje of hij ramde een andere boot voor hem… Ik lag kreupel van het lachen.

Eenmaal op zee werd alles klaargemaakt voor de eerste, échte duik.

Huppa, poep naar achter, loodgordel aan !

Aargh! Dat masker spant nogal. En wat is die fles zwaar. Oewa, mijn rug! Eenmaal onder water heb je van niets geen last meer… it’s magic.

Je duikt altijd met een ‘buddy’. Als iedereen alles aan heeft check je wederzijds of alles in orde is.

Klaar voor de duik. Die zwarte ‘fietsbel’ aan mijn linkerpols is een duikcomputer. Daarmee lees je onder water af hoe diep je bent. Achteraf verteld het je ook hoe lang je hebt gedoken en hoeveel tijd je moet boven water blijven tot je volgende duik, en nog veel meer. Allemaal decompressie-theorie, waarmee ik je nu niet ga vervelen.

Onze instructrice komt kijken waar ik blijf. (Zenuwen…)

Een sprong vanop de boot gaat zo:
Je gaat dus niet zoals in de Jacques Cousteau filmjes achterwaarts plat op je rug het zwerk in. Dat doen ze alleen vanuit een Zodiac. In ieder geval:
Diep inademen (“Hhhùùù”)
Masker en mondstuk vasthouden met één hand anders klapt het hele handeltje eraf zodra je in het water plenst, met andere arm evenwicht bewaren. Ik zweer het, niet simpel op een boot die op en neer zwiept en aan het rollen is. Eén been vooruit. Commandosprong, toch nog iets wat ik op school heb geleerd dat van pas komt. En dan: Tsjakkaboemploefff !!! In het water. Zuurstof uitademen.
Trimvest opblazen. Blijven drijven tot iedereen in het sop ligt. Dan trimvest ontluchten en zakken. Blubblubblub… Welkom in een andere wereld! Leuk.

Na een kwartier kwam ik oog in oog te staan met een Napoleonvis. Zo groot als een dolfijn. Een monster dacht ik eerst, maar het beest is superlief.

Totaal uitgeput na drie kwartier uit het water. Heel even op 22.4 meter diepte gebleven, die Napoleon achterna. Uitbrander van instructrice: “I told you to stay on 18 meters. Never do that again ! You fool !” De hele boot die naar die Belgische idioot zit te koekeloeren. Héérlijk zo een mooie Deense die zich kwaad maakt! Alléén voor ‘moi’, ahem…

Grrr, dat pak gaat niet uit ! Het was schitterend. Volgende vakantie doe ik het opnieuw.

(Update: Het hotel is al geboekt, deze keer ga ik eind februari voor twee weken, ha!)

Gisteren wat reisfoto’s naar mijn teergeliefde collega’s gestuurd.
Dit waren de reply’s:

- “Mooie foto’s, Hugues. Ik neem aan dat je blij bent weer thuis te zijn ?”
Tomas D.

- “Ok, now you’ve done it, heb geen zin meer om te werken…”
Joeri F.

Straks breekt hier nog een spontane staking uit…

Sharm El Sheikh is het Disneyland van de Sinaï.
Het ultieme toeristenwalhalla. Midden in de woestijn is er op 20 jaar tijd een compleet fake badplaats uit de grond gestampt. Een dertigtal luxueuze en ook kitscherige hotels liggen naast elkaar geklit langs een vijf kilometer lange promenade aan het strand. Alles is er extreem proper. Je kan er van de vloer eten. (Niet omdat ze daar geen tafels hebben.)De gevreesde Vloek van de Pharao’s (ook wel : race-kak) is me niet te beurt gevallen. Overal groen, prachtige bloemperken en planten. Marmer, goudbeleg, alles Spic & Span.

En dat is het. Vijf meter buiten de perimeter van het ‘dorp’ ligt de woestijn met kurkdroog, stoffig en ruw zand. Geen plant of mens overleeft hier langer dan een dag in de schroeizon. Het heeft er in zeven jaar niet geregend. De lucht is er zo droog dat je na een halfuur een plakmond krijgt. Veel water drinken is de raad die je bijna meteen na aankomst krijgt. Er is een hoofdstraat met shops, supermarkten en cafés met leuke terrasjes. Helemaal opgetrokken uit wat Hollywood bordkarton zou kunnen zijn.

Je hebt er casino’s, winkelgalerijen en zelfs een Mc Donald’s!

Vriendelijke jongens, en flirten, ohlala!

Talloze brolwinkeltjes (één gezien, allemaal gezien) met verkopers die je met alle mogenlijke ‘truken’ naar binnen proberen te sleuren:
- “Where are you from ? Italy ? Russia ?”
- “Now you are in my shop, this is my home.”
- “Only friends come into my home. It is a great honour for me !”
- “So, my friend, what do you drink ?”
- “May I give you my bussiness card ?”
Als je daarop ingaat zijn je rapen binnen twee uur nog niet gaar.

Geen geld ? Geen probleem. Banken om de tien meter en overal ‘Mister Crashen’. Met reclame. Ik dacht eerst dat je hier eten uit de muur kon halen:

Fouad’s ogen begonnen te blinken toen hij een order voor 15 liter parfum aan me dacht te slijten. Helaas, ik was mijn portefeuille toch wel in het hotel vergeten zeker!
Om niet helemaal zijn gezicht te laten verliezen heb ik dan toch maar met wat kleingeld een flesje Real Black Musk van 25 milliliter gekocht. “Very nice effect with the girls, sir !” Terug in het hotel meteen in de wc gekieperd want het stonk uren in de wind. Real Black Camelfart, ja!

Honderden keer hebben ze me gevraagd waar ik vandaan kwam om zo een verkoopspraatje te kunnen starten. Vreselijk irritant. Na een tijdje had ik het gevonden: “You want to know where I come from ? Okey. That’s 10 Dollar !” Hilariteit, die Belgen zijn nog zo zot niet. Meteen was het ijs gebroken en kon ik een ‘gewoon’ praatje met ze slaan. Hoe het komt dat ik nergens vrouwen zie werken in Sharm ? Zelfs de kamers worden gedaan door mannen. In geen velden heb ik er ‘inlandse’ vrouwen kunnen bespeuren. Ze zijn onzichtbaar. “It’s our religion, sir.” En de politiek ? Hosni Moebarak staat iedere dag op alle voorpagina’s van de kranten en komt steevast in het avondnieuws op tv. Hij moet blijkbaar zéér geliefd zijn? Zwijgen als een oester. Doodsbang voor de alomtegenwoordige politiemannen die je op alle hoeken van de straten ziet. “It’s for your safety, sir.” Zodra je een kleine teen buiten Sharm wil zetten is het eerste waar je op botst: controleposten. Gewone Egyptenaren komen er niet in, tenzij ze kunnen bewijzen dat ze werken in de ‘compound’. Money rules.
We stoppen ons geld erin en het gaat er weer uit naar de aandeelhouders in Europa en de States. Hilton, Marriot, Mövenpick, Novotel, ga zo maar door… De plaatselijke bevolking ? Nougabollen.

Enfin, na een dag had ik het wel bekeken. Ik heb toen alle morele bezwaren over de fakeness overboord gegooid en ben begonnen aan waarvoor ik gekomen was: de decadente stinkend rijke westerse ongelovige christenhond uithangen en vooral: duiken !

Als ik reis, reis ik nooit zonder mijn teddybeer.
Jaren geleden geadopteerd op een Berlijnse rommelmarkt is hij sindsdien iedere nacht in mijn bed blijven slapen. Tenminste, zolang er niemand anders in lag, maar over mijn ontrouw heeft hij nooit geklaagd. Tot gisteren. Gregory, (dat is zijn naam) zag het waarschijnlijk niet meer zitten met mij want hij is in Sharm El Sheikh gebleven. Nu is Gregory altijd al een stille beer geweest maar hij had toch i-e-t-s kunnen doen. Bijvoorbeeld door op het laatste moment van tussen de lakens vallen toen ik de kamer nog eens inspecteerde om te zien of ik niets vergeten was. Niet dus, de Steiffkop.

De meiden van de Neckermann winkel wisten eerst niet waar ze hadden toen ik ze met een bedrukt maar uitgestreken gezicht vroeg of het mogenlijk was om mijn teddybeer uit Egypte te laten repatriëren.
“Ha, méént U dat ? Ik dacht eerst dat het een grap was. Hihi…”
Belletje naar het hoofdkantoor.
“Ze zullen een mail naar het hotel sturen. Als ze hem vinden sturen ze hem op maar we kunnen U niets beloven.” Ik hoop dat het lukt.
Snif, snif…

Wat is het hier k-k-koud zeg !
Nu was het in Sharm alle dagen 30 graden en meer maar deze temperaturen hier zijn niet normaal.
Ik loop thuis rond met een dikke trui, de verwarming ‘vollen bak’ en zit nog te bibberen.

Ik had zo een raar gevoel toen ik deze avond in Zaventem de trein naar Gent nam:
“Het nu al half negen en nog niet donker, mmm, eigenaardig…”
Had de hele tijd niets in de gaten tot ik naar het nieuws wou kijken.
Een halfuur zoet geweest met al mijn klokken op zomeruur te zetten.

Verder de blogjes + reacties nagelezen (de hele vakantie geen pc aangeraakt, de eerste dagen wel ferm afkickverschijnselen gehad).
Uit alles kan ik aflijden dat ik maar beter het Groen Boekje der Nederlandse Taal moet aanschaffen…of een spellingcontroleprogramma…
Héhé…

Alive and kicking.
Het was s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d !
Reisverslag (in geuren en kleuren) komt eraan vanaf dinsdag.
Nu eerst een uurtje of twee in bad, het zout van de Rode Zee
en het zand van de Sinaï-woestijn afweken.
Tot later.

Ja liefste lezertjes, mijn weblog is nog maar een dikke drie weken open maar gaat dit weekend alweer dicht.
Alvorens me masaal onder huil, smeek- en dreigmails te bedelven: geen paniek !
Ik ben er gewoon een weekje uit. Vakantie.
Oef ! Eindelijk, ik ben er hard aan toe.
Ik merk van mezelf dat ik voor het minste prul ontzettend kregelig kan worden.
Als ik eens uitga, lig ik na drie pinten op apegapen.
Gisteren zat ik op de trein nog te foeteren op mijn mp3-speler.
“Ik hoor niets ! Dat ding is nu al kapot !” Foeter, foeter.
Tot ik merkte dat ik de ‘oortjes’ niet in had.
Ja, dan weet je het wel.
Compleet ‘de bol af’.

Morgen rap de Fnac onveilig maken. Na rijp overleg en met de tips van Cecil en Smintjes:
het zal de P72 worden. Ik hoop dat ze op voorraad liggen.
Boekje uitzoeken voor onderweg: iets luchtigs. ‘The Teeth of the Tiger’ van Tom Clancy mischien ?
Daarna niets meer. Muziekje. Mijn ‘Liaisons’ uitlezen en maffen. Mmm…

Ergens heb ik er de pest in. Het begint net lekker te lopen.
Ondertussen heb ik gevonden hoe ik foto’s op mijn blog kan pleuren, links maken, spelen met de html-code, template aanpassen enzovoort. Al ontzettend veel lol ermee gehad. Enfin…

Ding !
Ik denk nu ineens aan iets.
Er is naar het schijnt internet access in het hotel…
Aïe-aïe !
U hoort nog van me.

Dring. Telefoon.
“En? Hebt ge Uw valiezen al gemaakt ?”

Zucht. Dat is ook altijd het allerlaatste van mijn zorgen.
“Een tandenborstel en mijn zwembroek en voor de rest zie ik wel.”

“Ja, ik zie het al. Ik kom zondagmiddag eens langs, ok ?”

Zucht. Moeders.
Ik ga vertrekken met 20 kilo teveel, ik voel het al…

Deze nacht, na de grote muggenveldslag, van de nood een deugd gemaakt (slapen zat er niet meer in)
en wat zitten KaZaa-en naar liedjes waar ik al jaren naar op zoek ben.
Sinds vanmorgen staat nu al de hele tijd op repeat:

Oh, Babe, What Would You Say?

“As I have hoped for half a chance
To even ask if I could dance with you…You oo
Would you greet me or politely turn away?
Would there suddenly be sunshine on a cold and rainy day?
Oh, Babe,
What would you say?
For there are you sweet lollipops
Here am I with such a lot to say, Hey Hey
Just to walk with you along the Milky Way
To caress you through the night time
Bring you flowers everyday
Oh Babe,
What would you say?
Just so, Baby I know
I know I could be so in love with you
And I know that I could make you love me to
And if I could only hear you say you do oo oo oo oo
But anyway,
What would you say?

Just so, Baby I know
I know I could be so in love with you
And I know that I could make you love me to
And if I could only hear you say you do oo oo oo oo
But anyway,
What would you say?”

Hurricane Smith
(E. S. Smith)

Een héérlijke ‘mellow love song’ op een mooie lentedag, het begint goed !
Die smekende sax op het einde.
Mmm, oh, oh…oo oo oo oo oo

Nu nog ‘I am feeling good’ van Nina door de boxen laten schallen ! Maar waar ligt die ook alweer ?

Deze nacht een halfuur op leven en dood met een onzichtbare mug gevochten.
Zùlke gaten in de muren.
Nota aan mezelf = Sofort vandaag: elektrische ‘muggenzifter’ halen. Prijs = geen belang.
Leve de lente.

Wààt ?
Vorige week zaten we hier nog te snotteren, te beven en te bibberen bij temperaturen rond de nul graden.
Volgens het KMI kunnen we echter deze week nog temperaturen halen tot 20 graden.
Verdorie, ik was beter thuisgebleven ! Straks zit ik volgende week in Sharm-el-Sheik onder de gietende regen. Wedden ?
Grrr, ik die altijd zo een soort geluk heb…

Verder: Kristof is met een mooie weblog begonnen:
Chips & Cookies, een superstrak vormgegeven site om al je vingers aan af te likken. Vermits hij het me zo mooi gevraagd heeft zet ik hier en hiernaast een linkje: allen daarheen !

Huysch-Warming-Partij mededeling: reeds een 12-tal mensen hebben me laten te weten dat ze komen op de weblog en vriendenmeeting op 17 april. Doors at 18 uur tot de drank op is.
Ik ga moeten entrée vragen want zoveel plaats is er niet bij me thuis.
Klik dus als de bliksem op mijn mail-link hieronder (nonkel Huug) en réserveer tijdig Uw plaatsen, ja ?

Brr. Als je de de hele zondagnamiddag in bed blijft liggen om te bekomen van de uitspattingen van de nacht ervoor, dan is het weekend toch maar erg kort.
Ik ben in ieder geval alweer helemaal up-to-date.
‘Introuble’ was een leuke fuif, toffe muziek en tof volk, jammer dat de vestiaire niet bewaakt is.
Blitser en hipper kan je als B & B niet voor de dag komen, maar je moet wel een héél plat kontje hebben om in die broek te kunnen…
Die ‘Tijuana-bar’ is een rare tent zeg, wat een louche tiepes lopen daar rond, het lijkt wel een decor voor een slechte James Bond film.
De ‘Zodiac’ is nog steeds dé plaats om uit te bollen, met Alex aan de bar een stuk uit de nacht geouwehoerd: ‘like good ol times’.
Terug te voet naar huis via de Overpoort. Verbazingwekkend veel volk nog om halfzeven ‘s morgens.
Verder weet ik niet meer hoe ik thuisgeraakt ben.
Ik heb blijkbaar een goede engelbewaarder.
(Sorry, dat ik zowat bij iedereen een invitatie voor mijn fuif heb rondgepost, ik zal het niet meer doen…)

Ah, ja , nu weet ik het weer.
Vannacht Hulla en Atari tegen het hippe lijf gelopen.
Ik had het onzalige idee om eens een irl meeting te ‘doen’ met alle bloggers.
Bij deze.
Iemand een datum-plaats-tijd ?
Alle suggesties zijn welkom !
Het kan altijd bij mij dan kunnen jullie de resultaten van mijn schilderwerk komen bewonderen.
Ik had gedacht zoiets: midden april.
Of op 1 mei, kunnnen we nadien naar de stoet gaan kijken ?

Net wakker.
Waar ben ik ?
Aha, thuis.
Zeker ?
Mmm.
Effkes kijken

Ons moe, ons ma, mams, mama
Altijd weer moet ik haar, soms tegen mijn goesting, gelijk geven.
Altijd wilde plannen, die ik niet en dan soms ook wel heb uitgevoerd.
Als een huilende hond kom ik terug als het (alweer) eens niet gelukt is.
Altijd staat ze daar om me te troosten.
“Ewel, domme kloot ! Nog niet geleerd ?”
“Ja mam, nu wel, het is de laatste keer, beloofd !”
Een paar tijden nadien was ik mijn belofte natuurlijk al lang vergeten.
Om krek daarna alweer aan haar deur te staan.

Zouden de bommenleggers naar hun ma hebben geluisterd alvorens zo een stommiteit te begaan ?
Volgens mij niet.

Alle moeders aan de macht !

Zat de bekende vijand, het Baskische ETA, achter de serie aanslagen op Madrileense treinstations? Had het islamistische terreurnetwerk Al-Qaeda de hand in de slachting? Een vreselijke gedachte, maar ik hoop dat het de ETA was.
Als uit het onderzoek mocht blijken dat niet de ETA, maar moslimfundamentalisten verantwoordelijk zijn voor de bommen, dan staat de Europa voor een uitdaging waarop ze niet is voorbereid, kon je in de kranten lezen.
Als we hier echter een soortgelijke strijd tegen terreur gaan krijgen die de Amerikaanse president Bush ontketende na 11 september 2001 dan hou ik mijn hart vast en zitten we dik in de pattaten.

De hele strategie van waarschuwingen voor aanslagen, angst zaaien en het volk in permanente staat van paraatheid houden, reisbeperkingen, verhoogde paspoortcontroles, voor de minste verdachte handelingen opgepakt worden…

En ondertussen gaat extreemrechts er slapend op vooruit. Want het is toch allemaal de schuld van de Arabieren, nietwaar ? Bloednijdig word ik ervan. Want een ding is me duidelijk: zo een aanslag is een aanslag die we allemaal direct of indirect gaan moeten bekopen met een beknotting van onze vrijheden. Daarom (ook) wens ik de daders, wie ze ook zijn, dat ze rotten in de hel.

De dienst waar ik werk is 24/24 bemand.
Ik heb niet echt een eigen desk maar neem de boel over van een collega die er al 8 uur heeft gezeten.
Daarvoor was ook een shift, enzovoort.
Bezuinigingen alom, ook hier in het Geldfabriekje. Dat wil zeggen dat er één keer per dag iemand komt om de bureaus te poetsen, roef-roef, snel-snel, en dat is het zo een beetje.
Ooit heeft er iemand een literfles aceton gekocht omdat hij dacht dat je daarmee het best de toetsenborden kon reinigen.
Bij de aanvang van mijn shift ben ik dan ook altijd een minuut of vijf bezig om met water en zeep de vuiligheid van mijn voorganger op te kuisen. Vermits het hier allemaal ‘male chauvinist pigs’ zijn kreeg ik algauw de bijnaam: ‘Monsieur Propre’.
“Hij is wéér bezig zen, is het proper genoeg ? Harder frotten!”
Grmbl…
Welnu de heren collega’s hebben allemaal deze link in hun mailbox ontvangen.

Héhé, die fles aceton die al maanden in de dossierkast lag te verstoffen gaat ineens lekker rond.

Ik vroeg me eergisteren af, wat is er toch met die ’11′ ?
11 maart: de Boedha bombings door de Taliban in Afghanistan.
11 september: de Twin Towers, NY
11 maart: aanslag in Madrid
Complottheorieën zijn er overal maar deze site slaat ècht alles !

Deze nacht waren mijn collega’s me aan het opjutten over mijn geplande
vakantietrip naar Egypte.
“Je bent niet goed wijs om daar nu naar toe te reizen met al die aanslagen !”
Ik dacht eerst dat ze een grapje maakten. Wat heeft dat er nu mee te maken ?

“Jawel, het is geen toeval. Het zijn die mannen van Al-Qauda die erachter zitten.
Op 11 maart 2001 hebben ze de Boedha’s opgeblazen.
Op 11 september de torens in New-York.
Gisteren was de aanslag in Spanje van hun hand, zeker weten !”
Taart op de kers: ” Dit jaar is er nog een vliegtuig de Rode Zee ingevlogen.
Wat de ware oorzaak is van die ramp weten ze nog altijd niet !”

Kijk, daar krijg ik het van.
Als je bang bent voor al de smeerlapperij die je kan overkomen van zodra je een voet buiten
de deur zet dan kan je beter maar meteen je hoofd in de oven leggen.
Uit schrik thuisblijven of ergens anders naar toe gaan ?
Naar de foor, bijvoorbeeld. En dan valt er een molen op mijn bol.

Dan kan ik evengoed op reis gaan naar Ispahaan.

Deze morgen gekeken naar de herhalingen van het nieuws op tv1.
Het ging onder meer over de beslissing van Warner Music om Joost Zweegers te dumpen.

Erg jammer, maar ik moest zo vreselijk hard lachen toen ik Frank Focketyn herkende in
de videoclip van Novastar die ze erbij lieten zien.
Bij de muziek van ‘Never Back Down’ uit ‘Another Lonely Soul’ zie je een zielig mannetje
die een warenhuis binnnenloopt waar Joost aan de ingang aan het ‘busken’ is.
Het mannetje (gespeeld door Focketyn), die ik meteen met Guido Pallemans uit Het Eiland
associeerde, krijgt onderweg van iemand een ‘toek’ op zijn hoofd en op de duur mot en slaag
van Jan en Alleman.
Het zal vast niet de bedoeling geweest zijn van het verhaaltje dat men ons in de clip wil vertellen,
maar ik lag in de kreukels.
Die Zweegers toch: altijd goed voor een lach en een traan.
Geweldige goede plaat trouwens, je moet hem wel een paar keer beluisteren
om ‘erin’ te komen.
Gaat zeker mee op vakantie volgende week.

Ik kon niet langer wachten op de lente.
Ik sleep me nu al weken door de dagen en de nachten.
Ik krijg weliswaar recuperatiedagen voor mijn nachturen, maar na een tijd hakt het er ferm in.
Als ik ga slapen is het voor minstens 10 uur en als ik opsta voel ik me nog steeds geradbraakt .
Vorige week linea recta na het werk het eerste beste reisbureau op weg naar huis binnengestapt.
Op 20 minuutjes was alles in kannen en kruiken. Ik had maar drie woorden nodig: zon, zee en … zon !
Vandaag lagen mijn vliegtickets in de brievenbus, lang geleden dat ik nog eens een vreugdedansje
gedaan heb.
Vanaf 21 maart: een weekje Sharm-El-Sheik, lekker niets doen.
Alhoewel, niets, ik heb me ingeschreven voor een duikcursus van vier dagen.
Vertrek op zondagavond en de volgende zondag met de eerste vlucht terug.
Eigenlijk ben ik daar dus maar zes volle dagen.
Een voordeel is dat ik niet om vier ‘s morgens zal moeten opstaan om tijdig in Zaventem te geraken.
Kan ik de zondagmiddag voor het vertrek nog eerst naar de halfvastenfoor gaan wennen in de ‘vliegtuigjes’.

Nu zit ik al een tijdje te piekeren om hier foto’s op mijn blog plaatsen.
“Voor zoiets gaat ge toch geen kosten maken, hé zotteke !” (Ons ma)
Maar nu ik op reis ga, heb ik een argument méér. (Héhé)
Alleen, welke camera zou ik kopen en zou ik die wel tax-free kopen, want hoe zit het dan met de garantie ?
En wat als ik dat daar kwijtspeel en onder water gaat dat toch niet gaan en ik heb daar geen pc en zovoort…
Jongens, ik ben nog niet goed en wel vertrokken en het is hier al ‘vollen bak’ stressen.

Misschien blijf ik maar beter thuis

Toen ik er nog woonde was het om de drie weken bingo !
Fiets weg.
Verschwunden.
Er worden in Amsterdam op een maand tijd meer fietsen gestolen dan dat de Duitsers deden tijdens de hele oorlog.
Maar zeg dat vooral niet te luid want dan zijn ze daar ineens een heel stuk minder tolerant.
In ieder geval hebben ze daar nu wel iets op gevonden.

Ik volg Tomas, Els en Luna op hun fabelachtig avontuur sinds hun oversteek van de Atlantische Oceaan.
Als er een site is die me de laatste twee jaar heeft doen lachen en huilen, (mwja, een klein beetje een dikke keel zo af en toe…) dan is het wel op Land In Zicht
Als je echt alles wil lezen van het begin tot nu dan ben je zoet voor een paar uren, wat zeg ik , dagenlang leespret.
Ik print iedere week een overzichtje voor mijn moeder. Nu ligt er een pak papier onder haar nachtkastje: wel drie telefoonboeken dik.

Ze zijn nu klaar voor de tweede helft van de reis maar hebben voor het ogenblik wel wat pech met stormwinden daar Down Under. Razend spannend.
Zelfs als je niets van zeilen kent is het verhaal héél leuk.
Niet in het minst omdat Thomas enorm met zijn eigen, soms hachelijke, situatie kan lachen.
En met de ‘woordjes’ die hij met Els heeft.
Twee jaar op elkaars lip op zo een kleine boot leven, en nog eens de wereld rondvaren,
je moet het maar doen.

Voor mijn part mogen ze nog lang onderweg zijn, goede vaart !

Je hebt het als jonge twintiger aan je ouders verteld.
(…)
“Ik vond het spannend iets te doen wat niet mocht, maar verder kon het me geen ene reet schelen of ze het ermee eens waren of niet. Toen later iedereen de homosexuelen ging doodknuffelen, had het helemaal geen zin meer om homosexueel te zijn. Dan kom je er ook langzaam achter dat je het misschien niet bent.”
(…)
“In de definitie van homosexualiteit zat een soort maatschappelijke onaangepastheid en religieus protest, een heidens element, en dat is er nu totaal uit weggeslagen.
Sindsdien interesseert het me niet meer er nog wat over te zeggen.
Al heeft het nu misschien wél weer zin, in verband met de nieuwe preutsheid en hypocrisie: al die pedofilieschandalen hebben de definitie van homosexualiteit niet onaangeroerd gelaten.”

In Humo 11/3314

Kater, kater..

Pfft,
ik ben het beu, die regen , die koude, zelfs met mijn verwarming vollen bak heb ik nog koude voeten.
Ik slaap 10 uur en als ik opsta ben ik nog moe…
Gisteren een last minuutje gepakt bij Neckermann.
Nog twee weken en dan lig ik in de zon van Sharm El Nogwa.
Heb er vandeneestekeer een duikcursus bijgenomen.
PADI Open Water.
Ben nu al in mijn bad aan het oefenen.
Die oren ‘clearen’ … niet zo simpel.

Nog nieks met de Lotto gewonnen, ik zal dus maar boterhammen met konfituur eten vanaf de 15 e…

De laatste nieuwe cd van Joost Zweegers is echt wel de max !
Listen to this !

Op zoek naar de tekst over de belofte van huwelijkstrouw voor op mijn vorige post ben ik ondermeer over dit en deze shit gevallen.
Woest kan ik ervan worden.
Eén troost.
Ik zou nog steeds in de hemel kunnen terechtkomen.
Alsof ik dat zou willen met al die schijnheiligen daarboven.

Morgen is het de trouw van de zoon van mijn oom, hij is 40 jaar. Zijn eerste trouw.
Iedereen in de familie had nooit gedacht dat het nog van zou komen. Morgen is het zover.
Jongens, wat een soap is dat al geweest tot hiertoe.
Mijn moeder heeft twee broers en twee zusters.
De broers bleven in Gent wonen.
De ene zuster woont ergens in ‘Bachten de Kuppe’ aan de kust, de andere zus in het centrum van Antwerpen.
Tussen die twee is het oorlog.

De reden: de vorige trouwpartij, enkele jaren geleden van een Antwerpse nicht van me.
Toen moest daar iedereen in ‘Het Lank’ geacht zijn te verschijnen iets waar de Gentenaars feestelijk hun gat aan veegden. Tenslotte was het haar tweede trouw, wat dachten die van Aaantwèrpe wel ?
Tot afgrijzen van zowel ‘La Mariée’ en een West-Vlaamse nicht liepen die daar alletwee met krek hetzelfde avondkleed aan. De horror, de gène, de scènes in de gangen. In Gent liggen we nog na te hikken.

De seuten uit West-Vlaanderen zijn deze keer niet uitgenodigd op de kerkdienst.
“Wa peijzdje zieder wel, da wieder justemoa veur die receptie van diejn troewerie zoverre goan rie-en ? Dobie, wieder zin nie wel genoeg vo noa de Messe te komm’ dus komm’ w’ieder algelik nie ! “.
Ik ook niet, en eigenlijk vind ik het wel jammer want ik had graag eens willen snotteren bij de woorden van De Sluiting Van Het Huwelijksverbond. Hollywood life !
Soit.
De dikke nekken uit Antwerpen vinden die receptie maar te min.
Niets beter dan een trouwfeest geven om een dikke familievete op te starten.
De Gentenaars gaan, zoals altijd, voor ambiance moeten zorgen.
Waar ligt mijn plastron van de vorige keer nu ook alweer ?

Ik ben de laatste die aangenomen is in de ploeg.
Ik ben: ‘De Nieuwe’. Een vol jaar al ondertussen, maar dat speelt geen rol.
“Als je niets omhanden hebt, neem dan maar de telefoon op”.
De heren: ‘anciens’ hebben wel andere Belangrijke Zaken aan hun hoofd.
Zoals het halen van een nieuwe Snood of Alienabduction-topscore.

Gerinkel op de alarmlijn.
“Control Room, Geldfabriekje, met Huug, Goeiemiddag, Bonjour…”
“Ha, goedemiddag mijnheer. Zou ik met Claude kunnen spreken ?”
“Claude ? Die is een uur geleden vertrokken mevrouw. Kan ik U misschien helpen ?”
” Vertrokken ? Een uur geleden ? … Neen, dank U”.
Klik.

De collega’s draaien zich als één man om.
“Was dat zijn vrouw ?”
“Geen idee, het was een vrouw. Ze heeft zich niet voorgesteld aan de telefoon.”
Je kon ineens de pc’s horen zoemen.
Geamuseerde blikken gaan heen en weer.
Als op commando draaien ze zich tegelijk terug naar de monitoren.

Gniffelend.