Hugues

Er staat sinds een dag of twee een rare verkeersbordenbonanza-combinatie aan de Opgeëistenlaan ter hoogte van de Gaardeniersbrug.

Zo maar eventjes minstens 3 regeltjes uit het verkeersreglement moet je daar onder de knie hebben:

1) het verkeersbord B1 (die driehoek met een wit veld met rode randen, dus) : “VOORRANG GEVEN EN INDIEN NODIG STOPPEN”, hier moet je aan alle bestuurders die van links of rechts komen, voorrang geven.
2) de haaietanden hebben de volgende betekenis: “de bestuurders moeten voorrang verlenen aan bestuurders op de kruisende weg”.
Let vooral op het woordje “bestuurders”; voetgangers zijn geen bestuurders en dus gelden de haaientanden niet voor hen.
3) het bord: “einde voetpad/fietspad”, spreekt voor zichzelf.

Aberjetzt! Hab ich een probleem. Als je van de Gaardeniersbrug komt gevlogen moet je stoppen en voorrang verlenen.
Echter niet als er niemand is die je gaat kruisen dan mag je lekker doorrijden volgens bord B1 “indien nodig”.
Maarrr! Er staat een bord einde fietspad, dus ik moet van mijn fiets afstappen! Als voetganger val ik echter niet onder de voorrangsregels voor bestuurders en mag ik lekker doorstappen want voor alle verkeer komend van links heb ik voorrang van rechts.
Echterrr! Op het bord: “einde fietpad” staat ook: “einde voetpad” en màg ik zelf als voetganger geen stap verder zetten!
20 meter verder staat terug een bord: “begin voetpad/fietspad” en mag ik daar opnieuw te voet of met de fiets verder mijn weg afleggen.

Om helemaal in orde te zijn zou er dus bij het oprijden van de Gaardeniersbrug een bord: “doodlopende weg” moeten staan want je kan er geen kanten meer weg, tenzij terug of als je kan vliegen. Maar dan moet je wel een vliegbrevet hebben!

Geachte,
Ik werd gisteren en vandaag gebeld door een marketingbureau (hun nummer: 016 742495 en 0800 57101) dat naar eigen zeggen in opdracht van BNP Paribas Fortis een tevredenheidenquête wil afnemen bij haar klanten. De telefoonnummers van de klanten werden aan het marketingbureau geleverd door de bank.

Ik kan u alvast vertellen dat ik zéér ontevreden en ontstemd ben over deze gang van zaken. Ik heb destijds toen ik klant werd bij BNP Paribas Fortis mijn telefoonnummer in volst vertrouwen meegedeeld met de bedoeling om me te kunnen bereiken indien er verdachte transacties zouden gebeuren op mijn rekeningen en om me te kunnen verwittigen voor (ander) onheil en voor niets anders. Zeker niet voor marketing, reclame- of promotiedoeleinden want anders ben ik wel de hele dag zoet met al die telefoontjes te behandelen.

Ik zou u dan met aandrang willen vragen om me in de toekomst niet meer lastig te vallen met dergelijke oproepen en wat voorzichtiger om te springen met de telefoonnummers van uw klanten. Het feit dat u mijn persoonlijke gegevens doorgeeft aan derden stuit me erg tegen de borst. Ik vind deze praktijken dan ook zeer laakbaar.

Met gegriefde groeten,
Hugues ..

Ik moest vandaag naar het administratief centrum in Gent aan de Zuid voor een nieuwe e-ID kaart. De oude kaart is nog geen 5 jaar oud, helemaal niets versleten en de foto is ook nog goed, maar allez, als ze het geld maar uit onze zakken kunnen kloppen: 20 vurte euro voor de kaart en nog eens 8 euro voor pasfoto’s: wat een geldklopperij is die onzin – dat is dus meer als 1000 -DUUZT!- Bfr. voor een stom identiteitskaart hé! Met tal van mogelijkheden die 90% van de mensen nog nooit gebruikt hebben, niet nodig hebben, niet om gevraagd hebben. Het geflapdrol van marketeers alweer.
En tijdverlies: ik heb daar een uur moeten wachten + krijsende baby’s en jengelende kinderen + een ticketsysteem die op geen kl*ten werkt (de nummers volgen elkaar niet op, dus een persoon die na je komt kan evengoed eerst aan de beurt komen) + een kerel achter het loket met een t-shirt aan met JAMES DEAN erop met foto.
James Dean? Is dat niet die gast die zich heeft doodgereden in zijn Porsche? Ook een schoon voorbeeld achter het loket, huh. <– Ok, dat laatste is om te lachen, maar al de rest = grmbl…

Het is een beetje alsof iedereen in een duikboot waar de zuurstof dreigt op te raken één minuut zijn/haar adem zou inhouden “uit respect voor de duikboot”.

De duikboot-minuut.

Zaterdagavond wordt op talrijke plaatsen in de wereld “Earth Hour” gehouden, waarbij gedurende één uur de lichten worden gedoofd als symbolische strijd tegen de klimaatopwarming. “Het is niet zozeer de hoeveelheid energie die tijdens dat ene uur wordt bespaard die telt. De bedoeling is te tonen wat kan als iedereen samenwerkt”, aldus één van de organisatoren.

Ah.

Zo dus. Een beetje zoals klikken op “I Like” op Facebook om symbolisch een goede zaak zogezegd vooruit te helpen en je daardoor ontzettend goed in je vel te voelen. “Earth Hour” is dus niets anders als een uur lang stijlvol de hypocriet kunnen uithangen en je geweten te verschonen.

En wat kan er dan? Wil me nu eens iemand zeggen wat “de wereld” nu méér kan nadat “de wereld” voor de zovéélste keer een totaal overbodig, overroepen en totaal geen zoden aan de dijk zettende, symbolische actie heeft ondernomen?

We zijn allemaal zo uniek!

Of tenminste, dat is wat we onszelf wijsmaken. Als een mensch alle dagen naar en van het werk op de trein zit dan weet je na een tijd wel beter. Deze morgen bijvoorbeeld ben ik (zoals iedere dag trouwens) alweer een heleboel unieke klonen tegen het lijf gelopen. Soms zijn de gelijkenissen in kledij zo treffend dat ik me afvraag of ik droom en dezelfde persoon niet nèt eerder heb gezien. Ik heb dan altijd zin om aan die persoon te vragen: “Er loopt hier een dubbel van u rond, heeft u uw eigen levende spiegelbeeld al gezien?”

Ik heb het hier wel over de (meeste) mannelijke exemplaren van onze soort. Ik heb niet zo heel véél vriendinnen maar ik weet van elk van hen, en dus bij uitbreiding alle vrouwen (veralgemenen is leuk!), dat ze de allernieuwste modewinkels in de stad op kilometers afstand kunnen ruiken! Het is een absolute must om er zo snel mogelijk geweest te zijn, en er zo snel mogelijk iets aan de haak te slaan! Kortom, een op en top vrouwelijke fashionista ploegt zich door alle obligate stadsblaadjes, rent vervolgens op haar hakken door het doolhof van straatjes, om als eerste bij openingstijd binnen te stormen! Vervolgens gaat het überhaupt nog sneller: in wild verlangen én met zware dosis kooplust bereikt ze een haast orgiastisch hoogtepunt bij aankoop van hét ultieme kleedje.

Waar ik versteld van sta, is de intense activiteit van het shoppen. Ik begrijp dat al die prikkels van een middag shoppen iemand doodmoe kunnen maken. Ik ben eerder iemand die houdt van efficiënt shoppen. Ik gruwel van die -altijd veel te kleine- pashokjes. Waarom moet je kleren eigenlijk passen? Kunnen ze niet gewoon je maten scannen bij het binnenkomen van de winkel, waarna je dan simpelweg een heleboel kleren kan kiezen die al op voorhand geselecteerd zijn volgens je maten? Nu heb ik geen probleem met shoppen, meestal neemt dit zo’n kwartier van mijn tijd in beslag. Simpel: de eerste winkel waar ik een broek of hemd zie die me aanstaat: aanpassen, afrekenen en klaar. Een goede voorbereiding, weten wat je wil kopen en waar, en op welk moment is dan ook méér dan het halve werk.

Maar wat heb ik nu onlangs ontdekt? Een tip voor meisjes/vrouwen die er net zo over denken, superheet van de naald: leve de webwinkel van Mona Mode – dé specialist in exclusieve damesmode! Elegante dameskleding van eersteklas kwaliteit en met perfecte pasvormen. Laat ons zeggen dat ze gouden zaken met me zouden kunnen doen (moest ik ooit van geslacht veranderen, ha…!)

Als buitensmijter: “The only thing worse than the moron who waits until December 24 to do all her Christmas shopping is the smug bitch who has all her shopping done by July. That’s not misogynist: It’s always women who shop this far in advance.” Euh, maar dit terzijde…

Mona Mode

Op dinsdag 5 april 2005 stond op DS-Online het volgende te lezen:

Hoax of niet, in tijden als deze mogen we zeker nog een keertje stilstaan bij de vrouwelijke paus uit de 9de eeuw. Toen zou een vrouw er in geslaagd zijn om (als man verkleed) het hoogste kerkelijke ambt te bekleden. Paus Joanna zou twee jaar (853-855) de katholieke touwtjes in handen hebben gehad. Het bedrog kwam pas uit toen Joanna tijdens een processie het leven schonk aan een zoon.
In de officiële versie van de pausencatalogus van het Vaticaan is alvast geen spoor van Joanna te bekennen. Voor het bestaan van Joanna pleit dan weer het feit dat haar gezicht in de 14e eeuw gebeeldhouwd werd bij de pauselijke bustes in de kathedraal van Sienna. Twee eeuwen later werd Joanna echter vervangen door een buste van een mannelijk gezicht.
Middeleeuwse geschriften hebben het ook over een stoel die na het schandaal zou zijn ingevoerd. De stoel had een gat in het midden van de zitting. Elke kandidaat-paus moest op de stoel plaatsnemen waarna een geestelijke onder de stoel voelde. Als die nadien de woorden Testiculos habet et bene pendentes uitspraak, was de kandidaat geschikt voor het pausschap.
Heel interessant is een artikel bij Britannica dat de evolutie van de vermeldingen over paus Joanna netjes op een rijtje zet. Ook de Engelse en Nederlandse Wikipedia hebben een bijdrage over de vrouwelijke paus.
Het verhaal van de vrouwelijke paus werd in 1972 verfilmd en verscheen later ook in boekvorm.

*
*   *

Enfin, een hele tijd later zag ik de bewuste film op de treurbuis en op 10 maart 2010 schreef ik op mijn blog het volgende:

Eh, quisnam, quidnam? Wel, in verband met de film over die vrouwelijke paus: “Testiculos habet et bene pendentes” is een Latijnse zin die vertaald kan worden als “Hij heeft testikels en ze hangen goed”. Deze traditie zou zijn begonnen in de 9e eeuw, na pausin Johanna.

The Myth: In the middle ages, there was a “Pope Joan,” a woman who hid her gender and rose through the ranks of the Church, became a cardinal and was elected pope. No one knew she was a woman until, during a papal procession through the streets of Rome, she went into labor and gave birth to a child. She and the baby were killed on the spot by the mob, enraged at her imposture.

Om de testikels te controleren zou gebruik worden gemaakt van een hoefijzervormige stoel. Degene die gecontroleerd wordt zit hierop waarna één of meer andere geestelijken de controle uitvoeren.

The Roman Church, according to legend, stipulated that anyone elected Pope should prove that his genitalia were intact. To this end a special chair was fashioned that had a horseshoe-shaped seat. The Pope to be would sit on the seat and the cardinals would pass by, checking the papal procession and proclaiming: ‘testiculos habet et bene pendentes’. A loose translation being: ‘testicles he has and well-hung ones’.

The Myth: All Popes when elected must sit on the Sedes Stercoraria, a chair with a hole in the centre of the seat, without underwear on, in order to have their genitals touched, to prove that they are a man. This arose after Pope Joan ruled to make sure that the same mistake would not occur again.
(…) If it was indeed used, it was to check for masculinity not in the context of gender — but in the context of ‘intactness.

Of zoals ze het hier stellen: De traditie valt misschien ook te herleiden naar de bijbel, in Leviticus 21:16-20 staat:

God zei Mozes: ‘Vertel Aäron: “Als een van je nakomelingen een gebrek heeft, mag die geen voedsel aanbieden aan zijn God. Dat geldt voor alle volgende generaties. Niemand met een gebrek mag als priester aantreden: (…) niemand met verpletterde zaadballen.’

Ik ben niet zo erg conservatief maar sommige eeuwenoude gebruiken zouden ze toch in ere moeten herstellen, niet?

Weet u nog van die Berliner Kantinen die ik bezocht heb bij mijn laatste bezoek in Berlijn?

Nou, die in de Humboldt-Universität was de leukste. Niet alleen de kantine maar ook, vooral: de ingang. Een machtig, mooie, indrukwekkende ingang, een statige, wereldberoemde universiteit waardig.
Met ter hoogte van het bordes van het indrukwekkende marmeren trappenhuis een citaat van ‘Der Karl’ (moet je weten, de Humboldt zat jarenlang in Oost-Berlijn), vandaar, ondermeer.. lang verhaal,
lees maar na: >— link.

Die Philosophen haben die Welt nur verschieden interpretiert, es kommt aber darauf an, sie zu verändern.

Hmm, ja leuk. De bedenkingen erbij die ik toen had hou ik voor me.

*
*   *

Wat ik toen echter niet begreep was dat er op iedere traptrede een waarschuwing stond:

Ik snapte het niet. Waren die Ossies dan zo bang dat er iemand bij het lezen van het citaat van Marx in katzwijm zou vallen en zijn been of erger zou breken? Verzekeringen? in Ossie-DDR?
Ik kwam niet bij van het lachen.

Enfin, terug in het hotel, op tinternet opgezocht: blijkt dat het om kunst gaat.

Genau in dieser Irritation und in der Frage nach der Gefahr, auf die hier aufmerksam gemacht wird, verbirgt sich erst die Gefahr des Stolperns – physisch und gedanklich. Sie kehrt die Tatsächlichkeit des einzelnen Schildes im täglichen Gebrauch dieser Warnschilder um, banalisiert sie und entkräftet so deren eigentliche Funktionalität. Humorvoll geht die Britin dabei auch mit dem deutschen Ordnungssinn und der DIN-Norm um, nach der Warnungen im öffentlichen Raum reglementiert werden.

Had ik moeten weten. Maar toch zo’n halve dag met een monkellachje verder rondgefietst… Deutsche Gründlichkeit, en al. Ha!

Sometimes in life, you find a special friend. Someone who changes your life, just by being a part of it, someone who makes you laugh until you can’t stop, someone who makes you believe that there really is good in the world. Someone who convinces that there really is an unlocked door, just waiting for you to open it. And when you’re down and the world seems dark and empty, they will lift you up in spirit and make that dark and empty world suddenly seem bright and full. And if you find such a friend, you feel happy and complete, because you need not worry. You have a forever friend, and forever has no end.

De weersvooruitzichten voor Berlijn waren in december vrij goed: zo’n 10 tot 12 graden, geen regen. Met EasyJet vlieg je voor geen geld naar zowat overal in Europa zolang je maar al je spullen in een rugzak kan stoppen want die gaat gratis mee met de handbagage in het passagiersruim.

Ik heb nog nooit mijn rugzak zo vol gekregen als toen. Propvol. Computer erbij, allerlei brol om die op de laden, zelfde verhaal voor de gsm.
4 dagen weg dat zijn dus 4 onderbroeken, 4 paar kousen, een extra lange broek, 1 tandenborstel en een dikke trui, and that’s it: al de rest had ik aan (lijfelijk) toen ik vertrok.

Komt een mensch toe in Berlijn en is het daar bijna aan het vriezen zeg! En ik wou alles met de fiets doen. Gelukkig had ik een wollen muts mee.

Koud dat ik er heb gehad, koud, nondeku zeg! Gelukkig was er in mijn hotel een sauna waar ik dan ‘s avonds een uur of twee zat op te warmen anders had ik het niet volgehouden.

Maar nu, kijk eens hier: er bestaat een online winkel voor zo’n situaties! Letterlijk staat op de website:

CAMPZ, dé onlineshop. Alle rugzaktouristen opgelet! Bij CAMPZ bestelt u voordelig het perfecte outdoor toebehoor voor grote plannen en lange wegen. Bij CAMPZ vindt u een heel spectrum aan bekende en beproefde outdoor en camping merkproducenten zoals bijv. The North Face, Jack Wolfskin, Nordisk en Eagle Creek.
Wie ’s morgens juichend in een ijskoud meer wil springen, zal vast geen fan van warme douches zijn. Maar eenmaal uit het meer nestelt iedereen zich graag in een warm softshell jack, terwijl de trekkingkleren drogen.

Kijk, had ik dat nu eens eerder geweten!

Mijn moeder zegt me altijd dat ik ik moet wachten op de solden om schoenen te kopen want anders is dat toch “verloren geld”.

Kijk , als ik nu aan één ding een hekel aan heb dan is het wel schoenen gaan zoeken. Bij mij is het simpel: ik stap een winkel binnen: bruin of zwart (naargelang de oude versleten zijn), maat 43, aanpassen, er een beetje mee rondlopen, en als ze geen pijn aan mijn voeten doen: verkocht! Gene zever, geen frutsels. Op 10 minuten ben ik klaar.

In Berlijn woonde ik samen met Jutta. Iedere vrijdag gingen we dan samen naar de Bhagwan dancing twee straten verder waar je alleen binnen mocht op blote voeten, geen sigaretten mocht roken en alleen maar sapjes drinken.
Maar het gedoe vooraf! Mensen lief. Ik kreeg iedere keer een een defilé van zeker een uur met allerlei kleren- en schoenencombinaties van haar. Het gekke was: die schoenen moesten uit in de Bhagwan dancing! Don’t ask: vrouwen…

Ik citeer hierbij met graagte Michel die schreef:

Schoenen voor vrouwen. Eine ganz andere Sache. De stelregel is nochtans eenvoudig: hoe meer vlees er bedekt wordt, hoe beter de schoen. Of wacht, toch een uitzondering: teendécolletés zijn nog erger dan blootsvoets. En gedoe met riempjes voorbij de enkel, vergeet dat, tenzij u de kuiten van Kim Gevaert heeft. Ik wed dat die dingen kalkoenfilets maken van uw onderbenen.

Hmmm.. maar nu is er Zalando. Och, man uren heb ik al op die website zitten koekeloeren. Geen solden nodig, kost geen geld. Niet tevreden, geld terug, of schoenen terug. Ik denk dat ik een schoenenfetisjist ga worden. Imelda Marcos achterna. Stel je voor zeg…

Immediately after news of East Germany’s somewhat mistaken announcement on the removal of border controls by Socialist Unity Party of Germany (SED) official Günter Schabowski was broadcast at 8:00pm on 9 November 1989, thousands of East Germans began gathering at the Bornholmer Straße border crossing, demanding that border guards immediately open its gates to let them through to West Berlin.

The surprised and overwhelmed guards made many hectic telephone calls to their superiors about the problem but it became clear that no one among the East German authorities would take personal responsibility for issuing orders to use lethal force. As a result the vastly outnumbered soldiers had no way to hold back the huge crowd of East German citizens. In face of the growing crowd, the guards finally yielded.

At 9:20 p.m., in order to relieve some of the pressure created by the crowds, the guards let the first few people leave for West Berlin, although the head of the passport control unit Lieutenant-Colonel Harald Jaeger had their passports stamped invalid, thus expatriating the passport holders without their knowledge. By 11:30 p.m., however, the crowds had grown so large that he – still without official orders – finally raised the barrier. In the hour that followed, around 20,000 people were able to cross the Bösebrücke bridge without being checked.

Zoals ik jullie al tot in den treure heb laten weten was ik een paar weken geleden op nosta-trip in Berlijn waar ik 17 jaar geleden nog gewoond en gewerkt heb. Probleem was: ik wou alle plaatsen waar ik gewoond heb, de liefde heb bedreven (dat waren er nogal wat…), uitgeweest ben, gewerkt heb… bekijken en zien wat ervan geworden was. Probleem is: Berlijn is mega-groot.

Dus er waren een paar opties: te voet? No way? Een stomme straat in Berlijn, zelfs de kleinste – is zeker al een kilometer lang – minstens. Een auto huren: te duur, en ook: vroeger was er plaats zat maar na de val van de muur rijden ze daar gelijk zotten. Een taxi nemen: ben je gek.

Met de U-of S-Bahn? Mwhaja, een weekje onbeperkt reizen kost zo’n 50 euro. Maar dan moet je weten: de stad is zo groot als Oost-Vlaanderen, dus als ik naar de “kino” wou gaan in Pankow en woonde in Charlottenburg/Wilmerdsdorf (zoals ik, in het begin -ondermeer – maar ook in Prenzlauer Berg en dan op het einde in de Joachim-Friedrich-Straße – een zijstraat van Kurfürstendamm, (ik ben daar drie keer “umgezogen”, op drie jaar tijd), dan kon je met de metro wel een hele tijd onderweg zijn.

Dé oplossing! Een fiets! Ik heb alles met de fiets gedaan (bij 2 graden ongeveer – dat is nog een ander verhaal – want hier was ik vestimentair helemaal niet op voorzien) en zolang er licht was, was het te doen. Het was wel eventjes zoeken naar een goede fietsverhuurder. Jammer genoeg was Take-a-bike naast mijn hotel gesloten (stond niet op de website maar ik stond wél voor een gesloten deur, grmnl..) en het tochtje te voet van het hotel Bahnhof Friedrichstrasse naar die kerel in de Kochstrasse die enkel maar Amerikaanse chopper-fietsen verhuurde (ik wurg in het vervolg de toeristen die nog zoiets huren), daar ben ik nu nog kwaad om. Stel je voor, met zo’n loodzware Amerikaanse fiets met enkel een rem op het voorwiel en een terugtraprem met een chopper zadel: ik dacht dat ik een toeval kreeg.

Tot mijn grote verbazing heb ik -na lang zoeken- op het web onder de Fernsehturm in een souvenirwinkel een verhuurder gevonden van (een) uit-ste-ken-de fiets(en)! Niet goedkoop, zo’n 15 euro per dag en gezeik achteraf dat het ding nogal “schmutzig” was, nouja.

Ik heb me 4 dagen suf gereden. Ik schat dat ik grofweg zo’n 60 kilometer per dag gereden heb? Fitness, ha! Berlijn is prima te doen op de fiets zolang je er maar een agressieve rijstijl toepast, handig zijn de “ampels” die je vertellen wanneer het groen gaat worden. Het kruisen op kruispunten gaat ook vrij simpel: je maakt je zo groot mogenlijk, strekt je linkerarm wijd uit, neem al de plaats en rij gewoon naar links in het midden van de straat en zorg ervoor dat de auto’s wel achter je moeten blijven rijden. Zijn die Duitsers niet gewoon: gaan ze vanzelf trager rijden, ha! Voeg dan in op het fietspad. Lukt altijd, nooit geen problemen mee gehad. Wel vervelend zijn al die wegenwerken. Maar voor de rest: fluitje van een cent. Je moet wel een goede conditie hebben want Berlijn is, ehm.. groot. Miljaar…

Maar in het vervolg? Want ik ga zeker terug. Ik ben gek op die stad. Dan koop ik hier zo’n handige plooifiets en neem hem mee met mijn bagage. Bij Easyjet kost deze extra “bagage” geen wurtel. Tel uit je winst.

73 jaar verdorie. Ik dank God of wie ons ook gemaakt heeft voor jouw bestaan en daardoor ook het mijne, en mijn zus en haar kinderen.
Je bent mijn beste, liefste vriendin, je bent mijn toeverlaat en troost, al heel mijn leven.
Ik dank je voor al je geduld en verdraagzaamheid en begrip en meededogen.
Ik dank je voor je vastberadenheid, sterkte en moed.
Ik dank je voor je onbaatzuchtigheid, voor je bereidheid om er iedere keer en onvoorwaardelijk te zijn als we je nodig hadden / en hebben.
Ik dank je.
Voor alles.
Hugues

Gelukkige verjaardag.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Un jour tu verras
On se rencontrera
Quelque part, n’importe où
Guidés par le hasard

Nous nous regarderons
Et nous nous sourirons
Et la main dans la main
Par les rues nous irons

Le temps passe si vite
Le soir cachera bien
Nos cœurs, ces deux voleurs
Qui gardent leur bonheur

Puis nous arriverons
Sur une place grise
Où les pavés seront doux
A nos âmes grises

Il y aura un bal
Très pauvre et très banal
Sous un ciel plein de brume
Et de mélancolie

Un aveugle jouera
D’l'orgue de Barbarie
Cet air pour nous sera
Le plus beau, le plus joli

Puis je t’inviterai
Ta taille je prendrai
Nous danserons tranquilles
Loin des bruits de la ville

Nous danserons l’amour
Les yeux au fond des yeux
Vers une fin du monde
Vers une nuit profonde

Un jour tu verras
On se rencontrera
Quelque part, n’importe où
Guidés par le hasard

Nous nous regarderons
Et nous nous sourirons
Et la main dans la main
Par les rues nous irons.

Ik snap niet goed waarom iemand het opneemt voor een industrie die al jarenlang had moeten gesloten worden, een industrie die voor het grootste deel van zijn productie verantwoordelijk is om auto’s, koelkasten en computerkasten te maken, waarvan je zou toch moeten denken dat dit nu toch wel het laatste is waar we zitten op te wachten; de opgang van die industrie. Het zijn dingen uit de vorige eeuw! Zijn er dan geen andere alternatieven? Ja, maar ze worden niet gebruikt. ‘t Is net alsof je zit te juigen voor een tabaksfabriek die op de fles gaat.

Producten moeten duurzaam en te repareren zijn, zodat je ze niet meteen hoeft weg te gooien als er iets stuk gaat. Een ander principe is dat we massaproducten zouden moeten weren. Kiezen voor ambachtelijke, arbeidsintensieve producten, die juist een heleboel arbeidsplaatsen zouden kunnen opleveren.

Ford Genk? Mittal? Waarvoor leven we? Om die giganten in leven te houden en het werkvee koest te houden? De vakbonden leven van zo’n situaties. Het is hun enige reden van bestaan, ze brengen -nooit- alternatieven.

Want daar gaat het hem over: we werken en kweken, kweken, gelijk de konijnen. Wie gaat anders de pensioenen betalen? Dat is het allerbelangrijkste in het leven : dat er iemand voor u werkt als je oud, afgetakeld, seniel, kwijlend en impotent bent. Daar draait alles om. Dat is het doel van het leven : het tot daar kunnen trekken door “gezond” te leven en u alles te ontzeggen, om dan nog lekker jaren door te vegeteren zodat het eindelijk ook eens JOUW beurt is de anderen hun levenslust te ontnemen door hen te dwingen voor de levende doden te werken.

Ik pas.

Ik ga een andere invulling zoeken in mijn leven. Dat, liever dan aan de band staan bij Ford Genk of bij Mittal of ergens anders en dan staan bleiten dat ik geen ander werk kan vinden omdat ik zo stom was om heel mijn leven niets anders te doen.

Son of filmmaker Paul de Roubaix, François became interested in both scuba-diving and music as a teen. While working as an assistant on a film by Robert Enrico in 1959, he was given the opportunity to write the soundtrack. This led to dozens of film soundtracks beginning in 1965 with Les Grandes Gueules, mainly of the orchestral variety, but sprinkled in with bits of rock, jerk and funk. He eventually began to incorporate electronic elements into his music, and with 1972’s La Scoumoune he had produced and performed a score completely independently. His electronic scores were accompaniment to his other love, scuba diving, as several films during the early 1970s were documentaries at sea. In 1974, de Roubaix was contacted by Jacques Cousteau to provide the score for the documentary L’Antarctique. The electro-acoustic score did nothing for the musically-conservative Cousteau, much to de Roubaix’s chagrin. A year later while diving off the Canaries, de Roubaix drowned. He was 36. In 1976 he was awarded posthumously a César for best film music for his last work, Le vieux fusil.

Luister hier:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Vanuit mijn hotelkamer, zicht (from mail to the hotel: “To make it all super-toll, may I kindly ask whether it is possible to allocate me a room that is overlooking the train tracks from the trains / U-bahnhof Friedrichstrasse? On the highest floor?”) op Bahnhof Berlin Friedrichstraße met op de achtergrond: die bol daar in het midden van de foto, de koepel van de Rijksdag.

Tot 1990 lag het station in Oost-Berlijn en was tevens grensovergang voor reizigers die met het openbaar vervoer van West-Berlijn naar het oostelijk deel van de stad wilden reizen. Het naast het station gelegen “Tränenpalast” (tranenpaleis), was het gebouw waar de grenscontroles plaatsvonden. Ten tijde van de Muur deed het dienst als grensovergang van Oost- naar West-Berlijn.

The Tränenpalast (English: “Palace of Tears”) is the Berlin colloquialism for the former border crossing station at the Berlin Friedrichstraße station, where East Germans said goodbye to their families and visitors going back to West Germany. From 1962 to 1989, the Tränenpalast was the central terminal for travellers between East and West Germany. The building was used only for westbound border crossings, with separate checkpoints for citizens of West Berlin, citizens of West Germany, foreigners, diplomats, transit travellers and East German citizens.

The expression Tränenpalast derives from the tearful goodbyes that took place in front of the building, where western visitors of the divided city had to say farewell to their East German relatives that were not permitted to travel to the Western part of Berlin.

Ik weet het niet, ik versta niet waarom sommige mensen Berlijn maar “niets” vinden.
Alles.
Wat de laatste 180 jaar in Europa gebeurd is, en nog steeds gebeurd, is bepaald in Berlijn voor alles wat we doen.

Iedere straat, iedere tegel, iedere steen in Berlijn heeft een verhaal.

Although the Berlin Friedrichstraße railway station was located entirely in the former Soviet sector of Berlin, as a result of the Berlin Wall, some of the Berlin S-Bahn and the Berlin U-Bahn lines stopping at the station were accessible only from West Berlin. West Berlin travellers could use Friedrichstraße station to transfer between those trains, or to cross into East Germany. The Tränenpalast was built after the amount of traffic and the constraints of the lower level of the Friedrichstraße station main building made it necessary to expand.

After the fall of the Berlin Wall, the building was used as a nightclub and stage until 2006. (Yes! Muilen en totten, oh… dat is een ander verhaal…)
Since 1993 the Tränenpalast has been a listed building. The place is a unique symbol for the diverse fates of people on both sides of the border during the time of German separation.
Whether arriving in or leaving East Berlin, travellers came to expect harsh, stressful encounters with border guards.
Friends and families never knew exactly if they would see each other again.

Ik hou van Berlijn. Moest ik kunnen, ik ga er terug wonen.
Berlijn is het hart van Europa.

Oh man, dit kan toch geen toeval zijn , dit kan niet, ik geloof niet in toeval. Ik was 2 weken geleden in Berlijn nadat ik daar 17 jaar geleden gewoond heb om aan een nostalgie-trip te doen. Zo heb ik ook destijds alle plaatsen opgezocht waar Bowie heeft gezeten, toen, en nu nog steeds een vreselijke toerist-trap. Maar nu komt Bowie uit met dit nummer. Ik sta perplex. Sorry folks, ben ff weg. Het is erg de laatste tijden. Zo bleiten maat.

*
*   *

Een week geleden trad The Dame na tien jaar vanuit het niets voor het voetlicht, met een diep melancholische song over het leven. Zíjn leven: ‘Where are we now?’ biedt een mooie terugblik op zijn beruchte Berlijnse jaren, eind jaren zeventig. De clip van ‘Where Are We Now?’ sluit naadloos aan bij de nostalgietrip van de meester: de camera glijdt langs bekende Berlijnse plaatsen die belangrijk waren voor Bowie zelf.

*
*   *

*
*   *

Where are we kow?

Inderdaad: Ik was onlangs in Berlijn en in het vliegtuig begon het al: koop nu een wurtel en krijg de tweede gratis. Koop nu een thee en krijg een Twix voor nix, enz…
Prijs? Onbetaalbaar, zes euro of zoiets voor een beetje warm water en 25 gram chocolade. EN WIJ BLIJ!

En ondertusen gaat dit zomaar door: het aanzetten tot consumeren tot in de kist, reclame voor de meest afzichtelijke brol en onzin en smeerlapperij. Om te kotsen.

Soms zou je willen dat de muur er terug was. Is dit de ‘vrijheid”?

Alle hoofdsteden in de Westerse wereld zijn één. Eenheidworst. Is dat waar wij voor leven? Voor een Veldstraat met ketens van winkels die je overal in iedere stad in de wereld tegenkomt met overal detzelfde brol die we eigenlijk niet nodig hebben? Die wereldwijde ketens, allemaal identiek (of je nu in New-York, of Berlijn of Amsterdam loopt) die door hun kracht alle, maar dan ook alle authenticiteit wegdrukken alleen maar omdat ze poen hebben om de enige nog waardevolle panden in stadscentra kunnen kopen/huren? Dan kopen ze een historisch waardevol pand, breken de hele achterkant af en moet wij blij zijn dat ze de gevel hebben laten staan. Is dat de vooruitgang? Starfucksen en MacFret overal? (En ‘t is dan nog afzichtelijke bespuwlijke, bekakten brol, oh).

En de MASSA, de fucking massa, vreet dat allemaal, die vinden dat allemaal goed. Serveert de massa stront met streepkes en ze zullen het vreten omdat ze niet meer weten wat kwaliteit is en duurzaamheid en producten die met liefde gemaakt zijn. Het is niet te geloven.

*
*   *

Lees meer over mijn Berlijnse jaren : hier.

Wenn du noch am Leben bist Gib mir ein Zeichen, Ich würde dich ganz gerne wieder sehen… xxx love Hugues

*
*   *

*
*   *

Matthias had een appartement in Neuköln, en een badkamer zo groot als mijn woonkamer nu, met een bad waarin je kon zwemmen. Och zo’n zotte blaar dat die gast was. Dan lagen we urenlang in dat bad te weken en zat hij me Duits te leren (Heinrich Heine) en ik hem Frans (Charles Baudelaire’s Fleurs du Mal) voor te lezen. We leefden meer in die badkamer dan ergens anders, het was dan ook de grootste ruimte in het appartement waar hij woonde en in dat bad kon je er zeker met 4 in. Zalig. Oh man…. Wat we regelmatig ook deden (& de rest, moet ik niet vertellen zeker.)
Matthias was zot van me, ik niet van hem, ik vond hem wel leuk en ik ging hem af en toe opzoeken. Gewoon, als vriend. Maar wel tof, we hadden goede babbels met elkaar, met waardering en respect en alles. Een soort LAT-relatie, zeg maar. Verjaardagen vieren, zelfs samen naar de SO36 (alhoewel hij daar niet zo gek van was) – (maar vermits ik niet helemaal gek van hem was), ging ik lekker toch en ook naar Café Moskau. Waar ik zot van was… (hij niet, als ex-ossie…)

We hadden het vooral over Schopenhauer, en Hegel en over OST und WEST, en een heleboel andere dingen (meestal over mannen) en toen moest ik weg uit Berlijn omdat ik mijn werk op de luchthaven (een drie-jaars contract) afgelopen was. En omdat alles in Berlijn toen met de dag duurder en duurder begon te worden (zo’n 6 jaar na de val van De Muur.)

Ondertussen.
Mattie. Compleet verdwenen. Ik kan hem n-e-r-g-e-n-s terugvinden, de arme schat.
Toemme!

Een van de best bewaarde geheimen en leukste dingen om te doen in Berlijn zijn de Berlijnse kantines. Want iedereen mag erheen.

*
*   *

De kantine van het stadhuis van Kreuzberg:

De kantine met het mooiste uitzicht is de kantine van het stadhuis van Kreuzberg, een wijk in Berlijn. De kantine is te vinden op de bovenste etage van een lelijk maar hoog gebouw. Je hebt er een prachtig uitzicht op Berlijn.

Deze kantine is vrij toegankelijk voor iedereen. Het kan er dan ook erg druk zijn.

In de kantine zitten zowel werknemers van het stadhuis, maar ook gepensioneerden, studenten, punkers en dagjesmensen.

Heerlijk is het om tussen Berlijners te zitten die klagen over de huishuren die zo duur geworden zijn, problemen hebben met de hond van de buren die de hele nacht blaft en andere besognes… het leven van alle dag…

Het eten is er uitstekend en je kunt er voor 5 euro goed eten.

*
*   *

De Kantine im Berliner Ensemble.

De Kantine im Berliner Ensemble is de kantine van het theater aan de Bertolt-Brecht Platz.

Heerlijk was het om een impressario af te luisteren die een of ander Schauspielerin wou binnendraaien met allerhande beloftes, rode oortjes, amaai!

Het is een leuke kantine met grote posters van artiesten en voorstellingen. Hier kun je tussen Duitse artiesten zitten, tussen de ongeschminkte toneelspelers, terwijl via de intercom de conversatie van achter het toneel te horen is: “Fritz! Kannst du dein Gerät anschalten bitte?!”. Er zelfs een aparte tafel voor de technik.

*
*   *

De Kantine van Flughafen Tegel.

Mijn oude werkplek. Alles is er nog zoals al die jaren geleden. De Berliner Flughafengesellschaft doet geen inspanningen meer om geld te stoppen in het onderhoud van een luchthaven die binnenkort toch zal gesloten worden. Je stapt er binnen in een teletijdmachine, zelfs de prikklok van destijd doet het nog altijd:

Ik was laat, het was reeds 2 uur in de namiddag maar anders zit het er vol met piloten en de mensen die met tractors de vliegtuigen van en naar hun plaats brengen. Buiksken vol voor 3.80 euro!

*
*   *

De Kantine van de Humbold Universtiteit aan Unter Den Linden.

Tussen de studenten. Mijn vieruurtje. 2,75 euro of zoiets…

*
*   *

En met al het geld dat ik heb uitgespaard ben ik dan een glas champagne gaan drinken in de bar van het Ritz-Carlton aan Potzdammer Platz. Daar zat echter niemand… ha!

*
*   *

Berliner Kantinen.

Als Facebook nog 1 keer vraag hoe het met me gaat dan breek ik het kot af , HET GAAT SLECHT (met mij goed ) maar met de wereld? .. Kopen, kopen, kopen..
We kopen ons kapot.
Ik was onlangs in Berlijn en in het vliegtuig begon het al: koop nu een wurtel en krijg de tweede gratis. Koop nu een thee en krijg een Twix voor nix, enz…
Prijs? Onbetaalbaar, zes euro of zoiets voor een beetje warm water en 25 gram chocolade. EN WIJ BLIJ!

En ondertusen gaat dit zomaar door: het aanzetten tot consumeren tot in de kist, reclame voor de meest afzichtelijke brol en onzin en smeerlapperij. Om te kotsen.

Soms zou je willen dat de muur er terug was. Is dit de ‘vrijheid”?

Alle hoofdsteden in de Westerse wereld zijn één. Eenheidworst. Is dat waar wij voor leven? Voor een Veldstraat met ketens van winkels die je overal in iedere stad in de wereld tegenkomt met overal detzelfde brol die we eigenlijk niet nodig hebben? Die wereldwijde ketens, allemaal identiek (of je nu in New-York, of Berlijn of Amsterdam loopt) die door hun kracht alle, maar dan ook alle authenticiteit wegdrukken alleen maar omdat ze poen hebben om de enige nog waardevolle panden in stadscentra kunnen kopen/huren? Dan kopen ze een historisch waardevol pand, breken de hele achterkant af en moet wij blij zijn dat ze de gevel hebben laten staan. Is dat de vooruitgang? Starfucksen en MacFret overal? (En ‘t is dan nog afzichtelijke bespuwlijke, bekakten brol, oh).

En de MASSA, de fucking massa, vreet dat allemaal, die vinden dat allemaal goed. Serveert de massa stront met streepkes en ze zullen het vreten omdat ze niet meer weten wat kwaliteit is en duurzaamheid en producten die met liefde gemaakt zijn. Het is niet te geloven.

Zeventien jaar geleden was Matthes verliefd op mij maar ik niet op Matthes. We waren aan de praat geraakt in een of ander schmutzige tent op Mehringdamm, de U-Bahn was reeds uren gesloten en ik ben met Matthes meegegaan waar Matthes woonde in een soort kunstenaarscommune op de grens tussen Kreuzeberg en Neuköln met zicht op Flughafen Tempelhof. (Zet nu “V-2 Schneider” op van David Bowie, en u bent helemaal in de sfeer).

Het is een soort relatie geworden die er geen was, van de ene kant blinde adoratie, van de andere kant een kieken die zich niet goed voelde in zijn vel met al die aandacht maar het zich liet welgevallen omdat het wel leuk was om iemand te kennen in de grote stad. Soms zagen we elkaar wekenlang niet en soms waren we alle dagen bij elkaar, vooral in de zomer toen we alle terrasjes afdeden en toen het geld op was we naar de vliegtuigen gingen kijken.

Na drie jaar werd mijn jaarlijks contract niet verlengd omdat na de val van de muur voorrang werd gegeven aan de Ossies die dringend om werk verlegen zaten, als Ausländer trek je overal aan het kortste strootje heb ik toen geleerd. Geen nood, ik kon beginnen op Schiphol en wel binnen de week. Nieuwe avonturen! Misschien lag mijn geluk wel in Nederland? Wie weet? Op in de vaart der volkeren!

Het afscheid was kort, de deur bleef dicht, Matthes kon het niet aan. Maar we gingen bellen. En schrijven. En zodra ik kon, zou ik terugkomen…

17 jaar later sta ik met mijn hart in de keel voor de deur van de commune en druk op een bel waar uitgelopen, verweerde letters lezen: “Matthes W.”
“Matthes? Wohnt seid lange zeit nicht mehr da! Ja, de naam hangt nog aan de deur, nog geen tijd gehad…”
En waar Matthes naartoe gegaan is?
“Keine Ahnung, tut mir leid. En het gaat u ook niet aan, bent u familie of wat?”
In de buurt heb ik nog wat zitten rondvragen, tot er me iemand begon te vragen wat ik eigenlijk moest met al die vragen, grmbl… und so weiter.

Op de fiets, in de mist met ijskoude muggenpis die langzaam door mijn muts sijpelt en mijn benen lam maakt, rij ik langs de kilometerlange weg waar we vroeger liepen toen de metro al lang gesloten was na het zoveelste nachtje uit, nu Park Tempelhof. Onderweg zie ik vaagweg waar vroeger de radarinstallatie stond een hellicht, wit schijnsel.

Eigenaardig, zouden dat de landingslichten zijn die ze als een soort lichtgevend monument hebben laten staan? Ik rij het park op van het voormalig vliegveld. En zie…

Minutenlang heb ik daar gestaan. Alleen. Met tranen die niet konden stoppen en ijspegels werden in het gras.
Soms ligt het geluk zo voor het grijpen, je moet het wel willen zien.

*
*   *

Robert Montgomery works in a post-Situationist tradition, using the medium of language as the central form of expression. He approaches his work as a public inventory of the contemporary mindset; a glance into the way it feels to live at this very moment in time. In his own way of looking at things, Montgomery is often deeply suspicious of a seemingly blinded progress. Yet at the same time, he maintains a thorough belief in each and everyone`s potential to break free from these structures. Thus his poetic and often melancholic works are always an affirmation and encouragement.

Wat een diep trieste en droevige bedoening is het pas geopende Belfort Stadscafé & Restaurant onder de Gentse Stadshal geworden. Wat een jammerlijke, futloze, stijlloze, inspiratieloze handel. Een interieur uit een dozijn, zelfs bij IKEA kan je zoiets afgrijselijks niet kopen, met een jammerlijk fletse uitstraling. Een Lunch-Garden heeft meer allure. Mensen die dit mooi vinden hebben absoluut géén smaak. Met parasols en banale stoeltjes op het terras met reclame van bier op, niet eens wat hedendaags of gedurfd design. Om te bleiten.

Met van die afgezaagde bollen-lampen uit de jaren ’70. Overal is het beton en reclame van Leffe: de uitspanning heeft een toog die lijkt op dat van een plaatselijke duiven- biljart- en kaartersclub: de voetbalkantine van van AA-Boerengat. Werelds, inderdaad: het onding kan overal staan. Het doet denken aan een futloze luchthaven-resto uit het voormalig Oostblok waar het koud is en alle dagen regent en waar je uren moet wachten op je vertraagde vlucht, of een Restoroute-wegrestaurant van Jacques Borel ergens in onbestemd Frankrijk in een slechte Franse B-film van waar ze zo meteen een overval gaan plegen en/of iemand doodschieten. Wat een ideeënarmoede!

Dan heb je een tamelijk gedurfd bouwwerk waar “de hele wereld” over spreekt en dan zet je het café eronder vol met spuuglelijke brol en een terras met banale meubels met reclame erop. In het café bijvoorbeeld staat een enorme wand met lege glazen en flesjes bier (ik dach dat die daar stonden omdat er geen plaats was voor de afwas en het opruimen, maar neen: het is een soort presentatiewand, reclame dus) en de andere betonnen wanden worden “weggestoken” door er vodden (topzware gordijnen) voor te hangen. Dat deden ze vroeger, lang geleden, in het Gravensteen om de boel enigszins warm te houden en om achter die gordijnen hun gevoeg te doen of een schildknaap te mismeesteren. Bekijk die archi-spuuglelijke zwarte staande lampen met die frustels eronder, precies rotte dode kwallen! Ergens gevonden op de uitverkoop bij een failliet gegaan hoerenkot.

Wie is verantwoordelijk voor dat interieur? Mild tot zwaar stenigen moeten ze die, vastbinden aan de pisserkens. Een gemiste kans.

(Foto’s: Dominique Dierick – De Gentenaar/Het Nieuwsblad)

“In plaats van Electrabel te verplichten om een nucleaire bijdrage te betalen die daarna in de staatskas verdwijnt, kan dat geld gebruikt worden om de elektriciteitsprijzen te verlagen.”
Holabeer, wacht eens eventjes, wat wil madame Dutrottoir ons nu wijsmaken? In klare taal: “Wij verlagen onze prijzen als we geen belastingen meer moeten betalen”. Zo staat het er toch: “Nucleaire rente”, zijn belastingen die Electrabel aan de Staat zou moet betalen (ons ons iedereen dus). Dat is te vergelijken met uw bakker die zegt: “Ik verlaag mijn prijzen -nu peperduur- als ik minder belastingen moet betalen.”
Dat is dus toch echt om van achterover te vallen, de pretentie!
En liegen, liegen. Een maand of zo geleden was er geen vuiltje aan de lucht: in dezelfde pers, bijna triomfantelijk voelde Electrabel het vertrek van zijn klanten niet, het was verwaarloosbaar. Nu zit madame Dutrottoir in alle gazetten te bleiten gelijk een klein kind, ze slaapt nog maar drie uur per nacht meer (vroeger vier), och here! Den duts. Moeten we straks nog medelijden krijgen met die gangsters die jarenlang in onze zakken gezeten hebben?
Ohja, laatste stok achter de deur: Electrabel stelt meer dan 7000 mensen tewerk, laat madame Dutrottoir fijntjes weten. Gaat ze dààrmee dreigen. Werkelijk, van het allerlaagste allooi dat mensch.

Foto (l.): Metro-Goldwyn-Mayer, (r.): Tim F. Van der Mensbrugghe