Huug & Druug

Ik heb het helemaal gehad met het dink.
Of is het nu door de aanhoudende koude?
Sinds een week of twee heb ik last van wintervoeten en lig ik ’s avonds voor de treurbuis en onder een deken.
En volgende week gaat het alweer kouder worden, brrr…
Tot ziens, tot als de lente komt.

Maar vandaag ben ik van mening moeten veranderen want wat lees ik vandaag op de scheurkalender?

Draagt Nieuwjaarsmaand een sneeuwwit kleed,dan is de zomer zeker heet.

Ok, laat maar sneeuwen…

Ha, grappig. Klik hier.

Mwahaha, altijd goed om een verloren kwartiertje op te vullen:
Het gat van de wereld.

Speciaal voor de sciencefictionfilm Avatar ontwierp de Amerikaanse taalkundige Paul Frommer het Na’vi, de taal die wordt gesproken door het buitenaardse volk in de film. Op de website http://www.learnnavi.org kunt u een Engelstalige Na’vi-taalgids downloaden, met daarin een korte beschrijving van de klankleer, de grammatica en de woordenschat. Interessant voor wie wat uitgekeken is op het Sindarijns van J.R.R. Tolkien en het Klingon uit de Star Trek-reeks.

Via: Taallink.

Oh, mensch… iedere keer bleiten alweer als ik dit hoor.

Seule devant ta glace
Tu te vois triste sans savoir pourquoi
Et tu ferais n’importe quoi
Pour ne pas être à ta place

Si tu t’appelles mélancolie
Si l’amour n’est plus qu’une habitude
Ne me raconte pas ta vie
Je la connais, ta solitude

Si tu t’appelles mélancolie
On est fait pour l’oublier ensemble
Les chiens perdus, les incompris
On les connaît, on leur ressemble

Et demain peut-être
Puisque tout peut arriver, n’importe où
Tu seras là, au rendez-vous
Et je saurai te reconnaître

Si tu t’appelles mélancolie
Si l’amour n’est plus qu’une habitude
Ne me raconte pas ta vie
Je la connais, ta solitude

Si tu t’appelles mélancolie
On est fait pour l’oublier ensemble
Les chiens perdus, les incompris
On les connaît, on leur ressemble

Ho man, die foto’s, die piano, die sax … Geweldig!

Lees verder »

Ik ban al ja-h-r-en op zoek naar de originele soundtrack van de film Mascara van Patrick Conrad. Ik val steeds op Lou Deprijck maar wat ik écht zoek is het nummer “Help Me Make It Through The Night” geschreven door Kris Kristofferson en gezongen door Romy Haag (and van Holme & Dolory).
“van Holme & Dolory”, is volgens mij een inside joke want niemand minder dan Lou Deprijck, denk ik. Anyhow, iemand een tip?

Ondertussen, de onvolprezen Lou Deprijck in Les Petites Rues De Singapour:

Ohwmygod, zo goed zeg. Volume op 12 gasten!

J6, man al die dikke zever alweer. Ik heb een PC met WC (Windows 7, Windows Sseven: WC, dus) met IE8 erop en heb er de laatste versie van Mozilla op gezet.
Ewel, wat is het verschil? Geen scheet, niets, nada.
Sneller, mijn b*llen. Alle twee even traag / snel op een paar milliseconden na, nauwelijks te merken.
De één dan wel de andere niet, en vice versa.
Als je dan ook rekening moet houden met de “opstarttijd” die Mozilla nodig heeft dan is IE8 gewoon de number one. Wat ook zo vreselijk irritant is aan Mozilla is hun geconstante gezaag voor upgrades en nieuwe add ons. “Firefox will install a few … blahblah… a few moments” Jah, en dan doet het ding het weer maar je komt niet op je oude vertrouwde startpagina terecht maar je moet eerst de Firefox: “Hoera, u bent up to date! – U heeft de nieuwste laatste versie! – pagina wegklikken. (Er zal wel ergens een knopje zijn om dat uit te zetten, maar je moet dat eerst vinden. Probleem is = ik wil wel die laatste updates, dus als ik die knop kan vinden en de boel uitzet, dan zit ik in de shit).

Stabilititeit?
IE8: beter, véél beter. Het ding is tot hiertoe (bijna twee maand in gebruik) nog maar 2 keer in “not responding” gegaan, en dat was dan nog door mijn eigen schuld omdat ik teveel dingen ineens op mijn pc aan het doen was. Maar dat zou met Firefox ook zo geweest zijn, denk ik.

Sneller, sneller…
Waar komt die zever vandaan? Wat maken ze de mensen wijs? Ik kan toch maar mijn berichten sturen zo snel als ik ze kan schrijven en versturen, dat was in het DOS-tijdperk krek nét hetzelfde, zo snel.
Hoe wat? Downloaden? Wat downloaden? Berichten, e-mails? Toch altijd zoals vroeger zeker? Zo snel!
De porno (getest) komt zelfs niet eens sneller binnen.

So what’s the deal?

Allemaal dikke verkoopzever.

Mmm, vind ik zo leutig en mooi.

Erroll Garner trio plays Misty in the old BRT studio in Brussels, Belgium.

Er is nog een andere versie (er zijn er véél, maar je moet ze vinden…) die – niet beter, maar plezanter is. Het vorige (op de BRT/NIR) was een “opdracht”, steriel, koel. Je ziet zelfs de camera’s staan en dan tonen ze nog zijn handenspel niet (helemaal) en – vooral: zijn gezicht. Deze versie hieronder is zo leuk omdat hij op een gegeven moment begint te be-boppen en te improviseren en te kreunen (zowaar), hij geniet hier echt van zijn performance:

En dan, hij smijt zich zonder moeite op dat instrument. Beuken, dram, ram, vroem! Zo wijs! Kijk naar die handen, en zijn gezicht: alsof het niets is! Super! Ongelooflijk! Zo schoon. Ah, oefenen, alle dagen. Of gewoon: spelen.

S-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d-!

*
*   *

*
*   *

*
*   *

Alain Bashung. De max!

Mogen we u vragen om uw kinderen dit jaar af en toe tot de orde te roepen, zodat andere mensen zich in hun buurt kunnen ophouden zonder een zenuwtoeval te krijgen? Dank u.

*Zucht*

Kijk welke orkaan van verontwaardiging schrijvers als Michel Houellebecq of Dimitri Verhulst over zich heen krijgen als ze een onvertogen woord tegen het concept ‘kind’ schrijven. Houellebecq heeft geen kinderen, toch niet voor zover wij en hijzelf konden nagaan, en de reden daarvoor is terug te vinden in zijn recentste roman, Mogelijkheid van een eiland: ‘Liever een huisdier dan een kind. Kinderen zijn de ergste vijanden van hun ouders. Ze eisen zorg en aandacht op en zetten hun ouders bij het vuilnis zodra ze op eigen benen kunnen staan.’ Subtiel en genuanceerd is Houellebecq natuurlijk nooit, en wat verderop gaat hij zelfs zover het taboe op pedofilie en incest te doorbreken (‘Waarom zou genot en seks alleen een voorrecht voor de jeugd moeten zijn?’), maar vreemd genoeg doet hij met dat soort uitspraken nog minder stof opwaaien dan Verhulst met zijn moedige biecht dat zijn (hem opgedrongen) kind hem eigenlijk geen lor interesseert – misschien als een soort van ‘nonkel’, maar zeker niet als vader. Wij kennen mensen die vanwege die uitspraak ’smans boeken weigeren te lezen. Their loss.

Djiezes, om dan maar te zwijgen over babies. Iedereen zou dit zo leuk vinden maar eigenlijk is dat een dikke merde. Het schijt hele dagen de boel vol, je kan er niet van slapen, je bent er zot van maar je weet niet waarom (omdat je kind geen woord zegt, pas na twee jaar ofzo) maar toch. Alles is goed -en mag- voor dat schattig klein larfje die heel uw leven overhoopt brengt maar je toch ziet zitten, maar dan toch wel: omdat… omdat het uwen kleinen is.

Oh dèmn, ik heb het alweer zwaar zitten zeg. Gelukkig is er Brel nog om me te troosten. Alhoewel, troosten?

Kijk, lees, dit stuk uit de tekst vind ik s-c-h-i-t-t-e-re-n-d.

Dans ma pipe je brûlerai
Mes souvenirs d’enfance
Mes rêves inachevés
Mes restes d’espérance
Et je ne garderai
Pour habiller mon âme
Que l’idée d’un rosier
Et qu’un prénom de femme

Zo voorspelbaar, in a-l-l-e opzichten.

Well I think it’s fine, building jumbo planes.
Or taking a ride on a cosmic train.
Switch on summer from a slot machine.
Yes, get what you want to if you want, ’cause you can get anything.

I know we’ve come a long way,
We’re changing day to day,
But tell me, where do the children play?

Via Michel, u weet wel – dè Michel, tiens, tsk…

Als u naar de video heeft gekeken van op mijn vorige post (haha) dan heeft u op het einde, (-hahaha- sorry, maar het is zo) een scène gezien waarbij:
vrouwtje -man etc… in de trein etc..

*Kuch*
Ik heb dat dus al sinds maanden.

Ik kijk.
Hij kijkt.

En knappe gast. Ouch! Maar écht een QT-je! Niet te geloven!

Anyhow, we kijken niet meer, en dan dan, na vijf minuten zie ik toch langs mijn gesloten ogen (hand ervoor) dat hij toch wel zit te kijken zeker?

Hij moet eruit in Zuid, ik in Centraal, dus ik moet blijven zitten. Hij loopt langs me heen alsof ik lucht ben. Krrr…

Ooit, ga ik hem achterna.

(Niets te maken met “de liefde” van enkele postsjes van hiervoor, dit is nu wéér (al lang) iets anders.)

(Dèmn, zeg, jarenlang gebeurd er niets en dan in 1-e keer krijg je alles op uw dak… toemme zeg!)

En dan denk ik altijd aan op het einde van het liedje van Brel:

Et vous êtes passée. Demoiselle inconnue. À deux doigts d’être nue. Sous le lin qui dansait.

Playback of niet,
en u zal me weer uitlachen,
‘t kan me niet schelen,
ik vind dit een s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d nummer!

Ik val alweer in herhaling. (Tijd om die blog te stoppen, eigenlijk…)

Dat was toen ik in Glasgow woonde. Er was toen nog geen internet, telefoon was pokkeduur, ik zat daar met mijn school-Engels tussen allemaal Schotten (a wee drink fo a wee lassy!) en van mijn flatmate had ik een cd-speler te leen gekregen met cd’s, en (ondermeer) ééntje van Chris Rea.

Ik verging toen van de heimwee.

Ik heb het begin van deze cd wel zeker 1000 keer of meer opgezet, toen.

Luister goed naar het begin:

(Pas later, véél later begreep en vond ik de hele tekst ontzettend goed – en nog steeds (en méér en meer) : actueel.)

Oh, en ik was nog jonk toen, en mooi en al – en toen had ik na een week of twee al een inboorlingvriendje, en toen zijn we allebei handje-in-handje in het donker (wat wil je – de Schotten villen je levend als je zoiets laat zien, remember Oscar Wilde?) naar de net uitgekomen film Streets Of Philadelphia in de plaatselijke bios gaan kijken.

En van sindsdien moet ik altijd bleiten als ik Rea en Springsteen hoor…

Het is zelfs erger. We weten niet meer wat te doen.

‘t Is zeer lang geleden en ik kan het me zelfs niet echt meer voorstellen.

Maar is het normaal dat je niet meer kan slapen als je verliefd bent?
Ik ben hyperactief, kan me op niets concentreren, heb (ondanks alle miserie, maar daar ga ik nu niet op ingaan) over alles positieve gedachten … Nah.
En dat ik bijna niets meer eet?

Ik wil het alleen maar weten omdat ik zou willen weten of ik ziek ben ofzow… ?

De nieuwe banner hierboven is van Rabi Khan: The Kiss.
Alleen maar om het u het te laten weten… ik heb er wel wat moeten aan foefelen, enfin, soit…

Ooit, ooit. De liefde van mijn leven. In 2010, misschien?

Mag ik u bij deze eerste dag van het jaar 2010 een stukje Tchaikovsky aanbevelen?
Bij deze.
Prachtig!

Via: Rhapsody. (Nee, is niet dezelfde film… maar de muziek blijft even mooi.)

Deze film stond al een tijdje opgenomen op mijn dvd-recorder en vermits ik toch niet kon slapen heb ik er zonet naar gekeken.
Op de laatste dag van 2009 zag ik de mooiste film van alle films die ik dit jaar gezien heb:
Das Leben der Anderen.
Voor een beschrijving en een samenvatting ben ik nu te moe en daarbij, vele anderen waren me reeds voor: lees méér hier.
Ik citeer uit de meest relevante. Uit movie2movie.nl:

Het historische onderwerp is, ook nu nog, zeer interessant. Illegale afluisterpraktijken in Amerika deden veel stof opwaaien en ook in Nederland ligt de veiligheidsdienst vaak onder vuur. Het blijft een in mysteriën gehulde authoriteit, die alleen kan functioneren door die geheimhouding. Wat ‘Das Leben der Anderen’ echter nog relevanter maakt, is de dubbele laag van het verhaal. Waar Alfred Hitchcock ooit met ‘Rear Window’ een spannende thriller en tegelijk een tijdloze metafoor maakte voor de bioscoopkijker als voyeur, zo lijkt ook Henckel von Donnersmarck met zijn film de kijker een spiegel te willen voorhouden. Zoals Stasi-agent Wiesler zich gaat identificeren met de mensen die hij afluistert, zo gaat ook de kijker zich met hen identificeren. Wiesler, zo geïnterpreteerd, is de bioscoopkijker: een lege huls die zich onzichtbaar als een parasiet aan ‘echte’ mensen koppelt om te genieten van hun geluk en vooral van hun ongeluk.

En vooral uit berlijn-blog.nl:

In november 1984 krijgt de gezagstrouwe Stasi-agent Wiesler de opdracht het leven van de succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman en zijn levensgezel Christa-Maria Sieland te schaduwen. Wiesler wordt geconfronteerd met de voor hem vreemde wereld van liefde, literatuur en het vrije denken, waardoor hij zich de nutteloosheid van zijn bestaan realiseert. Hoe meer hij in aanraking komt met deze nieuwe wereld, hoe groter het besef groeit dat de Stasi ook zijn eigen leven ernstig beperkt. (…) Voor iedereen die enige interesse heeft in de geschiedenis van Duitsland en Berlijn is dit een echte film die je moet zien. De film is verrassend en afwisselend en Duitslands beste acteurs spelen mee.

Een film die u moet gezien hebben! En ook: tranen met tuiten op het einde zeg, zo erg…